Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jim beaver. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą jim beaver. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 4 sierpnia 2016

Asylum - teraz czas na plusy!

Witam po niekrótkiej przerwie! Od razu mówię, że kolejna może mi się przydarzyć jeszcze w drugiej połowie sierpnia i we wrześniu (praca), ale postaram się coś tutaj wrzucać, bo nie czuję się komfortowo z blogiem opuszczonym na tak długi czas.

Narzekając ostatnio na Asylum 16, obiecałam jednocześnie, że napiszę o najwspanialszych momentach tego konwentu, tych, które sprawiły, że nie było to po prostu najgorsze przeżycie w mojej fandomowej historii. Były chwile, które zapamiętam na zawsze, z powodów doprawdy przeróżnych, acz, rzecz jasna, bardzo subiektywnych. Kolejność przypadkowa.

1. Supernaturalowa Rodzina

Chociaż ostatnio miewam chwile zwątpienia dotyczące naszej Familii (fanatyzm jest fatalny w każdym wydaniu), tak jednak jak zawsze, na ten fandom można liczyć. En masse jesteśmy naprawdę sympatycznymi, wrażliwymi i niesamowicie uprzejmymi ludźmi. I te cosplaye! Życzliwość może przejawiać się w różnych odsłonach, nawet takich, które nikomu nie przyszłyby do głowy poza sytuacjami zdecydowanie specyficznymi dla normalnego zjadacza chleba. Ale jeśli stoi się w kolejce z zupełnie przypadkowymi ludźmi, którzy specjalnie dla ciebie co 5 minut sprawdzają Twittera czy chodzą i częstują się wzajemnie gumami do żucia, bo w końcu zaraz będzie się otwierało paszczę do Marka/Richarda/Jareda/Jensena et consortes, to jest to absolutnie przesympatyczne (acz prowokuje nieśmiałe pytanie, czy aby na pewno nie potrzebujesz tic-taców, bo… no wszyscy oglądaliśmy Shreka)… Pożyczanie sobie lusterek, chusteczek, upewnianie, czy ktoś na pewno czegoś tam nie potrzebuje… to wszystko było zupełnie naturalne i wynikało z tego, że wszyscy czuliśmy się tam członkami wielkiej wspólnoty. Absolutną niespodziankę sprawiła mi również dziewczyna, która po prostu podeszła do mnie i podarowała mi małą srebrną sakiewkę… Odruchowo podziękowałam i usiłowałam sobie przypomnieć, czy ja ją może skądś znam – Fejsowa grupa, te sprawy… No chyba nie. Zajrzałam zatem do sakieweczki i… oczom moim ukazała się prześliczna charmowa bransoletka, podobna do tych, które robi Beata… Podleciałam do niej i zapytałam, czy aby mnie z kimś nie pomyliła, może komuś obiecała. Uśmiechnęła się do mnie i powiedziała, że to prezent, ona takie robi, przywiozła i rozdaje tym, którzy wyglądają jakby ich potrzebowali… No cóż, stałam wtedy w trzeciej wielkiej kolejce tego dnia, musiałam tak wyglądać… Odmówiła zapłaty, uściskała mnie i poszła dalej… A ja zostałam z bransoletką w garści i w wielkim szoku…


Jak mówiłam, cosplaye były cudne :)

2. Towarzystwo, lobbycon i inne takie…

Konwentu na pewno nie przeżyłabym w dobrym zdrowiu psychicznym (dobra, nie wiem, czy ja kiedykolwiek byłam zdrowa psychicznie), gdyby nie Tenel i Marta, którym tutaj niniejszym składam podziękowania. Radosne ploty, odkrywanie kulisów pewnych związków, picie mniejsze i większe, lobbycon to naprawdę jedne z najjaśniejszych elementów tego Asylum. A cyderek w lobby hiltonowym rujnuje kieszeń, ale za to jest przepyszny.


