Pokazywanie postów oznaczonych etykietą robert singer. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą robert singer. Pokaż wszystkie posty

sobota, 5 września 2015

Są już pierwsze informacje!

Natknęłam się ostatnio na zapowiedź sezonu 11, w kiepskiej dosyć jakości, niestety, więc screenów nie ma, ale jakbyście szukali, to jest tutaj. Jakby to powiedzieć, są wiadomości złe i dobre.

Jakby się ktoś zastanawiał, to jest oczywiście fanart (stąd), nie grafika oficjalna. Jak znam życie, oficjalny plakat będzie się kupy nie trzymał. 


To może od początku. Jak łatwo się domyślić, tematem przewodnim sezonu będzie zmaganie się chłopców z Ciemnością, zresztą, sezon zacznie się dokładnie tam, gdzie się skończył, podobnie jak było to w przypadku choćby piątki i siódemki. Ciemność to zagrożenie jeszcze sprzed czasów biblijnych, zarówno Niebo jak i Piekło są przerażone, nikt nic nie wie, choć jak się znam na polityce, to oczywiście Castiel wystąpi w charakterze OZI, bo przecież szeregowy anioł wie wszystko… Jeśli będzie coś wiedział na ten temat Crowley, to się pójdę pociąć bagietką, bo istnieją pewne limity co do informacji, które niezbyt stary przecież demon może zebrać. Rozumiem, Król Piekieł, ale może bez przesady… Wątpię siakoś, by Lucek źródła pisane na temat zagrożenia zostawił, lepiej, dzielił się nim z Liith, a potem Lilith podzieliła się z kochankiem… Ale o czym to ja? A, oczywiście pierwszy odcinek będzie nosił tytuł „Out of the Darkness, into…”, niestety, nie mogłam już dostrzec, w co się wpakują. Proponuję Angst.

Znaczy teoretycznie nie ma być zbyt wiele Angstu, ponieważ – tutaj fanfary – Carver i Singer twierdzą, że w tym sezonie wracamy do korzeni – chłopcy mają walczyć razem, stawiać czoła złu. Przepraszam, Złu, koniecznie przez duże Z. Dean zresztą wypowiada w którymś momencie słowa owe skrzydlate „We made a promise”, więc zastanawiam się, komu, czemu i dlaczego. Nowy przypadek gramatyczny.  Mam tylko szczerą nadzieję, że powrót do przeszłości będzie również oznaczał to, że nie będą mordować wszystkich jak leci, ale może tym razem pomyślą, choć o to trudno, co zresztą zarzucał Deanowi duch Meg w „Are you there, God? It’s me, Dean Winchester.”

Źródełko: Tumblr.

Jak już zdążyliście się zorientować, niestety, Crowley i Castiel zostają, a ja się zastanawiam, kogo Carver chciał uświadomić, kiedy oznajmił „Musimy tutaj wyjawić pewien spoiler, Crowley w jakiś sposób uniknął ciosu Castiela.” Spoiler, doprawdy? Nie znam jednej osoby, która by się na ten cliffhanger dała nabrać. No dobrze, znam, ale ona ma mózg karczocha. Zapowiada się, iż panowie będą dzielnie sekundować Winchesterom w ich Queście, więc Crowley będzie znowu występował w charakterze Deckarda Caina, ani chybi. Co do Castiela, podobnież pozbycie się zaklęcia, które nań rzuciła Rowena, ma trochę potrwać. I tutaj albo się załamię (mówimy o aniele i o wiedźmie, na bogów!), albo znowu stanie się to wszystko w pierwszym odcinku. Do stałych bohaterów dołączą w tym sezonie oczywiście Metatron i Rowena, a ruda ma grać bardzo istotną rolę. Dobijcie mnie.

Praktycznie w całym materiale Crowley pojawiał się z czerwonymi oczami. Tak, ja wiem, też przeżyłam "fangirl moment", ale potem już nie było tak cool. Oczywiście, może to również stanowić równowagę dla Castiela w trybie wścieklizny.

