Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ciemność. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ciemność. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 11 sierpnia 2016

Najlepsze momenty drugiej połowy sezonu

Od naszego poprzedniego zestawienia w połowie sezonu minął już, mam wrażenie, ruski rok, od zakończenia sezonu w ogóle też, a ja nadal się za to nie zabrałam. Brak czasu to jednak rzecz naprawdę potworna, nadrabiam zatem, jak mogę. Szkoda tylko, że naprawdę ciężko w tym sezonie uzbierać dużo takich momentów.

1. Rozmowa Roweny i Crowleya (The Devils in the Details)
Jakkolwiek cała ta relacja między mamusią a potomkiem mnie po prostu drażni, tak jednak muszę przyznać, że scena kończąca ten odcinek, ów wymuszony na Rowenie przez Crowleya masaż i cała przy nim rozmowa była doskonała. Nieźle napisana i naprawdę doskonale zagrana. Ja wiem, że Mark jest naprawdę dobrym aktorem, Ruth też coś niecoś potrafi, wreszcie dane im było coś z tym zrobić! Treść tej rozmowy, a konkretnie powód tego, dlaczego Rowena go opuściła, naprawdę łamie serce i daje pewien wgląd w charakter naszego Króla. Choć – oczywiście – nie usprawiedliwia jego ostatnio sezonowego pierdołyzmu stosowanego.


2. Dean i Mildred spoglądają na zachodzące słońce (Into the Mystic)
W przeciwieństwie do naprawdę obleśnej pani w Red Sky In the Morning, Mildred napisana jest absolutnie przesympatycznie i w dodatku jesteśmy w stanie od kopa uwierzyć w to zauroczenie starszej pani naszym Deanem Winchesterem. W dodatku nasi chłopcy tak rzadko mają okazję naprawdę odpocząć! Spokojne kilka minut na kanapie to naprawdę jeden z moich absolutnie ukochanych momentów tego sezonu.


3. Obiad rodzinny (Don’t You Forget About Me)
Nie lubię tego odcinka, uważam go za skrajnie nieudany, jednak scena “obiadowa” wywołuje u mnie radosne kwiki, bo pięknie pokazuje, jak bardzo chłopcy nie są przyzwyczajeni do normalnego życia rodzinnego. A wbrew temu, co się wydaje, Jody i dziewczyny naprawdę reprezentują sobą pewną typowość relacji matka – nastolatki. Przepychanki słowne, docinki… Mniam mniam.


4. Delphine poświęca się dla dobra sprawy (The Vessel)
Najchętniej wpisałabym tutaj wszystkie momenty z Delphine, bo strasznie mi się ta postać podoba – klasycznie zadaje kłam tym, którzy twierdzą, że nie ma ciekawych i silnych postaci w Supernaturalu, zapominając o Jody, Donnie, Beli, Jo, Ellen i wielu wielu innych. Jest ich całe mnóstwo, tylko dynamika serialu nie pozwala dopisać żadnej kobiety na stałe do naszych chłopców. Delphine była po prostu znakomitą Kobietą Pisma i aż się chce zakrzyknąć – Więcej, więcej! Niestety, ostatnio dostaliśmy tę angielską lady i już nie chcę krzyczeć.


5. Jedyna badassowa scena Crowleya tego sezonu (Beyond the Mat)
Oczywiście, cały ten wątek uwalniania Crowleya przez demonicę był wybitnie grubymi nićmi szyty i chwalić bogów, Crowley się zorientował, ale moment, w którym bierze do ręki Laskę Pana (pun intented) i wyzwala Moc, jest bardzo miły dla oka i serca fana Króla. Staram się zapomnieć o tym, co nastąpiło później.


6. Winchesterowie ratujący Bobby’ego (Safe House)
To w ogóle był naprawdę zacny odcinek i bardzo mi się podobał pod każdym możliwym względem. Jednak fakt, że na skutek specyfiki potwora tygodnia, bracia byli w stanie ocalić ich mentora kilka lat wcześniej, sprawił, że nie tylko pociekła mi z oka łezka, ale i poczułam dumę. Dobrze ich Bobby wyszkolił!



7. Cesar i Jesse! (The Chitters)
Dostajemy w tym sezonie fajnych łowców, z charakterem i naprawdę ciekawą historią, choć – oczywiście – trauma spowodowana przez „ponadnaturalne” jest w ich życiu stale obecna w taki lub inny sposób. Podobał mi się przez chwilę pomysł dołączenia tej uroczej pary do braci Winchesterów, bardzo bardzo żałuję, że nie było nam to dane. Rodzinne dramy stałyby się jeszcze ciekawsze.


8. Rozmowa Chucka i Metatrona (Don’t Call Me Shurley)
Pomijając już fakt, że oddanie kanapki pieskowi sprawiło, iż polubiłam Metatrona, początkowa rozmowa miała naprawdę potencjał – redagowanie boskiej autobiografii również wywołało u mnie uśmiech na twarzy. Gdyby nie to, że wszystko zostało zdecydowanie przegadane, byłby to mój ulubiony odcinek – bo i ta mgła... No niestety.


9. Agonia Słońca (We Happy Few)
I tak bardzo byłoby to piękne, gdyby to był ostatni odcinek serii! Odejście z prawdziwym pieprznięciem, Winchesterom nie udaje się uratować świata mimo tego, że rzucili przeciwko przeciwnikowi wszystko, naprawdę wszystko, co tylko mieli. Niestety, czeka nas to, co nas czeka, wcale mnie nie cieszy, nie da się jednak ukryć, że motyw i wykonanie mi się podobało – nie Śmierć, który zginął w poprzednim sezonie, a zagłada słońca spowodowana przez Ciemność.


A które momenty są Waszymi ulubionymi?

piątek, 22 kwietnia 2016

Monotematycznie: o pochodzeniu Ciemności

Od momentu pojawienia się Amary na naszych ekranach i wyjaśnienia jej skomplikowanych zależności rodzinnych, radośnie utożsamiliśmy ją i Boga z licznymi w mitologiach parami boskich rodzeństw, które się wzajemnie uzupełniają, często reprezentując zupełnie inne aspekty czy elementy (żeby daleko nie szukać – Apollo – bóg słońca i Artemida – bogini księżyca). Bóg jako wcielenie Jasności i Amara jako wcielenie Ciemności to dosyć oczywiste zestawienie, zaakceptowane przez nas z całym dobrodziejstwem inwentarza. Czy jednak aby na pewno mamy do czynienia z takim przypadkiem?

Nigdzie nie jest wspomniane, kto tak właściwie jest tutaj starszy, kto młodszy… Nigdzie nie zostało powiedziane, dlaczego Amara została uwięziona przed eonami przez jej braciszka… Wiemy, że rzeczywistość została stworzona przez niego, podobnież jak anioły, czy jednak możemy założyć, że Bóg to wcielone dobro? Patrząc na anioły, niekoniecznie. Patrząc na Stary Testament, bardzo niekoniecznie. Starotestamentowy Pan zdecydowanie dorównuje pogańskim panteonom, jeśli chodzi o stopień żywienia urazy i to, jak ją okazuje. Elementy Ciemności wprawdzie sprawiały, że zombie ludziom zombie, ale tak naprawdę wątek skończył się zdecydowanie za wcześnie, by coś o tym konkretniej powiedzieć. Wiemy, że Ciemność może przemodelować świat, zakładamy, że źle, bo musi być zła, ale… czy na pewno? I tak, kiedy sobie przeszukiwałam różne materiały przed pyrkonową prelekcją, w moje łapki wpadły sobie zwoje z Nag Hammadi, a konkretnie księga O początku świata.

 

Można z niej się dowiedzieć, iż wcale nie musiało być tak, jak to można w licznych mitologiach przeczytać. Wszyscy znamy pierwsze słowa dzieła Parandowskiego – Na początku był Chaos. Otóż według autora tej księgi, by powstał Chaos, by powstała Ciemność, musiało istnieć coś, z czego przeciwieństwo owo się wzięło – Porządek i Jasność. Jasność to również Nieskończony, w domyśle Bóg, z którego domeny, domeny bytów nieśmiertelnych, wypłynęła postać, którą nazwano Pistis Sophia. Ona to stwarza niebo na wzór doskonałej Jasności, którą zna, oddzielające byty nieśmiertelne od ludzi, od tych, których później stworzono. Jasność rzucając cień, tworzy niniejszym Chaos, z którego wyrastają inni bogowie, tacy chociażby jak Zazdrość. W chaosie zrodziła się również materia i trzeba było ją uporządkować. Tu ponownie na scenę wkroczyła Sophia, kreując z niej postać, która miała nad tą materią zapanować, androgynicznego archonta imieniem Jaldabaoth. Tworzy ją jedynie za pomocą słowa, brzmi aż nadto znajomo? Jaldabaoth nie zna swojej Stwórczyni, widział tylko jej oblicze. Jednak kiedy on powstał, ona wróciła do Jasności, a Jaldabaoth rozpoczął swoją działalność – tworzenie nieba i ziemi, oraz synów, dla których stworzył siedem niebios i istoty, mające im służyć – anioły i archanioły…


Prawda, że ciekawa koncepcja? Znając (dawną jednakże) przewrotność scenarzystów Supernaturala, nie zdziwiłabym się, gdyby okazało się, że Ciemność to nie jest właściwie to zło, którego powinniśmy się obawiać, że prawdziwym czarnym charakterem jest Bóg… To dopiero byłby twist…