Nie będę się cieszyć, bo w sumie nie ma z czego. Zdebilenie
głównych i drugoplanowych bohaterów sięgnęło szczytów i jeśli jedyną przytomną
osobą w towarzystwie jest Dean, będący cały czas pod wpływem Znamienia, a jedyną
osobą, która mnie szczerze bawi, jest Rowena, znaczy – gorze nam! Panie
Michale, wstawaj, ojczyzna w potrzebie! Ericu Kripke, wracaj, zanim wszystko do
reszty spi... zepsują!
Banda osłów i Rowena.
Na początek: tytułowa rodzina Styne’ów. Nie, nie i jeszcze
raz nie. Owszem, przyznaję, podobał mi się wątek rodziny zajmującej się Złem,
koniecznie przez duże Z, i to od tysiącleci. Czerpiąca swoją moc z mrocznej
Księgi Przeklętych. Tyle że oczywiście nie można było stworzyć jakiejś mrocznej
rodzinki i nie dać jej korzeni w tradycji. Połączenie jej z Frankensteinami ma
sens o tyle, że wyjaśnia szalone
eksperymenty. I nic poza tym. Carver krąży po temacie mrocznych rodzin
trzymających władzę (dobrze, że nie grup) od czasów Bloodlines i ni cholery nie widzi, że to się naprawdę nie sprawdza.
Nie w tak rozbudowanym już świecie. To miało sens na etapie wcześniejszych
odcinków, teraz absolutnie nie. No chyba że mroczne rodziny siedziały w
Europie, bo jak wiadomo, poza Szkocją nic nie istnieje. Znaczy w sumie do
niedawna nie istniało. Tak więc mieliśmy rodzinę, która po pierwsze morduje jak
chce, po drugie jest tak wzmocniona eksperymentami i nikt nigdy na to nie
wpadł? Jasne, rozumiem, zasada „żadnych świadków” działa, ale nie wierzę, że
nikt nigdy nie połączył kropek, zwłaszcza jeśli chodzi o Ludzi Pisma. Nie.
Wprowadzenie czegoś takiego na tym etapie kupy się nie trzyma. Zwłaszcza, że
mówimy o rodzinie, która pomogła choćby dojść do władzy Hitlerowi. Dziękuję i
przepraszam.
Czy ktoś może mi wyjaśnić, dlaczego unieruchomili mu tylko jedną rękę?
I w tym wszystkim ta radosna rodzinka nie może znaleźć
naszej „ulubionej” Charlie (osoby będące teraz w żałobie skreślają cudzysłów).
Która nie dość, że jest nerdem, co – jak już wcześniej wspominałam – łykam bez
problemu, to jeszcze opanowała zacieranie śladów do tego stopnia, że rodzinka
stojąca za zamachami na WTC i krachem w latach 30. nie jest w stanie jej
wytropić. Bogowie, litości! Jednak – i piszę to niechętnie – Charlie w tym
odcinku również uległa nagłemu zdebileniu. Nie mówię już o ukrywaniu
wszystkiego przed Deanem, bo to dosyć naturalne, plus to debilny pomysł Sama,
choć ktoś, kto zapoznał się z przygodami braci z nieco bardziej obiektywnego
źródła informacji, jakim są książki Chucka, powinien chyba wiedzieć, jak to się
wszystko skończy.
O, nawet ma te książki na kompie...
Nie mówię też o radosnym przekomarzaniu się z Roweną, bo ja
pewnie nie byłabym w stanie zachować spokoju i walnęłabym wiedźmę w łeb raz a
dobrze czymś ciężkim. Ale to Charlie, więc nawet cierpliwość posiada
przewyższającą ludzkie standardy.
Nerd i wiedźma. W sumie podobała mi się ta wymiana zdań.
Ale moment, w którym kolejna dotknięta klątwą
10 sezonu osoba wykazuje się zdebileniem na poziomie przeciwników drużyny A i
wieje z miejsca bezpiecznego, gdzie znajduje się pod opieką anioła (tak, wiem,
że to Castiel, ale lepszy rydz niż nic), klasycznie do motelu, żeby sobie
dokończyć badania, wiedząc, że cały czas ma na karku rodzinę Styne’ów, jest momentem,
w którym człowiek już wie, jak się to wszystko skończy. Ach, czy wspomniałam
jeszcze o jakże uroczym aliasie, pod jakim zameldowała się Charlie? Carrie
Asimov, yeah right. Tym odcinkiem scenarzyści utwierdzili mnie w zdaniu, że są
autoreczkami. A przynajmniej ta dwójka – kto Bucknerowi i Ross-Leming dał do
napisania ten odcinek, do cholery! Charlie jest zajebista, bo jest zajebista.