3. C2, czyli Jaredowa cierpliwość i ciepło

Nasz Łoś jest po prostu słodyczą wcieloną i nie da się temu zaprzeczyć. Nie miałam w tym roku żadnych okazji do osobistych interakcji, siedziałam sobie po prostu spokojnie na jaredowym panelu, słuchając standardowej sesji pytań i odpowiedzi. Tutaj dochodzimy jednak do dosyć kontrowersyjnej opinii, z góry za nią przepraszam. Otóż wiadomym jest, że Supernaturalowa Familia to fandom z problemami i nie zaprzeczam, że sama mam liczne kłopoty, które czasem sprawiają, że wstanie z łóżka to bohaterstwo (szczęśliwie, dobrze dobrane leki zadziałały i teraz zdarza się to raczej sporadycznie i przez krótki okres). Wszyscy też wiemy, że problemy ma Jared i wielkie mu dzięki za wiadomą akcję i przyznanie się do tej choroby, bo daje ci to świadomość, że bycie kimś takim jak on nie zwalnia od problemów, przez które tobie się wydaje, że jesteś zerem. Jednak smutny jest fakt, że ludzie nie zdają sobie sprawy z tego, że przyznanie się do depresji nie sprawia, że jesteś ekspertem od spraw związanych z jej zwalczaniem, co gorsza – obciążanie kogoś własnymi problemami stan ten pogarsza (u mnie to był katalizator). Niestety, ponad połowa „pytań” do Jareda dotyczyła tego, żeby doradził, co należy zrobić, bo wiadomo… I tu jestem pełna absolutnego uznania do tego człowieka – cierpliwie za każdym razem odsyłał do pomocy specjalistycznej, zachęcał do walki i ogólnie był absolutnie przecudownym misiem. Jeśli komuś łamał się głos, podchodził i przytulał. I tu, niestety, nastąpiła eskalacja problemu, bo mogę zrozumieć, jeśli taka sytuacja zdarzy się raz czy dwa, ale nie praktycznie pod rząd. Po prostu stało się to sposobem na to, by Jared Padalecki podszedł i przytulił. I możecie mnie uznać za zimną sucz, było to wielce drażniące, cała ta sytuacja. Doskonale wiem, jak wiele kosztuje „danie siebie” w takiej rozmowie, naprawdę, doskonale wiem. Myślę, że większość osób z tym problemem wie. Jednak część nie zawahała się, by użyć pewnej formy „szantażu emocjonalnego” (jak nie podejdzie, to świnia, bo do tamtej podszedł), a Jared cierpliwie i twardo pocieszał, uśmiechał się i przytulił. Po tym panelu gotowa byłam: a) wręczyć mu misia, bo wyglądał, jakby tego potrzebował; b) bić mu pokłony za empatię. Kocham tego człowieka.



4. Mowa Marka Shepparda

Mark nie był moim priorytetem na tym konwencie, zresztą, przyznam się bez bicia, że mi ostatnio poziom fanowstwa nieco spadł (niestety, natura nie znosi próżni i wskoczył tam inny brytyjski aktor, który zawsze znajdował się wysoko na mojej liście… Needless to say, filmy z nim też są drogie na tym cholernym Amazonie…). Na panel jednak musiałam pójść, bo jakżeby nie! Marka nadal lubię szalenie, jego poczucie humoru mi bardziej niż odpowiada, więc wiadomo… I przyznam, że początkowo miałam ochotę wyjść po blisko dziesięciu minutach… Odpowiedzi na pytania, choć niektóre z kosmosu, były tak totalnie niezwiązane z tematem, ton bardziej drwiący niż zazwyczaj, że nawet jak na Marka trochę graniczyły z chamstwem. Jednak zostałam i bogowie mi to wynagrodzili… Już nie pamiętam, czego dotyczyło pytanie, ale blisko dziesięciominutowa mowa w odpowiedzi dotyczyła fanów, fandomu i tego, jak bardzo są ważni nie tylko dla utworów, ale i dla samych aktorów, jak bardzo wspierają i zachęcają do dalszej pracy i (nieomal) walki. Mark przytoczył też opowieść o tym, jak bardzo Matt Smith obawiał się swego pierwszego konwentu, nie był pewien, czego się spodziewać, zważywszy na to, że najczęściej odnajdowanym contentem internetowym jest – rzecz jasna – hejt. Sheppard zachęcił go jednak do tego, by pojechał i kiedy Matt powrócił, przyznał, że było to jedno z najcudowniejszych przeżyć, jakie go w życiu spotkały. Powiem tak – ta przemowa to był miód na serce każdego fana. Tym bardziej, że Sheppard zawsze przecież wyraża się skrajnie pozytywnie o fanach i sam nim jest, więc wiesz, że to autentyk. Jedno z najpiękniejszych przeżyć tego konwentu.


