Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nefilim. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nefilim. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 16 lipca 2017

Na rozdrożach...

Od kilku sezonów twierdzę, że najwyższy już czas na pozbycie się C2, jako że postaci się zdecydownie ograły i przede wszystkim nie miały żadnego sensownego storyline’a. Jeśli nowy showrunner rzeczywiście pragnie wrócić do korzeni, wycięcie w pień wszystkich pobocznych bohaterów było jedynym sensownym rozwiązaniem.

Kolejny sezon zacznie się zatem bez Castiela, który do pewnego czasu robił jako sensowny sidekick, jednak od sezonu dziewiątego był po prostu rozlazłą amebą, w dodatku po pewnym czasie spędzonym na Ziemi nie mającą żadnego sensownego usprawiedliwienia na swój brak ogarnięcia. Teraz Castiel włóczył się głównie z miną zrozpaczonego szczeniaczka, zupełnie nie rozumiejąc rzeczywistości i na jego widok dostawałam już lekkiego załamania nerwowego. Na chwileczkę odzyskał w ostatnim sezonie swój badass factor, ale to były ostatnie podrygi konającej ostrygi. Zginął też tak jak zapewne pragnąłby odejść – broniąc Winchesterów. Kupuję to i jestem szczęśliwa.

Cholernie przykre jest to, że równie cieszy mnie fakt zejścia mojej najukochańszej postaci SPNowej, czyli Króla Piekła. Kochałam Crowleya całym moim zwyrodniałym serduszkiem i jak sami wiecie, z niemą rozpaczą obserwowałam to, co z tą postacią robiono przez ostatnie kilka sezonów. Od dopisania mu uzależnienia od ludzkiej krwi po mamusię wiedźmę Crowley był systematycznie coraz bardziej upupiany i zatracał swoją wyjątkowość. Jasne, ktoś mógłby powiedzieć, że po prostu dorastał, zmieniał się pod wpływem Winchesterów. Ale cały urok jego postaci nie polegał na byciu fanboyem Deana Winchestera! Polegał na byciu zimnym kalkulującym skurwysynem i takim go kochaliśmy. Wisienką na torcie był już tylko odcinek z Ramielem, kiedy to dowiedzieliśmy się, że Crowley został Królem Piekła, bo był pod ręką. Zniszczono tym samym olbrzymi element kanonu, stanowiący tak wielki fragment niesamowitości tej postaci. Nie zostało naprawdę nic. Może poza charakterystycznym „Hello boys”. Ale ile można jechać na jednym przywitaniu?

Tak, powtórzę – cieszy mnie, że nie zobaczymy już Crowleya na ekranie i uważam, że jego odejście było napisane znakomicie -  na własnych warunkach, chociaż bardzo żal mi wycięcia absolutnie rewelacyjnej kwestii „Even when I lose, I win.” Ale to może być, niestety, spowodowane sposobem, w jakim rozstano się z Markiem Sheppardem; z tego, co dało się zaobserwować w social media, sposobem raczej nieprzyjemnym. Mark nie jest specjalnie cierpliwym człowiekiem, to prawda, ale nie sądzę, by w przypadku jego „być albo nie być” pyszczył do producentów serialu, który daje mu na chlebek. Wycięcie linijki, która była zasadniczym elementem kampanii charytatywnej, linijki niejako pożegnalnej to raczej paskudne posunięcie i tak się zastanawiam, czy to przypadek czy działanie zamierzone. Zamierzonym na pewno było próbowanie ugłaskania komunikatów poprzez zapewnienia, że scenarzyści czy producenci wiedzą, gdzie go znaleźć. Patrząc po dość emocjonalnej odpowiedzi, to się nie wydarzy. Sheppard nie będzie już jeździł również na konwenty firmy Creation, co naprawdę stawia wiele pytań... Szkoda. Paskudny koniec pięknej przygody.

