Pokazywanie postów oznaczonych etykietą felicia day. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą felicia day. Pokaż wszystkie posty

piątek, 17 kwietnia 2015

Jakiś potwór tu nadchodzi...

I jest totalnym idiotą. Nie wiem, co się dzieje, odcinek sam w sobie całkiem przyzwoity, choć właściwie działo się niewiele, jednak wszyscy główni bohaterowie – no, może poza Deanem – to banda osłów.


 Metatron w końcu usiadł tam, gdzie chciał, a ja widzę paralelę - nie wiem, czy zamierzoną czy nie. Osoby na siedzeniu pasażerskim knują. Na potęgę.

Nawet nie wiem, od czego zacząć, tyle baranów do obsmarowania... Może zacznę z nieco mniejszej rury, od Metatrona i Castiela. A raczej Castiela, bo Metatron robi dokładnie to, czego można byłoby się po nim spodziewać – kombinuje. W dodatku robi to w sposób tak absolutnie i skrajnie upierdliwy, że jakkolwiek wstyd się przyznać, ale podziwiam Casa za jego anielską cierpliwość. Łaska szmaska, ja rozsmarowałabym Metatrona na siedzeniu po godzinie. A w sumie cierpliwa jestem. Castiel popełnia błąd za błędem, przede wszystkim w momencie, kiedy w jakikolwiek sposób ufa Metatronowi, a nie da się ukryć, że to nastąpiło po przerwie na posiłek w jadłodajni. Po pierwsze, wywody Największego Upierdliwca Niebios naprawdę przypominają to, co Castiel mówił chociażby o kanapce z masłem orzechowym i galaretką, zresztą, jest to referencja bardzo grubymi nićmi szyta. Potem cherubin zarzuca im, że razem rozwalili Niebo – Cas i Metatron. Oczywiście, podejrzewam, że większość aniołów dokładnie tak uważa, a uwolnienie Skryby z niebiańskiego więzienia tylko to potwierdziło. Brawo. Świetna robota. Ostatni gwóźdź do trumny to biblioteka (btw, Metatronie, w cholerę ludzi chodzi do biblioteki, świetna skrytka... heh...). 

 Brawa dla Metatrona. Czerwona kartka dla Castiela.

W momencie, kiedy Cas rozkuł Marudnego Zgreda i spuścił go z oczu, wiedziałam, że po ptokach. Osobiście obstawiałam odesłanie go za pomocą znajomego sigila, którego, podobnie jak to użyte zaklęcie, również rysowało się ludzką krwią. Tylko na to czekałam. Niestety, imperatyw opkowy wymagał odzyskania Łaski przez Castiela, co w sumienawet nie jest złe, bo kończy nam to dwusezonowe smędzenie. Jednak Metatron zwiał, pytanie dlaczego Castiel nawet nie próbował go łapać, skoro jako anioł dysponuje superszybkością. Nawet jeśli Metatron miał demoniego tableta (przepraszam, ja to zawsze tak nazywam), to nie dało mu przyspieszenia. DLACZEGO zatem nasz janiołecek nie wyskoczył za nim na ulicę jak już skończył się przemieniać. Więcej, Cas stał się człowiekiem zanim anioły upadły – dlaczego zatem jego skrzydła są spalone jak u innych? Komuś się coś pozapominało? Tak czy siak, idiota numer jeden. Metatronowi, którego nie znoszę, klaszczę i kłaniam się nisko. Well done, my friend, tylko nie wiem, czy to powód do radości.

 Scena piękna, ale co z tymi skrzydłami???

Druga idiotka to Charlie. Nie lubię tej postaci, to prawda, ale dotychczas całkiem ją szanowałam. W tym odcinku mi przeszło i to nie dlatego, że dziewczę, które całe życie przesiedziało w komputerach i na sesjach, nagle skacze po pociągach, naumiało się walczyć itp. To wszystko jest możliwe, a bycie nerdem nie wyklucza bycia „fit”, więc nie o to mi chodzi (choć tak między nami, Mary Sue skills kontratakują – jak dla mnie trzeba mieć spore umiejętności, by tak zaciąć w dłoń przeciwnika, by wypuścił broń, ale nie upitolić mu łapki). 

 Nie musiałam patrzeć na spis aktorów. Tym ninja mogła być tylko Charlie...

Przyjmuję na to poprawkę i niech będzie. Ale przemowa Charlie o życiu łowieckim, a już najbardziej pytanie „How it became my life?”, zrzuciło mnie z krzesła. Odpowiedź jest prosta: BECAUSE YOU BLOODY WANTED TO! To Charlie postanowiła zasmakować tego życia, do Oz ruszyła w poszukiwaniu magii, a potem się okazało, że to zmienia życie... