Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cain. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cain. Pokaż wszystkie posty

sobota, 11 lipca 2015

The Road So Far, czyli ukochanych momentów tego sezonu część druga

Jeżdżę sobie po Polsce i strasznie ciężko mi wygospodarować w podróży nawet jedną chwilę, w której mogę coś napisać, ale już się poprawiam! Choćby zestawieniowo! W czasie przerwy śródsezonowej wypisywałam sobie moje ulubione momenty w pierwszej połowie sezonu 10. Sezon się skończył, warto byłoby chyba napisać kontynuację tego wpisu, czyż nie? Bo nawet najgorsze odcinki miały swoje chwile. Jak zawsze, kolejność chronologiczna.

Rozmowa Sama i Deana (Hunter Games)

Jak wiadomo, brak Angstu w tym serialu należałoby na ścianie złotymi zgłoskami zapisywać, a jeśli jeszcze jest to rozmowa Winchesterów naprawdę ciekawa i głęboka, można dorzucić platynę. Obaj bracia w tym jednym przypadku są szczerzy do bólu, grają w otwarte karty. I o ile pamiętam, miałam nadzieję w tym przypadku na motyw „Two against the world”. No niestety. Szybko wzięło to w łeb.


Odmłodzony Dean wchodzi do motelu i planuje zrobić porządek z wiedźmami (About a Boy)

Jak już wiecie, cały ten odcinek uważam za po prostu genialny i ciężko w sumie wybrać najlepsze momenty. Jednak skoro już sobie takie niemożliwe zadanie wyznaczyłam, do dzieła! Po głębszym zastanowieniu wychodzi mi, że najbardziej spłakałam się ze śmiechu przy scenie, kiedy młody Dean wparowuje do pokoju, zaczyna kompletować broń i prowadzi długi monolog, a zaskoczony Łoś patrzy na niego jak cielę na malowane wrota. Mistrzostwo świata.


Kain pojawia się w więzieniu (The Executioner’s Song)

Choć początek wprowadzenia do tego odcinka nie wyglądał specjalnie ciekawie - ot więzienie, strażnik i morderca, tak już po kilku minutach coś się zaczyna dziać. I to jak bardzo! Uwielbiam tę chwilę, kiedy Kain wolno idzie w stronę celi swojego potomka... Przy okazji, naprawdę tylko ten jeden w bloku śmierci pochodził z linii kainowej? Plus, zdjęcia są absoutnie przepiękne.


Castiel i Kain rozmawiają (The Executioner’s Song)

Jak już to kiedyś ktoś zauważył na Tumblrze, tylko fani Supernaturala są w stanie zachwycać się scenerią masowego pochówku. Jeśli jeszcze przy okazji sceneria stanowi tło dla jednej z najładniej rozegranych rozmów w tym sezonie... Proszę o więcej. Może być bez misia.


Walka Kaina i Deana (The Executioner’s Song)

Od momentu, kiedy Dean bierze w dłoń Pierwsze Ostrze, wiadomo, że nie będzie to klasyczne rozprawianie się z Potworem Tygodnia i naprawdę nie rozumiem, dlaczego ta walka nie była chociażby walką finału sezonu, bo miała w sobie więcej napięcia niż ostatni odcinek (tak, wiem, o to nietrudno). Zdesperowany Dean, szalony Kain... Aaaaa, za to kocham ten serial!


Niebo Bobby’ego (Inside Man)

Nic na to nie poradzę, Bobby Singer nadal plasuje się wybitnie wysoko na mojej liście ukochanych SPNowych postaci. Uważam, że zabicie go (a potem uduszenie!) było jednym z błędów kardynalnych serialu i za każdym razem rozklejam się, kiedy go widzę. Tym razem rozkleiłam się jeszcze bardziej, bo Niebo Bobby’ego, przeżywanie tych najszczęśliwszych chwil w jego życiu, to czytanie autobiografii Tori Spelling, słuchanie Kenny’ego Rogersa, popijanie whisky i rzucanie okiem na zdjęcie z chłopakami... Szlocham...