Głównemu wątkowi ma być poświęcone 6 lub 8 odcinków, reszta to oczywiście MOTW i zważywszy na ich jakość w poprzednim sezonie, specjalnie mnie to nie martwi, wręcz przeciwnie, jakoś wątpię, by główny wątek był w stanie mnie powalić na łopatki. Wiemy trochę o trzech odcinkach. Jeden ma być poświęcony Lizzie Borden, morderczyni z siekierą, o której zresztą mówiłam na zeszłorocznym Polconie przy okazji prelekcji o duchach. Będzie również odcinek poświęcony urojonemu przyjacielowi, tyle że w tym przypadku będzie to przeżycie Sama, nie kogoś innego jak to było w Playthings. Czwarty odcinek nosi roboczy tytuł „Baby” i będzie podobnież z punktu widzenia Impali… Już się boję, co oni tam wymyślą, naprawdę.  W pewnym momencie Jensen wspomniał też o jakiejś historii w stylu zombie i zastanawiam się, czy to będzie miało związek z zejściem Śmierci, czy po prostu będzie to jednostrzałowiec. Oby to pierwsze!!!

No i tyle na razie. Nic, czego się nie spodziewałam, czekam na odcinek z Impalą. I oby Crowley i Castiel pojawiali się jak najrzadziej… Nie wspominając już o Rowenie!

sobota, 9 maja 2015

I sprawa się rypła!

Nie będę się cieszyć, bo w sumie nie ma z czego. Zdebilenie głównych i drugoplanowych bohaterów sięgnęło szczytów i jeśli jedyną przytomną osobą w towarzystwie jest Dean, będący cały czas pod wpływem Znamienia, a jedyną osobą, która mnie szczerze bawi, jest Rowena, znaczy – gorze nam! Panie Michale, wstawaj, ojczyzna w potrzebie! Ericu Kripke, wracaj, zanim wszystko do reszty spi... zepsują!


 Banda osłów i Rowena.

Na początek: tytułowa rodzina Styne’ów. Nie, nie i jeszcze raz nie. Owszem, przyznaję, podobał mi się wątek rodziny zajmującej się Złem, koniecznie przez duże Z, i to od tysiącleci. Czerpiąca swoją moc z mrocznej Księgi Przeklętych. Tyle że oczywiście nie można było stworzyć jakiejś mrocznej rodzinki i nie dać jej korzeni w tradycji. Połączenie jej z Frankensteinami ma sens  o tyle, że wyjaśnia szalone eksperymenty. I nic poza tym. Carver krąży po temacie mrocznych rodzin trzymających władzę (dobrze, że nie grup) od czasów Bloodlines i ni cholery nie widzi, że to się naprawdę nie sprawdza. Nie w tak rozbudowanym już świecie. To miało sens na etapie wcześniejszych odcinków, teraz absolutnie nie. No chyba że mroczne rodziny siedziały w Europie, bo jak wiadomo, poza Szkocją nic nie istnieje. Znaczy w sumie do niedawna nie istniało. Tak więc mieliśmy rodzinę, która po pierwsze morduje jak chce, po drugie jest tak wzmocniona eksperymentami i nikt nigdy na to nie wpadł? Jasne, rozumiem, zasada „żadnych świadków” działa, ale nie wierzę, że nikt nigdy nie połączył kropek, zwłaszcza jeśli chodzi o Ludzi Pisma. Nie. Wprowadzenie czegoś takiego na tym etapie kupy się nie trzyma. Zwłaszcza, że mówimy o rodzinie, która pomogła choćby dojść do władzy Hitlerowi. Dziękuję i przepraszam.

 Czy ktoś może mi wyjaśnić, dlaczego unieruchomili mu tylko jedną rękę?

I w tym wszystkim ta radosna rodzinka nie może znaleźć naszej „ulubionej” Charlie (osoby będące teraz w żałobie skreślają cudzysłów). Która nie dość, że jest nerdem, co – jak już wcześniej wspominałam – łykam bez problemu, to jeszcze opanowała zacieranie śladów do tego stopnia, że rodzinka stojąca za zamachami na WTC i krachem w latach 30. nie jest w stanie jej wytropić. Bogowie, litości! Jednak – i piszę to niechętnie – Charlie w tym odcinku również uległa nagłemu zdebileniu. Nie mówię już o ukrywaniu wszystkiego przed Deanem, bo to dosyć naturalne, plus to debilny pomysł Sama, choć ktoś, kto zapoznał się z przygodami braci z nieco bardziej obiektywnego źródła informacji, jakim są książki Chucka, powinien chyba wiedzieć, jak to się wszystko skończy. 
 
 O, nawet ma te książki na kompie...