 

5. Cath zadaje pytania, czyli panele

Na ogół dosyć ciężko dopchać się do zadawania pytań na panelach, zwłaszcza jeśli są to panele najpopularniejsze, więc jeśli już się człowiekowi uda, może uważać się za Wybrańca (byle tylko nie Anakina Skywalkera). W tym roku było to nieco ułatwione, bo – o czym już wspominałam – wszyscy stali w kolejkach po opki i autografy. W pewnym momencie wręcz robiło się człowiekowi głupio, że nie ma kto zadać pytania, więc szedł do mikrofonu i tak stało się ze mną na trzech panelach, w których uczestniczyłam: Mitcha, Jima i Adrianne. Nie były to pytania wybitne, jednak miło człowiekowi jest, że przynajmniej przez minutę mógł sobie porozmawiać ze swoim bożyszczem (to się odnosi zwłaszcza do Mitcha, Archiwum X to jednak legenda!). Jima zapytałam o to, czy wprowadził coś do scenariusza, co miało dotyczyć Bobby’ego, a co dotyczyło jego samego, poza znajomością języka japońskiego. Wiedziałam, rzecz jasna, o wzmiance o Star Treku we Frontierland, uczynioną ze względu na żonę Jima, Cecily Adams, ale przyznam, że liczyłam jeszcze na coś. To w sumie było takie bezpieczne pytanie, bo odpowiedź na nie istniała, zabrakło mi pomysłu na coś innego (wymyślić to ad hoc łatwe nie jest). I owszem, odpowiedź dotyczyła Cecily i ST. Z Mitchem sprawa była łatwa – dla mnie zawsze będzie dyrektorem Skinnerem, więc pytanie musiało dotyczyć X-Fajli. Podle zapytałam go, który odcinek z nowego sezonu mu się najbardziej podobał i przyznam, że fajnie było przez chwilę widać, jak chyba stara się powstrzymać od opinii na temat. W końcu odpowiedział bardzo bezpiecznie – Mulder and Scully Meet the Were-Monster. Fakt, to chyba był najlepszy odcinek tego (mini)sezonu. Z Adrianne miałam trochę problem, więc poszłam może mało oryginalnie, ale za to aplauz był potem spory – zapytałam, kogo, gdyby nie została obsadzona jako Bobbi Morse, chciałaby zagrać w Uniwersum Marvela. Nie przewidziałam ambicji rozmówczyni, zaszalała :D Adrianne chciałaby zostać Kapitanem Ameryką!




6. Wianek wygrywa nie tylko Tumblra i internety

Fandomowa moda wiankowa jest cudowna pod kilkoma względami. Możesz nie tylko otrzymać wyróżnienie, przychodząc w nim spontanicznie i od czapy na konkurs stylizacji kapelusza, ale też nie trzeba się przejmować, że każdy włos odstaje ci w swoją stronę, a ty zaraz idziesz sobie robić zdjęcie z Jensenem! Jest to również genialna baza do każdej rozmowy i można być pewnym, że każdy cię zapamięta. Jim zapytał, czy wiem, źe coś mi wyrosło na głowie, Mark i Ruth dostali ataku śmiechu, kiedy skłoniłam im się do ziemi jako piekielnym wysokościom, zdejmując wianek z głowy, oznajmiając, iż nikt jeszcze im się ogródkiem nie kłaniał z taką gracją, a Jensen spojrzał na mnie i Tenel, obściskujące go do zdjęcia i oznajmił, że wyglądamy czarująco. No ba!



7. Bo Tahmoha nie da się nie kochać…

Ku memu wielkiemu zaskoczeniu, moim absolutnym hitem konu był Tahmoh Penikett, czyli Paul Ballard z Dollhouse i – co ważniejsze – Helo z Battlestar Galactica. A, i jeszcze niejaki Gadreel. Po części stało się tak za sprawą naszej wieczornej imprezy z wiśniówką, dziewczynami i Tahmohem – niestety, obecnym tylko na zdjęciu. Przyznam, że dawno nie spłakałam się tak, jak podczas tych kilku godzin testowania kolejnych posiadanych alkoholi, a teksty, które tam padły, przejdą do legendy moich przeżyć konwentowych – większość jest zbyt hermetyczna, by je tutaj przytaczać, ale taki chociaż „Tahmoh Wiśniewski padł” po obaleniu wiśniówki oddaje nasz poziom radości, kiedy skończył się nam napitek, a zdjęcie wymienionego zleciało ze stolika. Potem zastanawiałyśmy się tylko, jak Marta pójdzie na opkę i coffee lounge’a z Tahmohem i zachowa powagę. To było śmieszne, dopóki sobie nie przypomniałam, że ja też mam tę opkę!


Impreza z Tahmohem.

Tak czy siak, dałyśmy radę, a po opce, korzystając z tego, że w tym roku były kupony na autografy, co oznaczało, że można było zrezygnować z kogoś i dwukrotnie dostać kogo innego, poszłam z tą opką po autograf. Pierwszym, co rzuciło się mu w oczy, był mój breloczek z godłem BSG przy torbie. Ucieszył się nieziemsko, zwłaszcza, jak powiedziałam mu, że Helo był chyba najlepszym CAGiem w historii Galactiki. Potem spojrzał na opkę i… tu się roztopiłam. Ja sama uważam, że to chyba moja najlepsza opka ever (wiecie, kobiety ciężko zadowolić, robiąc jej zdjęcie, którego nie może od razu zobaczyć i poprawić…), jednak Tahmoh oznajmił, że to jest również jedna z jego najpiękniejszych i uroczych opek… Och ach…


Zdjęcie z cyklu: znajdź element niepasujący...

Wiecie co? Jak tak na to patrzę, to nie był to taki zły konwent… Acz nie dzięki organizatorom. 

niedziela, 5 kwietnia 2015

Czyżby zaczęło się coś dziać?

No proszę, siedemnasty odcinek w ogóle, a dopiero trzeci odcinek z głównego wątku, który mogę nazwać całkiem niezłym. W przeciwieństwie do takiego chociaż ostatniego, tutaj coś się działo, nawet jeśli po części zostało, jak to ostatnio bywa, po prostu przegadane. Do czegoś jednak cała akcja doprowadziła i podoba mi się to, gdzie właśnie jesteśmy. Choć w gruncie rzeczy właśnie sobie uświadomiłam, że w kwestii najgłówniejszej właściwie wiemy niewiele.

 Na początek rozwiany włos Sama. Bo to zawsze dobry widok.
Kainowe Znamię. No cóż, wiemy już, że Metatron nie jest w stanie nic zdziałać, a jest szansa, że tym razem mówił prawdę. Niewielka, ale jest, bo nasz szalony czarny charakter (gdzie czasy Lilith i Lucyfera, ach gdzie?) właśnie utracił jedyną przewagę, jaką miał nad Casem i Winchesterami. Jeśli jest to „God level magic” lub też raczej „Lucifer level magic”, opcje są dwie – albo Lucek powstanie z Klatki, a to byłoby raczej niskie rozwiązanie, albo Bóg znowu postanowi zainterweniować, jak w piątym sezonie. Choć równie możliwa jest oczywiście opcja „demon ex machina”. Takie postawienie sprawy wyklucza też nagłe zaistnienie Roweny jako zbawiciela, bo odmawiam przyjęcia do świadomości rozwiązania, w którym to ona staje się jedyną osobą, która jest w stanie zdjąć Znamię z Deana. Czyli jeśli chodzi o główny wątek, właściwie nie zmieniło się nic.

 Nienawidzę Metatrona. I uwielbiam go nienawidzić.

Niestety, zmieniło się coś innego. Dean i Sam. Zachwycałam się niemal od samego początku sezonu tym, że bracia nareszcie grają w otwarte karty. Tak, tego powinni się już dawno nauczyć, zauważa to zresztą w tym odcinku i Bobby, mówią, że w działaniu za plecami drugiego to Winchesterowie byli zawsze dobrzy. Tylko że do niczego dobrego to nie doprowadziło i zwraca na to zresztą uwagę Samowi w absolutnie rozwalającym mnie psychicznie liście na końcu. Pytanie, czy młodszy Winchester weźmie pod uwagę, co też do powiedzenia ma głos rozsądku czy raczej postanowi działać po staremu i po swojemu, choć zazwyczaj kończyło się to tak jak kończyło. Na przykład uwolnieniem Lucyfera... Oh wait... Nie podoba mi się to ni cholery, zwłaszcza, że nie jest nijak uzasadnione fabularnie, ot, w pewnym momencie Sammy postanowił się kryć przed bratem jakby oglądał wręcz porno ze zwierzątkami, tymczasem jedynym, co Dean mu powiedział, było to, że przeglądali wszystko już setki razy i nie znaleźli rozwiązania. Jak uczą peerelowskie kryminały, czasami czytanie tych samych akt setki razy prowadzi do nieoczekiwanego rozwiązania, więc obaj panowie zamiast marudzić, powinni się po raz kolejny zagłębić w lekturę. 

 To jest mina Bezdusznego Sama. Dokładnie ten wyraz twarzy.
Dobrze chociaż, że Dean nie omieszkał skorzystać z okazji i wyciąć bratu kilka numerów. Niskich,  ale i tak przywołujących nieco echo sezonu pierwszego czy drugiego. Ale w ogóle, muszę przyznać, że w tym sezonie Dean powoli zyskuje moją naprawdę wielką sympatię. On naprawdę postępuje całkiem sensownie i spokojnie, starając się kontrolować. Jasne, może oszukiwanie studenciaków w bilard nie należy do wyczynów stulecia, ale przecież przez dobrych kilka lat Dean właśnie tak zarabiał na hamburgery, amunicję i paliwo dla Impali. Dlatego też nie do końca rozumiem, dlaczego to właśnie miałoby sprowokować demonie „ja”, choć z drugiej strony przecież Demoniczny Dean był właśnie takim dupkowatym typkiem, definitywnie mało demonicznym, ale to już ustaliliśmy. Możliwe też, że Dean zobaczył swoje demoniczne odbicie, ponieważ lustro w wierzeniach jest portalem do krainy zmarłych lub też wprost do Piekła. Ładny wybór miejsca, drogi scenarzysto! Dean jednak walczy i to mi się podoba. Nie jest w stanie zabić zamienionych w bestie studentów, nie zamieni życia trójki ludzi na jedno – nawet jeśli tym kimś jest Rowena. Bo Dean jest dokładnie tym, kim go nasza rudowłosa wiedźma nazywa – bohaterem i dobrym człowiekiem. Który nie skrzywdzi niewinnego. I mam wrażenie, że to może być klucz do jego ocalenia. 