Cieszy mnie jednak to, że ewidentnie wracamy do SPNa, w którym wszyscy mogą zginąć. Finał tego sezonu, choć u większości fanów wywołał palpitacje, u mnie spowodował westchnienie ulgi. Liczę, naprawdę liczę na to, że zarówno Mary Winchester, jak i Lucyfer już po prostu nie wrócą (nie wspominając już o Rowenie). Zamknijmy ten rodział, wyjątkowo przecież nieudany. Powrót Mary był zupełnie bez sensu, Lucyfer w ciele Nicka jakby ciekawszy, ale też... tak nie do końca. W ogóle wypuszczenie go z Klatki w poprzednim sezonie tak paskudnie zaprzeczyło wymowie sezonu piątego! No ale dostaliśmy, co dostaliśmy. Pożegnajmy się. Zanim znienawidzę również Lucyfera, chociaż kocham przecież Marka Pellegrino.

Dostaliśmy przecież zło nowe, zło nieprzewidywalne. Obecnie wiemy tylko, że nefilimowie to straszliwe zagrożenie dla świata, nie wiemy jednak dużo więcej. Może prawdą jest, że można nim pokierować tak, by ciągle zła pragnąc, ciągle dobro czynił. Może wcale nie jest wszechmocny, może to tylko plotka. Nie chcę już powrotu Ciemności, silniejszej siostry Boga. Nie chcę powrotu Boga. Niech to zagrożenie będzie tajemnicze, bo to daje takie piękne możliwości fabularne. 

Supernatural stoi w tej chwili na rozdrożach. Oby poszedł w dobrą stronę, bo zdecydowanie ma ku temu sposobność...

środa, 31 maja 2017

Coś się skończyło... ale coś się zaczyna...

Wreszcie nadrobiłam i finał, bo w sumie nawet byłam już ciekawa, co się w jakich okolicznościach wydarzyło. Kiedy jest się na Twarzoksiążce, ciężko, naprawdę ciężko unikać spoilerów, zatem dwie główne śmierci miałam już obczajone… Wiem, mam cztery odcinki zaległości, ale nie będę się już bawiła w pojedyncze recenzje, spróbuję swoje wrażenia zamknąć tutaj. Pozwolicie, że popełznę punkt po punkcie, tak łatwiej.

1. Bracia

Sam i Dean znaleźli się w punkcie, w którym są co sezon – ratowanie świata. Co mi się tutaj jednak podobało, to fakt, że pracują jako zespół, nawet jeśli jeden zostaje w Bunkrze, a drugi rusza zbawiać Amerykę. Wreszcie doczekaliśmy się sensownej braterskiej akceptacji i to nie rozwiązań samobójczych, jak to było już wcześniej. Piękna przemowa Deana do młodszego brata, kiedy przyznaje, że ten dorósł do tego, by zostać przywódcą, to chyba jeden z najładniejszych momentów tych kilku odcinków. Przyznanie, że był dla niego ojcem i matką podczas psychicznego połączenia z Mary też nie było odkrywcze, ale miło to usłyszeć od Deana, który najszczerszy bywa chyba tylko z butelką. Chłopcy nareszcie dorośli. Mam szczerą nadzieję, że zostanie im tak na stałe, a nie w wyniku ranta po rozlicznych odejściach zmieni się znowu w braterski angst. Proszę, zatrzymajcie tę nową lepszą jakość!

Potrójny uścisk winchesterowy.

A przy okazji – bardzo mi się podobało to, że inny wymiar to świat bez Winchesterów. W końcu bez nich nikt by świata nie uratował. Nawet Bobby Singer i Rufus Turner.

A wrzucam Bobby'ego, bo jego teraz rzadko mogę umieścić.

2. Mary Winchester

W tym przypadku powiem tak – mam nadzieję, że przejście do drugiego świata jest zamknięte na dobre. Przywrócenie Mary dało kilka okazji do dramy, mniej lub bardziej ciekawej, jednak jeśli było przewidziane na straszliwe wręcz udręki fabularne w tych ostatnich odcinkach, to przykro mi, ale zupełnie mnie nie wzruszyło. Może kiedyś scenarzyści mieliby na tyle jaj, by zmusić chłopców do odstrzelenia własnej matki w samoobronie, teraz byłam już tylko pewna, że w końcu komuś uda się ją przywrócić do stanu normalnego. Nie powiem, uścisk na końcu Who We Are naprawdę mnie wzruszył, ale to nie mogło potrwać zbyt długo. Prześliczna była natomiast scena z Kelly – nie wiem, czy Mary orientowała się, że dziewczyna naprawdę umiera, ale tego mi najczęściej brakuje w serialowych/filmowych porodach – mniej wrzasków i parcia, a trochę takiego babskiego porozumienia, na którego zasadzie poród był dawniej rzeczą niewieścią. Nie wiem, czy potrafię to jasno wyrazić, ale zdecydowanie polubiłam panią Winchester za ten moment. Niespecjalnie podobał mi się już fakt, że znowu kolejny członek familii znalazł się gdzieś tam uwięziony z Lucyferem, szczerze wolałabym, żeby to był koniec. Zresztą, najprawdopodobniej jest, choć poza ekranem.

Swoją drogą, jak tak patrzę na brzuszek Kelly w niektórych ujęciach, to jej dziecko to nie nefilim. To alien.

3. Castiel i Crowley

Załatwiam C2 w jednym punkcie, bo oni obaj na wysokości sezonu dwunastego osiągnęli moment, w którym albo należałoby drastycznie zmienić sposób ich pisania, albo wykończyć. Szczerze mówiąc, nie spodziewałam się, że to faktycznie nastąpi, naprawdę. I przyznam szczerze: nie rozpaczam. Nie rozpaczam ani trochę, choć spodziewajcie się tutaj długiego następnego posta na temat Crowleya i markowego rozstania z serialem. Najwyższy czas. Podoba mi się również to, jak ich sceny napisano. Crowley, jeśli odchodzi, to na własnych warunkach. Wie, że spieprzył sprawę, zdaje sobie sprawę z tego, że to jego własna duma doprowadziła do obecnej sytuacji, więc on jest tą osobą, która powinna ją naprawić tu i teraz. Bardzo, bardzo brakowało mi tej wyciętej Markowi linijki „Even when I lose, I win”, ponieważ pasowałaby do tej sytuacji naprawdę doskonale. Ale o tym sobie jeszcze powiemy następnym razem. 

Mimo wszystko nie jestem w stanie wrzucić umierającego Crowleya, więc moment przed...

Co do Castiela… Zginął, broniąc tego, co poprzysiągł uratować – Jacka, Kelly, Winchesterów, świat… Owszem, ta śmierć nie jest ładna, nie z bronią w ręku, wydaje się wręcz przypadkowa, jednak… to tak bardzo pasuje. Nie zawsze odchodzi się w glorii i chwale, wjeżdżając cały w bieli… Nie, najczęściej jest to cios w plecy wtedy, kiedy się tego nie spodziewamy i ja w pełni tę śmierć akceptuję. Jeśli fani rzeczywiście wywalczą prośbą i groźbą powrót Mishy, to… Nie. Nie przestanę oglądać, ale to paskudnie zaprzeczy temu, jak to pokazano. Jak w przypadku Gabrysia i jego chwilowego pojawienia się w Metafiction. Gratuluję Andrew Dabbowi, że był w stanie wreszcie wykończyć obu panów. Szkoda mi, bardzo mi szkoda, ale rozpaczałabym na wysokości sezonu 6. Teraz po prostu przyszła pora.

Skrzydła, panie i panowie. To ostateczne w tym uniwersum. Chyba że znowu zlekceważą mitologię.