Bo tak piszemy. Bo skacze po dachach pociągów. Bo zdobyła Księgę, której
rodzina Styne’ów znaleźć nie może, mimo że dysponuje zaklęciami mogącymi ją
zlokalizować. Bo nauczyła się władać bronią tak, że jest w stanie zaciąć kogoś
w rękę, by wytrącić mu broń. Bo... Bo jest na tyle głupia, by zwiać z danymi,
które są cholernie istotne i zaszyć się w ciemnej d..., a potem zamiast uciec
(nie wierzę, że ten motelowy pokój miał jeno jedno okno), zamyka się w łazience
i czeka z maleńkim ostrzem na zabójcę... Tak, wiem, potrzebowała czasu, by
skopiować dane. A teraz powiedzcie mi, jak chłopaki te dane wydobędą? Znowu
dostaną e-mail zza grobu z informacjami? Jak w przypadku końcówki sezonu 8 i
Kevina? Tyle że Kevin miał mocno rozwiniętą paranoję! Jak rozumiem, Charlie
też. I zapomnieliśmy o tym wspomnieć, bo przecież to Charlie, więc wszystko, co
robi, jest doskonałe. No przynajmniej tyle, że tym razem nie do końca. Nie
zaskoczyła mnie jej śmierć, mam tylko nadzieję, że Castiel nagle nie okaże się być
w stanie ją wskrzesić... Po tym, jak nie mógł tego zrobić z Amelią... Nie
powiem, że tańczę radośnie na grobach mych wrogów po tej scenie, bo wolałabym,
żeby Charlie zginęła sensownie albo najlepiej w ogóle, po prostu zniknęła z
pola rażenia, ale proszę jej nie wracać. Nie po tym jak zginęło bez sensu w tym
sezonie już trochę postaci, którym to wskrzeszenie by się przydało.
Wychodzi na to, że Sam był straumatyzowany na ten widok, bo Charlie ma koszulkę z klaunem.
Nie bez powodu przywołałam tutaj wcześniej Kevina. Jego
śmierć w sezonie 9 też była tym, co zdrowo kopnęło Deana, tak będzie teraz i ze
śmiercią Charlie. Plus, Dean właśnie się przekonał, że jego własny braciszek i
najlepszy przyjaciel robili go wręcz konkursowo w balona przez ostatnie kilka
tygodni. Po tym, jak on sam przestał ukrywać cokolwiek i wyznał wszystko.
Szczerze mówiąc, to jestem zaskoczona, że starszy Winchester w ogóle sam nie
doszedł do wszystkiego na własną rękę, bo z Sama taki konspirator jak z koziej
dupy trąba, o Aniele Pana nie wspominając. Przewiduję foch na potęgę albo
odcięcie się od kochanych przyjaciół i rodzinki, co w tym przypadku będzie
totalnie zrozumiałe. Naprawdę, po raz pierwszy zrozumiem Angst któregokolwiek
Winchestera.
Sam zapewne doskonale rozumie w tym momencie Crowleya.
O Samie i Casie nie chce mi się nawet gadać, bo naprawdę nie
wiem, który z nich jest głupszy. Powiem tak, jeśli w tym festiwalu głupoty
najbardziej bawi mnie Rowena i jej kąśliwe uwagi, to jest naprawdę źle. Swoją
ścieżką, nawet jej knowania nie umocniły mnie tak bardzo w przekonaniu, że
Crowley jest jej nieodrodnym synem, jak te jej uwagi. Tyle że takie uwagi zwykł
wygłaszać właśnie tenże,, a Król również w tym odcinku nie robi nic. A,
przepraszam, gra w rzutki i rozmawia z chomikiem. Oraz morduje podwładnych.
Naprawdę? Jedyne, co mnie ciekawi, to osoba, którą polecił znaleźć. Kogoś z
Wielkiego Kowenu? To chyba ma największy sens, bo wszyscy inni, którzy są
wysoko ustawionymi graczami, już dawno nie żyją. Zwłaszcza jeśli mieli
niewątpliwego pecha skrzyżować anielskie ostrze z Królem Piekła, a w zapowiedzi
odcinka było coś o „starym przeciwniku”.
Zaczynam mieć nadzieję na to, że Crowleya jednak wykończą. Nie mam siły oglądać już jego powolnego staczania się na dno den. Choć może to część planu. Dajcie bogowie.
Powiem szczerze, że wychodzi na to, że to jedyna rzecz,
która mnie naprawdę interesuje. Bo katastrofalne ujawnienie tajemnicy było do
przewidzenia. Wściekły Dean jest do przewidzenia. Dean pod wpływem Znamienia
jest do przewidzenia. Głupota Sama i Casa jest do przewidzenia. Rowenowa chęć
zemsty jest do przewidzenia. Tylko tej cudownej współpracy między braćmi ze
środka sezonu tak bardzo mi żal...
Tyle dni uwięzienia, a manicure i make-up doskonałe.
Supernatural 10x21 Dark Dynasty, scen. E. Ross-Leming i B. Buckner, reż. R.
Singer, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, M. Collins, M. Sheppard i inni.