Nie mówię też o radosnym przekomarzaniu się z Roweną, bo ja pewnie nie byłabym w stanie zachować spokoju i walnęłabym wiedźmę w łeb raz a dobrze czymś ciężkim. Ale to Charlie, więc nawet cierpliwość posiada przewyższającą ludzkie standardy. 
 

Nerd i wiedźma. W sumie podobała mi się ta wymiana zdań.
 
Ale moment, w którym kolejna dotknięta klątwą 10 sezonu osoba wykazuje się zdebileniem na poziomie przeciwników drużyny A i wieje z miejsca bezpiecznego, gdzie znajduje się pod opieką anioła (tak, wiem, że to Castiel, ale lepszy rydz niż nic), klasycznie do motelu, żeby sobie dokończyć badania, wiedząc, że cały czas ma na karku rodzinę Styne’ów, jest momentem, w którym człowiek już wie, jak się to wszystko skończy. Ach, czy wspomniałam jeszcze o jakże uroczym aliasie, pod jakim zameldowała się Charlie? Carrie Asimov, yeah right. Tym odcinkiem scenarzyści utwierdzili mnie w zdaniu, że są autoreczkami. A przynajmniej ta dwójka – kto Bucknerowi i Ross-Leming dał do napisania ten odcinek, do cholery! Charlie jest zajebista, bo jest zajebista. Bo tak piszemy. Bo skacze po dachach pociągów. Bo zdobyła Księgę, której rodzina Styne’ów znaleźć nie może, mimo że dysponuje zaklęciami mogącymi ją zlokalizować. Bo nauczyła się władać bronią tak, że jest w stanie zaciąć kogoś w rękę, by wytrącić mu broń. Bo... Bo jest na tyle głupia, by zwiać z danymi, które są cholernie istotne i zaszyć się w ciemnej d..., a potem zamiast uciec (nie wierzę, że ten motelowy pokój miał jeno jedno okno), zamyka się w łazience i czeka z maleńkim ostrzem na zabójcę... Tak, wiem, potrzebowała czasu, by skopiować dane. A teraz powiedzcie mi, jak chłopaki te dane wydobędą? Znowu dostaną e-mail zza grobu z informacjami? Jak w przypadku końcówki sezonu 8 i Kevina? Tyle że Kevin miał mocno rozwiniętą paranoję! Jak rozumiem, Charlie też. I zapomnieliśmy o tym wspomnieć, bo przecież to Charlie, więc wszystko, co robi, jest doskonałe. No przynajmniej tyle, że tym razem nie do końca. Nie zaskoczyła mnie jej śmierć, mam tylko nadzieję, że Castiel nagle nie okaże się być w stanie ją wskrzesić... Po tym, jak nie mógł tego zrobić z Amelią... Nie powiem, że tańczę radośnie na grobach mych wrogów po tej scenie, bo wolałabym, żeby Charlie zginęła sensownie albo najlepiej w ogóle, po prostu zniknęła z pola rażenia, ale proszę jej nie wracać. Nie po tym jak zginęło bez sensu w tym sezonie już trochę postaci, którym to wskrzeszenie by się przydało.

 Wychodzi na to, że Sam był straumatyzowany na ten widok, bo Charlie ma koszulkę z klaunem.

Nie bez powodu przywołałam tutaj wcześniej Kevina. Jego śmierć w sezonie 9 też była tym, co zdrowo kopnęło Deana, tak będzie teraz i ze śmiercią Charlie. Plus, Dean właśnie się przekonał, że jego własny braciszek i najlepszy przyjaciel robili go wręcz konkursowo w balona przez ostatnie kilka tygodni. Po tym, jak on sam przestał ukrywać cokolwiek i wyznał wszystko. Szczerze mówiąc, to jestem zaskoczona, że starszy Winchester w ogóle sam nie doszedł do wszystkiego na własną rękę, bo z Sama taki konspirator jak z koziej dupy trąba, o Aniele Pana nie wspominając. Przewiduję foch na potęgę albo odcięcie się od kochanych przyjaciół i rodzinki, co w tym przypadku będzie totalnie zrozumiałe. Naprawdę, po raz pierwszy zrozumiem Angst któregokolwiek Winchestera.

 Sam zapewne doskonale rozumie w tym momencie Crowleya.

O Samie i Casie nie chce mi się nawet gadać, bo naprawdę nie wiem, który z nich jest głupszy. Powiem tak, jeśli w tym festiwalu głupoty najbardziej bawi mnie Rowena i jej kąśliwe uwagi, to jest naprawdę źle. Swoją ścieżką, nawet jej knowania nie umocniły mnie tak bardzo w przekonaniu, że Crowley jest jej nieodrodnym synem, jak te jej uwagi. Tyle że takie uwagi zwykł wygłaszać właśnie tenże,, a Król również w tym odcinku nie robi nic. A, przepraszam, gra w rzutki i rozmawia z chomikiem. Oraz morduje podwładnych. Naprawdę? Jedyne, co mnie ciekawi, to osoba, którą polecił znaleźć. Kogoś z Wielkiego Kowenu? To chyba ma największy sens, bo wszyscy inni, którzy są wysoko ustawionymi graczami, już dawno nie żyją. Zwłaszcza jeśli mieli niewątpliwego pecha skrzyżować anielskie ostrze z Królem Piekła, a w zapowiedzi odcinka było coś o „starym przeciwniku”. 

 Zaczynam mieć nadzieję na to, że Crowleya jednak wykończą. Nie mam siły oglądać już jego powolnego staczania się na dno den. Choć może to część planu. Dajcie bogowie.

Powiem szczerze, że wychodzi na to, że to jedyna rzecz, która mnie naprawdę interesuje. Bo katastrofalne ujawnienie tajemnicy było do przewidzenia. Wściekły Dean jest do przewidzenia. Dean pod wpływem Znamienia jest do przewidzenia. Głupota Sama i Casa jest do przewidzenia. Rowenowa chęć zemsty jest do przewidzenia. Tylko tej cudownej współpracy między braćmi ze środka sezonu tak bardzo mi żal...

 Tyle dni uwięzienia, a manicure i make-up doskonałe.

Supernatural 10x21 Dark Dynasty, scen. E. Ross-Leming i B. Buckner, reż. R. Singer, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, M. Collins, M. Sheppard i inni.

piątek, 10 października 2014

Teściowa-samochód-rzeka

Wiecie, co to są mieszane uczucia? Spoglądać, jak nieznośna teściowa spada w przepaść twoim nowym samochodem. Ja dorzucilłabym do tego jeszcze jedną definicję – to oglądanie pierwszego odcinka dziesiątego sezonu. Z jednej strony jestem szczęśliwa, bo zaczęliśmy nowy sezon SPNa, a z drugiej... Ale może po kolei. 

 
Fanki szaleją - Dean bez koszuli. Bez spodni w sumie też, ale osobiście uważam, że ta scena była żenująca.

Demoniczny Dean to moja największa obawa tego sezonu, o czym już wcześniej wspominałam. Jak się okazuje, nie bez powodu. Ostatnie sześć tygodni starszy Winchester spędził w barze, chlejąc na umór, sypiając z kelnereczką i biorąc udział w karaoke. Ach, zapomniałam o okazjonalnym zabijaniu zwolenników Abaddon, nie do końca zadowolonych z odejścia swojej potencjalnej Królowej. Kiedy porówna się jednak to, jak Dean najchętniej spędzał czas z tym, co robi obecnie, nie mogę się oprzeć wrażeniu, że tak naprawdę nic się nie zmieniło. Jeśli jego najgorszym wyczynem jest to, że dał po gębie zdradzonemu chłopakowi swojej podrywki tudzież nazwał ją samą puszczalską, to wybaczcie mi, ale coś chyba jest tu nie tak. Dean był definitywnie bardziej mroczny w ostatnich odcinkach sezonu 9, kiedy Znamię powodowało u niego niesłychaną wręcz agresję. Dobrze, rozumiem, obecnie Znamię jest kojone śmiercią kolejnych podpuszczonych demonów, ale nadal coś mi tu nie pasuje.

 Jeśli demoniczność objawia się brakiem skrupułów u Deana, to... może niech już tak zostanie?

Średnio przekonujące jest również pokazanie nam, czym stał się Dean, poprzez odmowę ratowania Sama z rąk porywacza. Scenarzyści chcieli nam pokazać, że Deanowi nie zależy na bracie, ale jednocześnie pokazali, że jemu na nim jak najbardziej zależy! Oczywiście, nie pojawi się u progu szantażysty natychmiast, ale obiecuje mu zemstę później. Pamiętacie, co Dean obiecał Samuelowi w szóśtym sezonie i co zrobiłby, gdyby nie powstrzymał go Sam? No właśnie. Dean to nadal Dean. Taka reakcja nie dziwi również w kontekście rozmów w poprzednim sezonie, już tyle razy poruszano kwestię tego, że Sam nie życzy sobie być ratowanym... Ja wiem, sytuacja może nie jest do końca identyczna, ale chodzi o zasadę!