4. Brytyjscy Ludzie Pisma

W ostatnich odcinkach pokazali, jak bardzo są niekompetentni i tak naprawdę wycierają sobie gębę tym ratowaniem świata, tak naprawdę mają jego dobro w odwłoku. Układy z demonami niezgorsze niż Winchesterowie – ogar od Crowleya? Doskonałe namiary na jego siedzibę? Wiedzą, że więzi Lucusia i nie robią nic, by się pozbyć problemu? Od początku sezonu twierdzę, że to najgorszy pomysł fabularny i to się nie zmieniło – Ludzie Pisma zostali wprowadzeni bez sensu, bo jako ta niesamowita organizacja walcząca ze Złem są o kant tyłka potłuc… Mają arsenał, mają wiedzę, ale nie potrafią się zupełnie dogadać z nikim. Kto nie jest z nami, ten przeciwko nam? Ten kretyński zwyczaj pozbywania się swoich ludzi, by udowodnić, że jest się lojalnym? Zmądrzeli wprawdzie nieco, bo baza była broniona – albo w końcu przestali sępić na najemników, albo zaimportowali kilku panów z Wysp, ale jednocześnie ta świetna baza, pełna wyszkolonych ludzi pada pod naporem kilku amerykańskich łowców… seriously? Nie no, ja się cieszę, że chociaż Jody przeżyła tę masakrę (Eileen, chlip…), ale za prosto to poszło, za prosto… czy w przyszłym sezonie panowie znowu będą stawiać czoła Ludziom Pisma? Nowej inwazji? Kończcie, wstydu oszczędźcie…


5. Lucyfer i jego potomek

Lucyfer nie zaskakuje, idzie jak czołg i eliminuje wszystko, co jest w stanie mu zagrozić. Zresztą, nie tylko jemu, ale i nefilimowi. Mało w tym finezji, ale w sumie on nigdy nie był subtelny. Uczy się też na błędach, o czym świadczy chociażby spopielenie ciała Roweny, choć kto wie, czy stara wiedźma nie miała czegoś w zanadrzu (choć należała jej się śmierć na ekranie, naprawdę! nie żebym ją nadmiernie lubiła, ale zasłużyła, plus ten sezon wreszcie zaczął nieco pogłębiać jej postać). Cieszy mnie jedynie to, że gra Mark Pellegrino, ponieważ on naprawdę wymiata przy tych minach i sarkastycznych uwagach… Martwi mnie jedynie, że może będzie potrafił powrócić do właściwego wymiaru, w końcu to nie było takie trudne, skoro losowi aniołowie znali recepturę przejścia. Ale może nie. Może w tym innym wymiarze poprowadzi Piekło przeciw Niebu i będzie rządził, urągając swemu Ojcu. Zobaczymy. Z Winchesterami pozostaje jednak Jack, który jest zagadką. Z jednej strony to on właśnie ułożył udręczone ciało swojej matki w pozycji, w jakiej zastaje ją Sam, ale jego ślady pozostawione na podłodze sugerują, że jest wynaturzeniem niegodnym nawet tego, by kroczyć po tej Ziemi. Naprawdę ciekawa jestem, w którą stronę to pójdzie…

A tutaj niemalże brakowało mi "The Hills Are Alive With The Sound of Music"...

6. Nawiązania rozmaite

Te kilka odcinków dało nam naprawdę przyjemne nawiązania do poprzednich sezonów i tych rzeczy, których w serialu już od dawna nie widzieliśmy. Kiedy Alex mówi do Jody „Kick it in the ass”, a chłopcy przerzucają się tradycyjnym „Bitch! Jerk!”, mnie mimowolnie pojawia się na twarzy uśmiech. Bo te elementy tak ładnie tutaj pasowały, wcale nie były na siłę. Nieco większy mam problem z nawiązaniami do The French Mistake – chociaż „ten wymiar, gdzie byłeś Polakiem” wywołuje u mnie spory uśmiech. Crowley, wydobywający się z grobu, w którym pochowali go jego dawni podwładni to przecież taka ładna referencja do Lazarus Rising i deanowego powstania z martwych… Dean wreszcie używa swojego wyrzutnika granatów! Poczułam się dopieszczona, ale nie rozpuszczona.




Właściwie tak jest z całym tym finałem… Jest… ładny. Jako fan czuję się uszanowana, nie przeszkadza mi ubicie tak wielu postaci, choć z drugiej strony takie to smutne, że wydarzenia na skalę kosmiczną nic im nie zrobiły, trzeba było Lucyfera… Jednak patrząc na mitologię serialu i jego początki ma to swój karkołomny sens. 

niedziela, 5 lutego 2017

Wszystko fajnie, tylko po co ta łopatologia?

