Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rob benedict. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rob benedict. Pokaż wszystkie posty

piątek, 22 kwietnia 2016

Monotematycznie: o pochodzeniu Ciemności

Od momentu pojawienia się Amary na naszych ekranach i wyjaśnienia jej skomplikowanych zależności rodzinnych, radośnie utożsamiliśmy ją i Boga z licznymi w mitologiach parami boskich rodzeństw, które się wzajemnie uzupełniają, często reprezentując zupełnie inne aspekty czy elementy (żeby daleko nie szukać – Apollo – bóg słońca i Artemida – bogini księżyca). Bóg jako wcielenie Jasności i Amara jako wcielenie Ciemności to dosyć oczywiste zestawienie, zaakceptowane przez nas z całym dobrodziejstwem inwentarza. Czy jednak aby na pewno mamy do czynienia z takim przypadkiem?

Nigdzie nie jest wspomniane, kto tak właściwie jest tutaj starszy, kto młodszy… Nigdzie nie zostało powiedziane, dlaczego Amara została uwięziona przed eonami przez jej braciszka… Wiemy, że rzeczywistość została stworzona przez niego, podobnież jak anioły, czy jednak możemy założyć, że Bóg to wcielone dobro? Patrząc na anioły, niekoniecznie. Patrząc na Stary Testament, bardzo niekoniecznie. Starotestamentowy Pan zdecydowanie dorównuje pogańskim panteonom, jeśli chodzi o stopień żywienia urazy i to, jak ją okazuje. Elementy Ciemności wprawdzie sprawiały, że zombie ludziom zombie, ale tak naprawdę wątek skończył się zdecydowanie za wcześnie, by coś o tym konkretniej powiedzieć. Wiemy, że Ciemność może przemodelować świat, zakładamy, że źle, bo musi być zła, ale… czy na pewno? I tak, kiedy sobie przeszukiwałam różne materiały przed pyrkonową prelekcją, w moje łapki wpadły sobie zwoje z Nag Hammadi, a konkretnie księga O początku świata.

 

Można z niej się dowiedzieć, iż wcale nie musiało być tak, jak to można w licznych mitologiach przeczytać. Wszyscy znamy pierwsze słowa dzieła Parandowskiego – Na początku był Chaos. Otóż według autora tej księgi, by powstał Chaos, by powstała Ciemność, musiało istnieć coś, z czego przeciwieństwo owo się wzięło – Porządek i Jasność. Jasność to również Nieskończony, w domyśle Bóg, z którego domeny, domeny bytów nieśmiertelnych, wypłynęła postać, którą nazwano Pistis Sophia. Ona to stwarza niebo na wzór doskonałej Jasności, którą zna, oddzielające byty nieśmiertelne od ludzi, od tych, których później stworzono. Jasność rzucając cień, tworzy niniejszym Chaos, z którego wyrastają inni bogowie, tacy chociażby jak Zazdrość. W chaosie zrodziła się również materia i trzeba było ją uporządkować. Tu ponownie na scenę wkroczyła Sophia, kreując z niej postać, która miała nad tą materią zapanować, androgynicznego archonta imieniem Jaldabaoth. Tworzy ją jedynie za pomocą słowa, brzmi aż nadto znajomo? Jaldabaoth nie zna swojej Stwórczyni, widział tylko jej oblicze. Jednak kiedy on powstał, ona wróciła do Jasności, a Jaldabaoth rozpoczął swoją działalność – tworzenie nieba i ziemi, oraz synów, dla których stworzył siedem niebios i istoty, mające im służyć – anioły i archanioły…


Prawda, że ciekawa koncepcja? Znając (dawną jednakże) przewrotność scenarzystów Supernaturala, nie zdziwiłabym się, gdyby okazało się, że Ciemność to nie jest właściwie to zło, którego powinniśmy się obawiać, że prawdziwym czarnym charakterem jest Bóg… To dopiero byłby twist…

wtorek, 14 lipca 2015

"We're not the Loosechesters..." czyli po panelu SPNowym na Comic Conie

Comic Con rujnuje nas wszystkich, przede wszystkim emocjonalnie. Ta grafika, krążąca po Tumblrze i Facebooku w pełni oddaje wszystko, co mam do powiedzenia na ten temat. Zwłaszcza gdy kilku moich znajomych jest właśnie w San Diego i wrzuca fotki! Prawie czuję, co chcecie mi powiedzieć o tym płonięciu na suficie. Nie o tym jednak dzisiaj chciałam...

Właśnie o tym mówię...

Obejrzałam panel supernaturalowy i nasunęło mi się kilka myśli, mniej lub bardziej uczesanych, mniej lub bardziej pozbieranych. Ilustracje w sepii lub klasycznej czerni i bieli, ponieważ mój dotychczas niezawodny program do cięcia screenów zrobił mi potworną sieczkę i jedyne, co można było z tym zrobić, to przekonwertować na klasykę.

 Wszyscy na panelu...

Myśl numer jeden to Dlaczego Rob Benedict i Richard Speight Jr. jeszcze nie mają własnego komediowego spin-offa?  Jest to tak bardzo niesłuszne! Domagam się przygód Boga i Gabrysia zanim jeszcze obaj pizgnęli wszystkim w cholerę! Zawsze wiedziałam, że chłopaki mają olbrzymi potencjał komediowy, w końcu nie po to się ogląda te wszystkie filmy z paneli tudzież na nie chodzi, ale to, co się działo na Comic Conie, przerosło moje oczekiwania!



Jeśli w 11 sezonie pojawi się ponownie Olivette w postaci Chomika, nie będę w stanie zachować powagi, nie ma takiej możliwości. Zawsze będę już słyszała skrzeczącego Richarda podkładającego głos pod pluszaka, przy okazji nadając mu włoski akcent! I cóż, jak to ujął Mark Sheppard, chomik był „najlepszym i najbardziej uprzejmym aktorem, z którym kiedykolwiek pracował w ciągu ostatnich dziesięciu sezonów.”

Przeraża mnie to, że Jeremy Carver nadal uważa, że sezon 10 był dobry. Jasne, teoretycznie nie może powiedzieć czegokolwiek innego, ale zważywszy na to, ile ja widzę konstruktywnej krytyki naprawdę oddanych fanów wszędzie, a jestem ostatnio bardzo w rozjazdach, od razu i w ogóle musiało i musi być jej zdecydowanie więcej. Naprawdę, fani Was bardzo kochają i nie przestaną, jeśli powiecie, że nie do końca wszystko wyszło tak, jak chcieliście. Więcej – będą Was za to jeszcze bardziej cenić!

Reakcja na występ Chomika.
A widać, że wiecie, że nie jest dobrze, bo przynajmniej teoretycznie wyciągnęliście wnioski. Dostaliśmy bowiem informację, że sezon 11 będzie ponownie skoncentrowany na epickim dużym wątku i znowu dostaniemy wielkiego złego. Oczywiście, oczyma duszy mojej widzę możliwość, że tym wielkim złym będzie Rowena i boli mnie ząb mądrości na samą myśl, natomiast cieszę się, że po tym ogólnie rozrzuconym sezonie bez motywu przewodniego dostaniemy coś więcej. Miejmy nadzieję. Lekcję wyciągnięto również w kwestii braci, jako że po raz pierwszy od niepamiętnych eonów chłopcy mają współpracować i nie boczyć się na siebie. W sumie, gdybym nie wiedziała, jak działają zapowiedzi twórców, to może bym się bardziej cieszyła, teraz mam wrażenie, że to będzie tak samo jak z Demon!Deanem czy Godstielem. Trzy odcinki i znajdą powód, by się pokłócić.

 King of Hell, at your service.

Moje okolice internetów zawrzały na powtarzające się wypowiedzi Marka Shepparda – „I’m dead.” Ja się jednak specjalnie nie przejmuję, jako że to Sheppard, który jest trollem. To raz. Dwa, mówimy o człowieku, który nienawidzi jakichkolwiek spoilerów, usuwa swoje nazwisko z napisów, by tylko nie wydać niespodzianki w fabule i którego na moich osobistych oczach trafił szlag, jak się dowiedział, że jego postać pojawiła się w zapowiedzi ostatniego sezonu Warehouse 13. Poza tym, nie da się ukryć, że oni wszyscy mówią prawdę z pewnego punktu widzenia – potem oglądasz serial i się okazuje, że ktoś miał sen albo wszystko będzie rozwiązane nieco inaczej. Mark też mówi prawdę – Crowley JEST martwy, jest demonem, na litość bogów! Nie przywiązywałabym do tego zbyt dużej uwagi, zwłaszcza biorąc pod uwagę, co powiedział trochę później.

„I showed up as a guest star, kissing the tall guy under the bridge and then, few seasons later, I’m still here. To be honest, if I knew what’s gonna happen, I wouldn’t tell you, because it’s so much fun.”

I pozamiatane. Jasne, możliwe jest, że się mylę i faktycznie zginie w pierwszym odcinku. Szczerze? Jeśli jego storyline miałby wyglądać tak samo jak w 10, przyjmę to z wielką ulgą.

Wzruszyłam się niemal do łez przy okazji zapalenia tych malutkich świeczuszek z hasłem #AlwaysKeepFighting. I nie tylko ja, wyraźnie widać było, że Jared ma łzy w oczach, przez dłuższą chwilę naprawdę nie mógł z siebie głosu wydobyć. Chwila, kiedy wszyscy uświadomili sobie, co oznaczają światełka na widowni... Zważywszy na to, że Supernaturalowa Rodzina składa się z wielu osób, które mają problemy ze sobą, me included, doskonale rozumiemy potrzebę wsparcia. Akcje Mishy są fajne i Random Acts jest godne wsparcia, radośnie przelewaliśmy kasę na Saint Jude Hospital, ale to akcja Jareda trafiła dokładnie w nasze serca. Większość z nas była tam, część jest, części się to wszystko wraca. I naprawdę, świadomość, że inni o nas myślą, jest pomocna. Zwłaszcza, że wiemy, że Jared również jest jednym z nas.


 Zwróćcie uwagę nie tylko na minę Jareda, ale jak oni wszyscy są poważni...

Cieszy mnie też, że aktorzy mają świadomość, że nasz fandom jest w pewien sposób unikalny. Jared powiedział, że nie istnieliby bez nas, Rob Benedict wprost oznajmił, że ten fandom jest niewiarygodny. Jesteśmy rodziną, nic dodać, nic ująć. 

A to chyba najważniejsze. 

PS: Figurki Crowleya postawione przed każdym aktorem rozczuliły mnie do łez. Wyciągnięto wnioski z zeszłego roku!


PPS: Carver przyznał, że Charlie miała być postacią na raz. I dlaczego, pytam, dlaczego taką nie została? 

PPPS: W tym sezonie mają się pojawić starzy fan favorites. Nie wiem, czy naprawdę tego chcę.

PPPPS: Odcinek 4 sezonu ma być meta. 

PPPPPS: To już niejako postcomicconowo, ale dzisiaj na Twitterze Jim Michaels napisał, że Richard Speight Jr. wyreżyseruje jeden z odcinków.

niedziela, 28 grudnia 2014

W czasie Świąt idioci się nudzą...

 Ilustracją do tego wpisu są screenshoty tweetów aktorów reagujących na to, co się stało.

Święta, szczeniaczki i tęcze praktycznie wszędzie... No dobrze, może nie tęcze, bo to się w naszym pięknym kraju wyjątkowo źle kojarzy, ale szczeniaczki, uśmiechy i perfekcyjne panie domu nawet w reklamach na YT. „Na ziemi pokój ludziom dobrej woli” i tym podobne.  Niestety, nie zawsze i nie wszędzie.

Praktycznie dwa dni nie było mnie przy komputerze, stąd reaguję z opóźnieniem, ale jakoś nie mogę wobec tej całej sytuacji przejść obojętnie. Znacie Tumblr, prawda? Mało fangirli go nie zna, wszak jest to perfekcyjne miejsce, by pofanić z innymi, bezwstydnie zamieszczać tysiące fotografii idoli na minutę, zachwycać się licznymi utalentowanymi współfanami, widząc ich fanarty, od czasu do czasu docenić niejedne zacne soft porno wrzucone pod tagami, które człowiek przeszukuje (ok, czasami nie jest to soft i czasami chciałabym sobie wydłubać oczy mikserem, jak w tym memie), ogólnie poblogować bez większego wysiłku. Dla niejednego z nas staje się też miejscem, w którym dzielimy się z innymi swoimi najgłębszymi przemyśleniami, a czasem nawet nastrojem: dołkami, radościami i załamaniami. Społeczność tumblrowa jest na ogół wyjątkowo ciepłym towarzystwem, choć oczywiście, jak wszędzie, istnieją palanci. Tym robotę ułatwia system wysyłania wiadomości, w którym można włączyć opcję anonimowej wiadomości. Niestety, ubiegłej nocy, zaraz po Świętach ktoś postanowił zrobić z tego niezbyt ciekawy użytek.


Jak w każdej dużej społeczności, i wśród Supernaturalowej Rodziny znajduje się całkiem sporo osób z problemami, niekiedy naprawdę bardzo dużymi. Tumblr stał się miejscem, w którym mogą się swoimi zmartwieniami podzielić, jako że dla większości użytkowników są „tylko” i „aż” nickiem. Jasne, wiele osób zapoznaje się bliżej, sama mam kilku takich znajomych, w większości jednak nawet jeśli followuję blog znajomego, a ten często zmienia jego nazwę, to zapominam, który blog do kogo należy. To daje pewną anonimowość i sama jeśli mam ochotę się czasem wykrzyczeć, idę sobie na Tumblr i piszę kilka słów. Również, kiedy czuję się wyjątkowo podle, ktoś mi coś zrobił i tak dalej. Oczywiście, ktoś może powiedzieć, że narzekanie czy wypłakanie się w Internecie to głupia metoda na radzenie sobie z problemami, ale jak to bywa z każdym wyżaleniem się, pomaga. Podobnie jak ja robią i inni, niekiedy mający naprawdę duże duże kłopoty. Nie bez powodu jednym z bardziej reblogowanych postów jest spis linii zaufania w praktycznie każdym kraju świata. Osoby te mogą liczyć na spore wsparcie od innych, a to naprawdę pomaga. Do niedawna.


Wczoraj w nocy członków Supernaturalowej Rodziny z problemami wzięto na Tumblrze na celownik.  Wielu z tych, którzy kiedyś dzielili się swoimi niewesołymi przemyśleniami tudzież zdradzali chęci samobójcze, dostało anonimowe wiadomości, obrażające ich i zapewniające, że gdyby zrobili to, o czym gadają, świat nie straciłby zbyt wiele. Jasne, ktoś powie, że to niewiele, że anonimowy hejt od zawsze był w Internecie obecny i jedyne, co można zrobić, to się nim nie przejmować. Ciężko się jednak czymś takim nie przejmować, jeśli jest się w trakcie epizodu depresyjnego. To jest moment, w którym niewinna uwaga w stylu „Ale wiesz, że to nie będzie wyglądało dobrze” czy nawet „Możesz zrobić to lepiej” jest odbierana jako największa krytyka. To jest moment, w którym nie widzisz końca pasma ciemnych dni, w których ciężko chociażby podnieść się z łóżka, w którym rozmowa z kimkolwiek jest powyżej twoich sił. Moment, w którym nawet pozornie niewinne słowa „Weź się w garść” potrafią skrzywdzić. Nie dlatego, że osoba, która je wypowiada, chce nas siłą ustawić do pionu. Nie, ona może chcieć dla nas najlepiej. Jednak osoba z depresją nie jest w stanie „wziąć się w garść”, po prostu nie ma takiej możliwości. Jeśli się nawet uśmiechnie, to będzie uśmiech krzywy, przez łzy, ot, by się odczepili i dali spokój. Bo samodzielnie podnieść się z tego czarnego dołu, którym jest depresja, praktycznie się nie da. Pomagają leki i inni ludzie. Pomagają „przypadkowe akty uprzejmości i dobroci”. Inaczej... jest bardzo ciężko. Wiem. Been there, done that.  I doskonale rozumiem, że jeśli ktoś znajdował się w tym ciemnym dole, nawet wiedząc, że to anonimowy tchórz pisze okrutne słowa, te słowa do niego trafiają. Trafiły w kilku przypadkach. Tumblr donosi o kilku próbach samobójczych, jedna się udała. Jedno życie zostało utracone, bo ktoś nudził się wieczorem i postanowił się zabawić. .. Głupota ludzka jak wszechświat...