Dla mnie zupełnie naturalnym jest to, że Deanowi na bracie zależy, bo to od zawsze jest esencja jego osoby, jego postaci. Jego duszy. Duszy, która nie została zmieniona w demona podczas tortur w Piekle, ale poprzez nieokreślony wpływ Znamienia, więc zakładam, że ten Dean, którego znamy, nadal gdzieś tam jest. Co tam zakładam! Ja to przecież wiem, widzę na każdym kroku w tym odcinku. Słabą stroną Deana był zawsze Sam, więc naturalną reakcją takiego człowieka/demona bez skrupułów byłoby uwięzienie młodszego brata, posiadanie go pod kontrolą tak, by nikt nie mógł wykorzystać go przeciwko niemu.

Zwłaszcza że przecież doskonale wiemy, kto w najbliższym obecnie otoczeniu Deana jest wielkim manipulatorem. Jasne, przez ostatni sezon Crowley pokazywany był głównie jak dobry wujek, który poda pomocną dłoń, gdy będzie to potrzebne, jednak przecież sam finał potwierdził to, co wiemy od chwili jego pojawienia się – Crowley zawsze ma plan. Jeśli go nie ma, patrz punkt pierwszy. Obecnie jest kumplem, który cierpliwie (aczkolwiek do czasu) znosi wybryki swojego najnowszego podopiecznego, jednak już widać, że cała sytuacja go irytuje.

Niezmiennie mam nadzieję, że za odezwanie się doń kelnereczki per "skarbie", Crowley ma już dla niej przygotowany krąg w Piekle. 
Sześć tygodni, podczas których musiał siedzieć w barze, słuchać fałszującego Deana i robić z siebie idiotę to zdecydowanie za długo dla naszego Króla Piekieł, zwłaszcza po tym, jak przejął Piekło na nowo po swojej naprawdę długiej nieobecności. Wiemy już, że Crowley knuje za kulisami, że znalazł sobie doskonały sposób na pozbycie się ostatnich lojalistów Abaddon rękoma Deana, jednocześnie dając mu pożywkę dla demoniczności, ale przecież oczywistym jest również to, że to Crowley stał za cudownie znalezionym na stacji benzynowej telefonem i to on doprowadził do sytuacji, w którym Sam wie, gdzie ich szukać i w której starszy Winchester musi się określić. Oczywiście, zaskakuje nieco, że Król Piekieł jest zdziwiony zachowaniem Deana, ponieważ od tylu lat musiał już zauważyć, że Dean nader niechętnie podporządkuje się wszelkim autorytetom (chyba że autorytety nazywają się John Winchester). Gdzie mój demon, który jest przede wszystkim genialnym strategiem? Naprawdę mam nadzieję, że to jedynie część gry. 

 Naprawdę? Rozsądne argumenty mają trafić do Deana?

Pamiętacie, miałam również wątpliwości co do tego, co stanie się z Samem. Słynna kwestia „Kto jest prawdziwym potworem” i początek odcinka pchnęły moje spekulacje na zupełnie inne tory. Tymczasem Sam szuka brata wręcz na oślep, sprawiając wrażenie bycia bezbronnym szczeniaczkiem, ślepym i głuchym na wszystko inne poza próbą dotarcia do reszty rodziny. Owszem, rozpuszcza wici i to mi sie strasznie podobało, lubię wszelkie przypomnienia odnośnie tego, że bracia nie działają w próżni, że są jeszcze inni łowcy, jednak cały czas pamiętam tę maszynę, w którą zmienił się Sam w trzecim sezonie po tym, jak za sprawą Trickstera stracił brata na ponad pół roku. Tak, wiem, serialowo było to naprawdę dawno temu, jednak akurat to się w stosunku braci w ogóle nie zmieniło. Oni nadal bezsensownie poświęcają się jeden za drugiego, nadal ratują się wręcz irracjonalnie. Nie widzę możliwości, by zdesperowany Sam zrezygnował z pomocy anioła, może i niezupełnie w formie, ale zawsze dysponującego znacznie większą potęgą niż on sam. Nie widzę możliwości, by Sam Winchester dał się tak zaskoczyć, jak stało się na tej ciemnej drodze. Drodzy scenarzyści, nie róbcie z niego ofermy, ten chłopak to łowca i to naprawdę dobry!