Wygnanie Roweny z Piekieł (Inside Man)

Nie znoszę Roweny i bardzo chciałam, żeby zniknęła z serialu (wiem, ja naiwna), tak więc miałam wielką przyjemność podczas oglądania, jak wkurzony Crowley wynosi mamusię z Piekieł na kopach. Przez jedną krótką chwilę nawet czułam w tym wszystkim starego dobrego Króla Piekła. Dobra, to jest ten moment, kiedy muszę pójść po alkohol...


Pojawienie się rodziny Styne’ów (Book of the Damned)

Tak, wiem, że koniec końców ten wątek okazał się być po prostu beznadziejny, a  geneza rodzinki przyprawiła mnie o serię facepalmów, jednak ich wejście na scenę w tym odcinku było po prostu śliczne. I ta ich broń!



Poświęcenie Sama (The Werther Project)

Od dawna wiadomo, że Winchesterowie są mistrzami świata w poświęcaniu się nawzajem, by tylko ten drugi przeżył, zatem pod tym względem ten odcinek to nic nowego. Jeśli jednak weźmiemy pod uwagę tę desperację Sama, tę walkę, by dostarczyć wiedźmie to, co może uwolnić Deana... Oj, jak mi bardzo Łosia było żal...



Rowena i Charlie w jednym stały domu (Dark Dynasty)

Nie znoszę Roweny, nie znoszę Charlie, a jednak ich interakcja sprawiła, że miałam wielkiego banana na twarzy. Czyli można! Nawet tym skrajnie irytującym postaciom można napisać dialog w taki sposób, by sprawił fanowi przyjemność...



Powrót Crowleya (niestety, na krótko) (The Prisoner)

Nie dość, że badass, nie dość, że zamiótł Łosiem podłogę, to jeszcze jest to pierwszy moment, kiedy to oczy MARKA SHEPPARDA zabłysnęły na czerwono... Fangirl moment. Li i jedynie.



Walka Deana i Casa (The Prisoner)

Wreszcie! Bogini, czekałam na ten moment od tylu sezonów! Wreszcie Cas i Dean walczą jak równy z równym i to nie Anioł Pana zamiata przeciwnikiem podłogę... Do szczęścia brakowało mi tylko wypalonych skrzydeł na podłodze, ale nie można mieć wszystkiego.



Honorowo miejsce dla odcinka wcześniejszego... :) ze specjalną dedykacją  dla Maryboo...

Snobistyczna rodzinka (Ask Jeeves)

Powiedzmy sobie szczerze, jeśli nie śmiejemy się z Sama i Deana, to czasami ciężko w SPNie znaleźć powód do śmiechu. Nie tym razem... Nie zabił wprawdzie ani kamerdyner, ani członkowie rodzinki, ale obserwowanie ich wzajemnych relacji oraz próby rodzinnych MILFów, by zaciągnąć do łoża Łosia (jak ja to rozumiem!) przyprawiły mnie miejscami o spazmy i ból brzucha :)



BTW, czy wiecie, że to 50 wpis na tym blogu? :) Dobrze, że poszłam po ten alkohol...

sobota, 27 czerwca 2015

5 moich ulubionych odcinków 10 sezonu (więcej nie było)

Wiecie, co jest najgorsze? Próbuję ci ja napisać o moich ulubionych odcinkach tego sezonu i ciężko mi przypomnieć sobie więcej niż trzy, które zapisały się jakoś w mojej pamięci. Masakra, panie. Nawet jeśli gdzieś tam pojawia się kilka dobrych, giną pod natłokiem ogólnego badziewia. Źle jest, naprawdę, zwłaszcza jeśli pomyślę o tym, że tym razem finał, który zazwyczaj plasuje się dosyć wysoko w moich prywatnych rankingach, nie został nawet obejrzany po raz drugi.

Szczęśliwie, w przeciwieństwie do Sodomy, nawet w tym sezonie znajdzie się pięciu sprawiedliwych... znaczy dobrych. To co? Zaczynamy? Kolejność chronologiczna, jak to zwykle ze mną bywa.