Reakcja Supernaturalowej Rodziny była natychmiastowa. Wiele osób na własną rękę wyszukiwało blogi osób z problemami i zasypały ich ofertami pomocy czy choćby tylko dobrymi słowami. Jeśli ktoś się znał, telefony i Skype poszły w ruch. Do akcji przyłączyli się także aktorzy, o których zawsze mówię, że są częścią naszego fandomu. Liczne tweety i odezwy na Facebooku, mam nadzieję, dotarły do tych osób, dla których SPN Family to coś więcej niż tylko słowa. Mam nadzieję, że to zadziałało, że nikt nie zrobi sobie już więcej krzywdy z powodu anonimowych tchórzy... Szkoda tylko, że komuś zachciało się tak paskudnie zabawić... 

Jeśli pamiętacie Castiela z musicalowego odcinka, nie mylicie się. To właśnie Nina Winkler, która napisała piosenkę dla członków atakowanej Supernaturalowej Rodziny.











piątek, 14 listopada 2014

Samotni, ale razem


Niewiele seriali doczekuje swojego dwusetnego odcinka, no chyba, że jest to Moda na sukces czy inna Dynastia. Jestem dziwnie przekonana, że gdy Eric Kripke pisał pierwszy odcinek Supernaturala, nawet przez chwilę nie postała mu w głowie myśl, że za dziesięć lat będzie się doskonale bawił na przyjęciu z okazji jakże znakomitej. A jednak! Supernatural to nie tylko serial, to także sposób na życie, dla wielu osób to wręcz jego treść! Bo wbrew pozorom, nie jest to tylko „idiotyczna, niewiarygodna historyjka”. „Supernatural porusza wszystkie tematy – życie, śmierć, wskrzeszenie i odkupienie. Ponad wszystko jednak opowiada o rodzinie.” Słowa wypowiedziane przez Kalliope nie tylko podsumowują całą serię, próbują też wyjaśnić jej fenomen, a także fenomen Supernaturalowej Rodziny, fandomu absolutnie niesamowitego. Fandomu, który z okazji takiego pięknego jubileuszu dostał cudowny prezent, wręcz uścisk od twórców.

 
 Dziękujemy Ci, Supernaturalu, za emocjonalne niszczenie nas od tylu lat...

Tak właśnie odbieram ten odcinek. To nie jest tylko kolejna historyjka meta, których przecież kilka już dostaliśmy, zawsze podanych wręcz doskonale. Zresztą, każda z nich w jakiś sposób tych fanów opisywała, koncentrując się na jednym czy drugim aspekcie ich uwielbienia dla serialu. Mieliśmy przecież już komentowany slash, mieliśmy LARPy, mieliśmy też Becky, która choć początkowo rzeczywiście zabawna, w sezonie siódmym przekształciła się w karykaturę samej siebie. Wiadomo było, że twórcy odnoszą się do swoich fanów z sympatią, choć czuć było pewien dystans. Ten odcinek przytulił do serca wszystkich.

 Marie była absolutnie uroczą fangirl. Może właśnie dlatego, że w przeciwieństwie do Becky posiadała coś, co fani naprawdę posiadają - zdrowy rozsądek.

 Tak, w musicalu występowały Ellen i Jo, Ash, Jodie Mills, widzimy też Crowleya, a w finale pojawił się Adam. Każdy fan poczuł się chyba dopieszczony tym zestawieniem!