 Łoś na smyczy. Dramat w trzech aktach autorstwa Crowleya.

Właśnie, co do zaskoczenia na poboczu drogi. Wprowadzona nagle postać renegata, chcącego zemsty na Deanie, miała zaintrygować i swoją rolę spełniła. Jestem ciekawa, czy to łowca, czy demon czy może raczej zdradzony mąż – w tej kwestii nie wiemy nic. Zastanawiałam się też przez chwilę, czy to nie ktoś z kręgu Kubricka i Gordona, jednak oni polowali raczej na Sama, z wiadomych przyczyn. Interesuje mnie jego historia, i owszem, ale nie czuję najmniejszego napięcia związanego z porwaniem Sama i tym, co się właściwie teraz stanie. Naprawdę, dość oczywistym jest, że przecież nie zabije Sama, więc co? Nagle go uwolni i pożegnają się na zawsze? Tak, wiem, potrzebny był cliffhanger, ale taki cliffhanger nie spełnia swojej roli ani trochę.

 Demoniczny Dean naprawdę niczym, ale to niczym nie różni się od człowieka.

Zupełnie nie wiem też, po co wprowadzano do odcinka na siłę wątek anielski. Chyba tylko po to, by każdy z czterech aktorów stanowiących regularną obsadę serialu dostał swój czas antenowy, naprawdę. Cała wycieczka tropem dwóch zbuntowanych aniołów była jednym wielkim nieporozumieniem (poza tym na całe Niebo naprawdę tylko dwóch????). Nie wniosła naprawdę niczego nowego, bo tego, że w Niebiosach na nowo zapanuje pełna biurokracja, byłam pewna. Teraz pytanie brzmi tylko, kto zostanie nowym przywódcą, jako że „anioły potrzebują kogoś, kto by nimi dowodził.” Skrzydlaci zabijający innych skrzydlatych – tę sytuację już mieliśmy przez cały ubiegły sezon. Męczy też niekonsekwencja w przedstawianiu Castiela – na początku widzimy go niemalże w roli gruźlika w ostatnim stadium choroby, potem już działa praktycznie na autopilocie. 

 Wątek anielski, zamiast napięcia, wywołuje u mnie ziewanie.

Nie wiem, naprawdę nie wiem, do czego twórcy zmierzają tym pierwszym odcinkiem. Gdyby jego autorem nie był Jeremy Carver, uznałabym, że po prostu dano się pobawić komuś nowemu, kto nie do końca czuje klimat serialu, aczkolwiek zna go od podszewki. Bardzo mnie bowiem ucieszyły nawiązania do klasyki, zwłaszcza poszukiwania anomalii klimatycznych i okaleczonego bydła (ach, te pierwsze sezony) jako oznak działalności demonów. Rozbawiła mnie również nowa aranżacja kultowego dialogu „Bitch! Jerk!”, choć – jak już wspomniałam – nie do końca pasuje mi nowa rola, w którą wcielił się Crowley. No cóż, przynajmniej na jego teksty zawsze można liczyć, zdecydowanie pożądam koszulki „The misadventures of Crowley and Squirrel”! Nowa karta tytułowa też jest absolutnie przepiękna.

 Ciekawe, czy rzeczywiście wątkiem przewodnim sezonu będzie demoniczność Deana i zanikająca łaska Casa, co można wywnioskować z karty tytułowej.

Podejrzewam, że mój problem z początkiem tego sezonu wynika z tego, że oczekuję wielkiego pie&%(#&cia, takiego na miarę ostatniego finału, tymczasem dostaję po prostu zawiązanie akcji. Chciałabym jednak, żeby to zawiązanie akcji miało choć odrobinę więcej sensu, a nie było tylko zbiorem luźno związanych scen. Jeremy Carver ma u mnie kredyt zaufania, więc już oczekuję następnego odcinka, jednak mam szczerą nadzieję, że tym razem otrzymamy jakieś konkrety. 

Supernatural, 10x01 Black, scen. J. Carver, reż. R. Singer, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, M. Collins, M. Sheppard i inni.