1. Soul Survivor (10x03)

  •  świetne lśnieniowe sceny Deana w Bunkrze – Jensen Ackles jest aktorem doskonałym!
  • Crowley po raz pierwszy w tym sezonie siedzi sobie na tronie w Piekle. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że będę tym widokiem serdecznie znudzona,
  • Crowley ratujący nędzne życie Casa! I tak, idę o zakład, że to pomoże Królowi uratować cztery litery w pierwszym odcinku 11 sezonu.



2. Fan Fiction (10x05)

  •  za określenie fabuły kilku ostatnich sezonów mianem „najgorszego fanfika, o jakim Marie kiedykolwiek słyszała,” 
  •  za przyjacielskie poklepanie wszystkich fanów po pleckach, 
  •  za wspomnienie o Adamie, 
  • za uczynienie Carry on My Wayward Son częścią supernaturalowego świata, 
  •  za Chucka na końcu.




3. About a Boy (10x12)

  • za powrót do starych dobrych retellingów, 
  •  za stworzenie nadziei na to, że wątek Wielkiego Kowenu będzie istotną częścią tego sezonu. Niestety, złudnej nadziei, ale o tym nikt nie mógł wiedzieć.
  • za absolutnie rewelacyjnego młodego Deana Winchestera, czyli Dylana Everetta!



4. The Executioner’s Song (10x14)

  • za to, że jest to odcinek, w którym każdy z bohaterów ma do zagrania jakąś rolę, a nie tylko włóczy się po ekranie ze smętną miną, 
  •  za scenografię, oświetlenie i ujęcia, 
  •  za KAINA!!! Za jego osobowość, sposób mówienia, za powolne szaleństwo... I tak, jestem nadal w ciężkiej żałobie.




5. Inside Man (10x17)

  •  za Bobby’ego!!! Jak ja się za nim stęskniłam!!! 
  • za rewelacyjną rozmowę o rodzinie w wykonaniu Deana i Crowleya, 
  • za współpracę Sama i Castiela, która miała ręce i nogi, 
  • za wykopanie Roweny z Piekła. Niestety, nie z sezonu.



piątek, 13 marca 2015

Monotematycznie: Kain apokryficznie i odrobinę kanonicznie...

Faktycznie, Niebiosa spadły mi na głowę i to niekoniecznie w postaci przystojnych aniołów, a ostatnie parę dni spędziłam zaczytując się w różnych ciekawych dziełach, z których przetłumaczona dziewiętnastowieczną angielszczyzną Księga Henocha sprawiła mi chyba największą radochę. Tak, nadciąga wystąpienie, wprawdzie nie konwentowe, ale chyba bardziej stresujące, bo na konferencji, a tego jeszcze nie przerabiałam. Chodzę więc i obgryzam pazurki, czytam smakowite kawałki i gęba mi się śmieje, a czasami to wręcz śmieję się pełną gębą rżę i tylko się próbuję powstrzymywać, bo w czytelni tego nie lubią... Poważnie, jeśli będziecie mieli paskudny humor, to sięgnijcie po książkę księdza Aleksandra Posackiego pod tytułem Inwazja neopogaństwa. Dowiedziałam się z niej, że Harry Potter to afirmacja Aleistera Crowleya, a numerologicznie... coś tam. Nie pamiętam, mózg mi się przegrzał. 

Ja jednak nie o tym chciałam. Będąc nadal w ciężkiej żałobie po Kainie, jak młody pelikan łykałam wszystkie wzmianki o tej postaci, na które natykałam się podczas moich poszukiwań i radośnie stwierdzam, że było ich sporo, w dodatku rzucają interesujące światło na wydarzenia ostatniego odcinka.
 

Pamiętacie, co tak naprawdę sprawiło, że chłopcy postanowili zakończyć kainową pielgrzymkę na tym łez padole? Dokładnie, jego obsesyjne pragnienie usunięcia wszystkich ludzi od niego pochodzących. Wiemy, że tego dosyć sporo było, skąd jednak ten pomysł?