Sam tytuł był przemiłym ukłonem w stronę tej bardziej twórczej części fandomu. Pisanie fanfików jest bez wątpienia jednym z dosyć częstych przejawów fanienia, każdy ma prawo stworzyć sobie mniej lub bardziej sensowną wersję przygód swoich ukochanych bohaterów. Nie wiedząc o tym, sama pisałam fanfiki od dziesiątego roku zycia, początkowo poświęcone Robin Hoodowi, potem Gwiezdnym wojnom, teraz piszę swoją wersję supernaturalowych przygód braci Winchesterów, wrzucając w sam środek akcji moją Mary Sue. Przyznam, że zdziwiłam się mocno, kiedy wraz z rozwojem sieci okazało się, że takich osób jest całe mnóstwo, a moje wersje nie są jeszcze najbardziej skrajne. Każdy fan ma bowiem swoją własną wizję tego, co powinno się stać, każdy ma swój headcanon. Można krytykować formę czy talent, ale nie da się ukryć, że fantazjowanie na temat losów bohaterów dotyczy niemal każdego. Ten odcinek właśnie dał nam na to błogosławieństwo. Dwa zdania skierowane do Marie – „Twórz dalej, Szekspirze” i „Ty masz swoją wersję, ja mam swoją” – chyba każdy z nas odczytał właśnie w ten sposób. Mamy przecież również przyzwalające „Nie najgorzej” od Chucka, a przecież nic nie może być gorsze od robotów, macek i ufoludków – no, może poza kiepskim slashem!

 Chuck approves.
Przyznam, to był drugi przypadek, w którym po zakończeniu odcinka zaczęłam wrzeszczeć z radości. Pierwszym był final
Mommy Dearest.

Przecudny prezent dostali również ci, którzy tęsknią za początkową formułą serialu. Pomijając przecież jubileusz, Fan Fiction to klasyczny „potwór tygodnia”, wracamy do bogów bez specjalnego powodu szlajających się po Stanach Zjednoczonych. Sama formuła została dodatkowo okraszona tak ukochanymi motywami jak chociażby naprawa Impali (ręka do góry, kto się stęsknił za widokiem tego silnika!), za kolejnym obskurnym motelem (choć w sumie nie pokazano pokoju, chlip) czy za najcudowniejszym w początkowych sezonach końcowym ujęciem Impali odjeżdżającej w siną dal, pomrukując silnikiem w najmilszy fanowi sposób. Powiem Wam szczerze, łezka mi się w oku zakręciła. Naprawdę.


 We got work to do!
Holy Mother of Hell...

Bo twórcy pamiętają o swoich początkach, pamiętają też o takich wątkach jak Samulet czy Adam nadal w Klatce (z Lucyferem, w Piekle), jednak każdy serial musi ewoluować, żeby istnieć, żeby przyciągać nowych widzów. Jeśli pamiętacie jeden z meta odcinków Stargate SG1, jeden z bohaterów wypowiada tam znamiennie: „Jakim cudem coś, co było dobre przez 200 epizodów, teraz nagle nie jest wystarczające?” No właśnie dlatego, pewne rzeczy musza się zmieniać, by przykuwać uwagę, to – z lepszym czy gorszym skutkiem – czyni Supernatural. Oczywiście, wielu z nas tęskni za pierwszymi sezonami, wielu z nas krytykuje w taki czy inny sposób serie, które tworzyli i tworzą Sera Gamble czy Jeremy Carver, co zresztą przepięknie podkreślono w tym odcinku (reakcja Marie na to, jak Dean streścił jej ostatnie cztery lata – „To najgorszy fanfik, o jakim słyszałam!”), one jednak również stanowią część tego, co tak bardzo kochamy.

 Rodzina w komplecie. Jest nawet i Adam.

Bo powiedzmy sobie szczerze – jeśli próbuje się komuś opowiedzieć, o czym jest Supernatural, w najlepszym przypadku spotkamy się z popukaniem w głowę, westchnieniem i pytaniem „Czy ty się możesz w końcu zająć czymś poważnym?”. Jednak my – fani serialu – wiemy, że to relacja braci, te braterskie przegadane momenty czy elementy w stylu pojedynczej męskiej łzy, przyjaźni Deana i Casa czy klasycznego rocka w tle stanowią jego sedno, sens opowieści, nie zaledwie pretekst do niej. I prawda jest taka, że dopóki one istnieją, dopóty my będziemy wiernie zasiadać przed ekranem, roniąc łzy.