Kurczę, nie spodziewałam się, że jakikolwiek jeszcze odcinek z wątkiem anielskim i Castielem w roli głównej będzie mi się podobał! Nie bez zastrzeżeń, ale ogólne wrażenie mam więcej niż dobre.

To ja zacznę od Impali... Tak klasycznie.

Choć przyznam, że na początku mnie odrzucało. Dean fochający się na Castiela tym razem o uratowanie im życia doprowadzał mnie do spazmów. Dean po prostu musi mieć problemy życiowe – a to z bratem, a to z mamusią, a to z aniołem stróżem. Szczęśliwie, szybko ustąpiło to miejsca głównemu tematowi odcinka i od razu było lepiej. Niestety, nie uniknęliśmy długich spojrzeń Casa i Deana, kiedy uświadamiali sobie, jak to żyć bez siebie nie mogą. Jestem w jakiś sposób fandomowo upośledzona, bo – pop pierwsze – z założenia nie shipuję, po drugie – nie rozumiem 99% popularnych pairingów – Destiel właśnie do nich należy. Pojmuję, że twórcy boją się w jakiś sposób urazić fanów tego rozwiązania, ale wyraźniej widać, jak nikt nie potrafi tego sensownie rozwiązać. A jak wiemy, Jensen Ackles czuje się wyraźnie z tym niekomfortowo. Ja wiem, że to może być objawienie stulecia, ale te długie powłóczyste spojrzenia, które sobie Dean i Cas posyłają, naprawdę nie są rozwiązaniem.

Dobra, rozpisałam się tu o Destielu, a w sumie nigdy nie zamierzałam specjalnie tematu poruszać. Samo wyszło. To może raczej przejdę do rzeczy, co?


Fajna, intrygująca postać. I w gruncie rzeczy niejednoznaczna.

Główny wątek odcinka – zemsta Lily na aniołach, które zabiły jej ukochanego i córkę jest po prostu znakomity! Bardzo nieoczywisty, na początku naprawdę intrygujący i stawiający wiele pytań. Jak na tym etapie serialu – wielkie brawo!!! Podoba mi się zarówno historia samej postaci – żądnej krwi matki, jak i sposób, w jaki ona swoich praw dochodzi (a nawiązanie do Kill Billa jest urocze). W dodatku sposób, który jest nowością. Owszem, mieliśmy już nieraz wzmianki i pewną demonstracją magii enochiańskiej, ale nie było nam dane oglądać jej w tak interesującym wydaniu. Szaleńczo podobało mi się też, że magia kosztuje, a jej kosztem jest dusza, najbardziej wartościowa waluta świata supernaturalowego. Prześliczne delikatne nawiązanie do Sezonu 6 – nie przestawałam się uśmiechać, kiedy słuchałam rozmowy Sama i Lily.


Bardzo uroczy ten Castiel :) 

Podobają mi się „dziewiętnastowieczne” anioły – silne, nie mające żadnych zahamowań, by ukarać tego, kto śmiał naruszyć niebiańskie prawo. Od zawsze wiemy, że panował tam ciężki zamordyzm, ale znowu widać, że oprócz swojej misji, mają również poczucie braterstwa tudzież przyjaźni wynikającej z przynależności do tego samego oddziału. Tym bardziej boli przywołanie Baltazara, który zginął głównie dlatego, że chciał pomóc Castielowi.

Absolutnie przepiękne ujęcie.