 Ciągle mało mi Demonicznego Deana.

Sam tymczasem podąża zupełnie inną drogą, na którą zresztą wkroczył również Castiel. Jego celem, od początku tego sezonu, jest ocalenie brata za wszelką cenę, nawet jeśli będzie to kosztować jego ludzką stronę. Jakkolwiek torturowanie Metatrona nie jest, moim zdaniem, czynem specjalnie godnym potępienia (przepraszam Was, moje kochane fanki Skryby!), tak zwróćcie uwagę na to, jak Oliver Pryce został nakłoniony do współpracy. „You’re a mind reader, read my thoughts.” Jak daleko gotów był się posunąć Sam, by ruszyć Plan B, który równie dobrze mógłby się w ogóle nie udać? Who’s the real monster? Nie podoba mi się odpowiedź na to pytanie. Przynajmniej w kwestii Sama, bo Castielowi akurat przydałoby się zmężnieć, przypomnieć sobie, jak to właściwie było, kiedy walczył w imię Pana. W tym odcinku wreszcie tak się dzieje i mam tylko nadzieję, że nie da się wystrychnąć Metatronowi na dudka. Liczę też na to, ze odzyska swoją Łaskę i nie będziemy mieli powtórki z dramatu pt. „Castiel słabnący acz szlachetny.” Bo Crowley może już nie przyjść z pomocą po raz drugi.

 Winchesterowie nadal mają czapkę Bobby'ego!!!
*szlocha w kąciku*
Właśnie, Crowley. Rany boskie, wreszcie odcinek, w którym nawet było mi przyjemnie na niego patrzeć. Jasne, niby też tylko siedzi i gada, ale wreszcie podejmuje też jakąś decyzję! Przyznam również, że w uroczej scenie z mamusią w dezabilu widziałam echa dawnego Króla Piekieł („You’re my mother, I don’t want to see anything. Been to Hell, thanks.”). I jakkolwiek ni chu chu nie rozumiem posunięć Roweny w tym odcinku, tak przynajmniej doprowadziło to do momentu, którego każdy z nas oczekiwał od dobrych kilku odcinków, ruda poszła sobie w cholerę. Nie łudzę się oczywiście, że to potrwa dłużej, bo teraz jest żądna zemsty, ale jeśli Crowley rzeczywiście weźmie się do kupy i jego małe expose nie było tylko fajnym kawałkiem w tym odcinku, będzie dobrze. Jak ja kocham wrzeszczącego Pana i Władcę! Plus, ten tekst był naprawdę dobry! „I am bloody Crowley, I’m the King of Hell. I do what I want, when I want and I don’t take orders from you.” Proszę, niech to będzie tekst proroczy. I wiecie, jakkolwiek nie lubię tego całego bromansu z Deanem, tak ich rozmowa w barze była ładna. Choć oczywiście był to też kolejny przypadek, kiedy to ustami postaci scenarzyści tłumaczą się ze swoich posunięć. Może to była Trzecia Próba, może to było coś jeszcze, ale Crowley definitywnie złagodniał. Oby mu to przeszło. Absolutnie zachwycona byłam również deanową definicją rodziny: jak to mawiał Bobby, nie kończy się na więzach krwi. Ani nawet tam nie zaczyna, bo rodzina jest z tobą zawsze – na dobre, na złe, na zawsze. A jak wiadomo, z właściwą rodziną najlepiej na obrazku i to w środku, bo inaczej cię wytną. Ładna ta scena była, taka ładna...

 Tak piękna wizualnie scena... W sumie nie tylko wizualnie...

Jakkolwiek po pierwszych odcinkach tego sezonu nie chciałam na oczy widzieć kolejnej sceny Deana i Crowleya, tak ta była naprawdę dobra.