 Impala odjeżdżająca w siną dal w finale odcinka. Bogini, jak ja za tym tęskniłam!

Bo łzy niewątpliwie poleją się jeszcze nie raz. Kiedy spojrzymy na ten odcinek nie tylko pod kątem jubileuszu, a samej treści i osadzenia w dziesiątym sezonie, pewna rzecz bije wręcz po oczach. Pamiętacie klasyczne już teraz pytanie Kto jest prawdziwym potworem? Znowu dostajemy podpowiedzi... Dean wręcz mówi, że polowanie na potwory to jedyny sposób na życie, który zna, a w tekście pierwszej piosenki musicalu znowu przypomina nam się, że jest tym „starszym bratem”, którego życie zostało przez to właśnie ukształtowane. Jednocześnie to właśnie Dean w tym odcinku robi to, co przez pierwsze sezony należało do Sama, a co przepięknie zostało obśmiane w jednej ze scen Tall Tales – to on pociesza i motywuje Marie.

 Chłopcy jak zwykle przeżywają cieżki szok na widok twórczej interpretacji ich przygód.

Wykorzystanie schematu „męski vs. wrażliwy” to jeden z najbardziej znanych metod tworzenia narracji od bardzo dawna i choć na początku podział był dosyć oczywisty, teraz już taki nie jest. Postać Deana ewoluuje, zmienia się i to od niej słyszymy słowa, których moglibyśmy się spodziewać od Sama. Zresztą, wszyscy pamiętamy, kto pomógł Charlie podjąć bardzo ciężką decyzję w Pac-Man Fever. Rozwój Sama idzie ostatnio w zupełnie innym kierunku, a podkreślają to choćby słowa Maeve – „Jakbyś trochę skrócił włosy, byłby z ciebie dobry Dean.” Raczej nie chodzi jej tutaj o stronę fizyczną. Dla mnie Dean był zawsze postacią bezkompromisową, pragnącą załatwić sprawę w każdy możliwy sposób i nie cofającą się przed niczym. Kłania się Sam Winchester w ostatnich odcinkach. Jednak z drugiej strony dla Sammy’ego istnieje jakaś przyszłość, istnieje szansa na odpoczynek i złożenie broni, Dean tego nie widzi, co doskonale wręcz pokazano podczas absolutnie cudownego wykonania Carry On My Wayward Son. Zamieszczam ten fragment pod spodem, bo nawet najlepsze gify tego nie oddadzą. Ciekawa jestem Waszej opinii.


Przyznam szczerze, że odkąd ogłoszono, że odcinek jubileuszowy będzie odcinkiem „musicalowym”, trochę się bałam. Owszem, temu serialowi cudownie wychodzą odcinki meta, jednak czasem można przedobrzyć i radosne śpiewanie piosenek o sytuacjach niespecjalnie radosnych doskonale wyszło jedynie w absolutnie cudownym Once More, with Feeling w Buffy. Jednak piosenki, choć przepiękne i wpadające w ucho (nie tylko Dean kiwał się radośnie w ich takt i nie tylko na planie Supernaturala były i będą nucone pod nosem) nie stanowiły sedna tego odcinka. Tym był wielki przytul i ukłon w stronę fanów, tym była swoista legitymizacja wszystkiego, co robią w związku z byciem tym fanem. Tego, co tak naprawdę sprawia, że Supernatural jako świat istnieje. Bo za to nie odpowiadają jedynie scenarzyści, ekipa czy aktorzy, za to odpowiada również fandom. Tak, teoretycznie jesteśmy osobno ale praktycznie tworzymy fenomen tego serialu razem, jako twórcy i jako fani. Jako Supernaturalowa Rodzina, li i jedynie. A o tym, że to o rodzinę chodzi, wiedzą choćby okrutni bogowie.

Supernatural, 10x05, Fan Fiction, scen. R. Thompson, reż. P. Sgriccia, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, K. Sarife, J. Regullano i inni.