Rozwijana jest mitologia związana z nefilimami, więc możemy się spodziewać, że dziecko Lucyfera będzie miało swój udział w dalszej części sezonu (choć może to być równie dobrze zmyłka). Byle nie było tak jak z Jessiem… Dotychczas wiedzieliśmy, że są nietolerowanym wynaturzeniem, teram wiemy już dlaczego – „gdy zyskują potęgę, giną całe światy.” No cóż, klasyczne anioły nie miałyby z tym problemu, dla nich zabicie dziecka to jak splunięcie i tu jako przykład może nam spokojnie posłużyć Ishim. Kupił mnie jako postać – cyniczny, zimny, odnoszący się z pogardą do ludzi. Chciałam, by został tym modelowym aniołem rodem z poprzednich sezonów i w jakiś sposób był też pozytywną postacią. Niestety, jesteśmy na etapie, kiedy takie zachowanie oznacza czarny charakter. Wyjątkowo zresztą szczwany i przyjemnością było oglądać, jak gra Deanem i Castielem i ciska po ścianach zarówno braćmi, jak i Lily. Ishim jest amoralny, ale czy jest zły zgodnie z anielskim punktem widzenia? Jego błędem jest fascynacja kobietą, poza tym jest klasycznym skrzydlatym, najbardziej klasycznym, jakiego przyszło nam od dawna spotkać, bo przecież pamiętamy, że „demony to sukinsyny, a anioły są jeszcze gorsze.” Aż mi się Uriel przypomniał.


Choć mieliśmy w tym odcinku kilka powrotów, ja się najbardziej cieszę z Iana Tracey. Mam do niego słabość od czasów Sanctuary.

Ishim ma jednak był zły poprzez kontrast z Castielem. Anielscy przyjaciele Casa wypominają mu, że zmiękł – że „kiedyś był dobrym wojownikiem, a upadł tak nisko.” Upadł, oczywiście, przez kontakt z Winchesterami. Anioły cenią sobie co innego niż ludzie, zawsze tak było. Dlaczego? Bo nimi pogardzają, ale tu dowiadujemy się, że ich się po prostu boją – to ludzie im zagrażają, nie oni ludziom (choć doprawdy nie wiem, jak). Tymczasem Castiel zaczął o nich dbać, pokochał, zrobił się rozważny i na zdrowie mu to nie wyszło. Aż mi się łezka kręci w oku, bo przypomina mi się inny anioł, który zdecydował się umrzeć „dla bandy karaluchów.”


Skrzydła!!!! Och bogini, stęskniłam się za tym widokiem. Jest niezmiennie piękny.

I tu trochę leży mój problem z tym odcinkiem, bo mamy pokazane dwie skrajności – z jednej strony Ishim, z drugiej Castiel. Oczywiście, dla większości widzów to ten pierwszy będzie godzien potępienia. Ja nie mówię, że postąpił dobrze – w wielu przypadkach, ale jako postać był znacznie ciekawszy niż nasza znajoma ameba. Jednocześnie miałam trochę takie wrażenie, że scenarzyści – pokazując nam ten kontrast – rzucili nam w twarz „Widzicie, jaki był Castiel i jak to dobrze, że się zmienił? Widzicie? No! To nie narzekać!” Ale to tak nie działa – Cas od początku był zupełnie inny niż reszta jego braci. Mnie nadal boli, kiedy widzę te jego bezradność – idiotyczną, bo przecież nie ma zaledwie skrzydeł, pozostały mu inne moce. Przykro mi, ale mnie to nie przekonuje, ja nadal chciałabym zobaczyć w nim ślad Wojownika Pana z 4 sezonu. Bo teraz ma się wrażenie, że Winchesterowie nie tyle go „oswoili”, co upupili - a najlepiej widać to w scenie w jadłodajni. Takie na siłę to było.

Hahaha, będziemy pilnować naszego anioła i nic Wam do tego!

Ale to chyba jedyne, co mi w tym odcinku naprawdę przeszkadzało, bo sam w sobie był bardzo dobry. Aczkolwiek rodzi się pytanie – co Niebo zamierza zrobić z małym nefilimem? Czy w ogóle zamierza zrobić cokolwiek? Czy znowu obejrzymy pokaz z zastraszonymi niekompetentnymi skrzydlatymi w roli głównej? Aż tęsknię za Naomi…


Supernatural 12x10 Lily Sunder Has Some Regrets, scen. S. Yockey, reż. T. J. Wright, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, M. Collins, I. Tracey i inni.