No i sprawiła, że Rowena dostała kopa, a to takie piękne! Rozumiem, że to ta silna interesująca postać, ale z kim nie rozmawiam, ten dostaje piany na paszczy na samo jej wspomnienie. Zupełnie nie wiem, o co jej chodziło w tym odcinku, bo na pewno nie była to przecież chęć uwolnienia dziecięcia od złego (dobrego) wpływu Winchesterów. Nie bardzo chce mi się w to wierzyć. Jednak zważywszy na rzucone zaklęcie (ach, jakie to malownicze, ale jak bardzo przypominające białe światło Lilith – czyżby nie przypadkiem był lucyferowy trójząb malowany przez Rowenę na dekolcie?), ona naprawdę chciała go wykończyć. Sam miałby być następny? Czyżby liczyła na to, że po śmierci Winchesterów Bunkier stanie dla niej otworem i będzie mogła sięgnąć po ten relikt, o którym mowa była w poprzednim odcinku? Well, coś jest na rzeczy, bo sugestia uwięzienia Deana raczej wskazuje na to, że chciałby go mieć spętanego pod ręką, a jak mawiają, nie ma ludzi niewinnych i niewiedzących, są tylko kiepscy przesłuchujący. Tak czy siak, Rowena nie może już liczyć na opiekę syna, a nie sądzę, by po zniknięciu Olivette wiedźmy jej nagle odpuściły... Plus, będzie chciała dopaść i Crowleya, i Winchesterów. No cóż, mam nadzieję, że to zamknie nam kwestię tej postaci. Na pewno nie będącej interesującą, zwłaszcza w porównaniu z Jody, Belą itp. Jak to uroczo ujął mój Pan i Władca, atakowanie Winchesterów to próba samobójcza, więc...

 Tym razem dostaliśmy potężne czary...
Ale tak naprawdę ten odcinek był dla mnie taki dobry, bo... Bobby. Moja trzecia ukochana postać w SPNie, której śmierci nigdy nie przebolałam i nie przeboleję, zwłaszcza w kontekście tego, co potem zrobiono z jego wątkiem w wariacji pt. „żądny zemsty duch”. Bardzo ucieszył mnie ten nieoczekiwany powrót, zwłaszcza że był nawet sensowny. Strasznie ujęło mnie jego niebo – jeden z starych pokojów jego domu, lampowe radio, nadającego zresztą Gamblera Kenny’ego Rogersa, pamiętanego z cudownego bobbycentrycznego odcinka Weekend at Bobby’s (mój ulubiony zresztą), a w ramach tego Bobby lekturuje klasykę – autobiografię Tori Spelling. Oj, jak mi go szkoda, bo zdaje się, że jego pomoc w uwolnieniu Metatrona skończy się pobytem w niebiańskim więzieniu. Swoją drogą, trochę mnie to drażni. Niebo wróciło do swojego stanu pierwotnego, ale to trzymanie dusz w zamknięciu czy właśnie ta scena na końcu trochę pachnie mi piekielnym totalitaryzmem. Szkoda.

 Booooobbbbbyyyy...
*nie wychodzi z kącika*

Ten odcinek jest ciekawym punktem wyjścia. Podejrzewam nieśmiało, że możemy oczekiwać teraz niszczycielskiej działalności Roweny, na co wskazuje montaż podczas czytania słów listu Bobby’ego – „Sometimes the bad is real bad, and the good comes at the hell of a price.” Rowena jest zła, to wiadomo. Jaka będzie cena Crowleya? Jak w to wszystko wpisze się Metatron i Castiel? Albo wspominana już (więc pewnie powróci, niestety) Charlie? Chcę naprawdę dobrych odpowiedzi!
Supernatural 10x17 Inside Man, scen. A. Dabb, reż. R.A. Green, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, M. Sheppard, M. Collins, J. Beaver i inni.