Otóż scenarzyści nasi po raz kolejny udowodnili, że co jak co, ale albo lekcje odrabiają naprawdę porządnie, albo mają solidny team researcherów. Wspominana już na początku Księga Henocha zawiera bowiem wybitnie interesującą nas w tym kontekście scenę. Oprowadzany przez kolejnych aniołów, w tym akurat przypadku przez niejakiego Rafała, patriarcha Henoch zawitał do miejsca pobytu dusz ludzkich, w którym oczekują one Sądu Ostatecznego. Usłyszał też czyjeś żałosne zawodzenie i zapytał anielskiego przewodnika, kto zacz i dlaczego rozpacza. Jaką uzyskał odpowiedź? „To jest duch, który wyszedł z Abla, którego zabił Kain, jego brat. Będzie on się skarżył na niego tak długo, aż jego pokolenie zostanie starte z powierzchni ziemi i spośród potomstwa ludzi jego potomstwo zaginie" (1 Hen 21,7). Przyznam szczerze, zawiesiłam się przez chwilę. Wybaczcie daleko posuniętą interpretację, ale wychodzi na to, że supernaturalowe siły wyższe (hej, co z tym Bogiem? nadal siedzi na erotycznym czacie z Dominą Magdą?) spełniły pragnienie duszy Abla w sposób dosyć przewrotny – to Kain miałby być tym, który usunie swe potomstwo z powierzchni Ziemi. Wiecie co? Podoba mi się ta koncepcja, niczym głaz. To naprawdę ładny głaz.


Równie podoba mi się, choć to już może niekoniecznie pasuje do Supernaturala, sugestia, że Adam i Ewa od samego początku zdawali sobie sprawę z tego, że urodzą dziecko okrutnika i zabójcę. Ciekawy fragment odnaleźć można w Vita Adae et Evae, opowiadający o życiu prarodziców po wygnaniuz Raju. Otóż tuż po urodzeniu Kaina Adam, służący żonie za położną, położył dziecko na trawie. Niemowlę, zaciskając garstki, wyrywało zielone źdźbła, a miejsca te pozostały już na zawsze jałowe. Objawiający się znienacka (jak to zwykle bywa) anioł oznajmia świeżo upieczonym rodzicom, że oto urodził się „Kain Bezbożny, który stanie się niszczycielem dobra (...) goryczy, nie słodyczy.” Jakiś czas później Ewa opowiada mężowi swój sen: „Panie mój Adamie! Gdy spałam, ujrzałam w widzeniu nocnym jak krew mojego syna Abla płynie w ustach mego syna, Kaina, jego brata i pije on bez litości jego krew! Abel prosił go, by zostawił trochę, lecz on nie słuchał go. Wypił jego krew do końca!” Hmmm, któż to zazwyczaj komunikował się ze swoim ludem poprzez anioły i sny? Naprawdę, starotestamentowy Bóg to kawał drania, od samego początku torturował Adama i Ewę świadomością, kim będzie ich najstarszy syn!


Swoją drogą, w tym kontekście św. Jan nieco za mocno pisał o Kainie: „ (...) Kain, który pochodził od Złego i zabił swego brata. A dlaczego go zabił? Ponieważ czyny jego były złe, brata zaś sprawiedliwe” (1J 3,12). Po pierwsze, to Bóg zesłał prarodzicom takiego, a nie innego syna, a po drugie... Jak się zachować, jak od dziecka jesteście przeznaczeni do tego straszliwego czynu? Swoją drogą, ciekawe, czy Adam i Ewa byli w stanie powstrzymać się od złośliwych uwag i faworyzowania drugiego syna, jeśli wiedzieli, że pierworodny jest zły? I święty by nie wytrzymał. 

A na końcu mało optymistyczne zakończenie z Księgi Jubileuszów. Wedle tego apokryfu Kain wcale nie wałęsa się bez końca po Ziemi, czekając na tego, kto zaryzykuje siedmiokrotne przekleństwo i go zabije. Rok po śmierci Adama zginął bowiem i on, przygnieciony kamieniami z zawalonego domu. Spełnienie starotestamentowej zasady – Oko za oko, ząb za ząb, bo przecież Abla uderzył kamieniem...


No dobrze, teraz sama sobie to zrobiłam... Kain... dlaczego oni zabili Kaina... Ech... Zatem tym mało optymistycznym akcentem kończę.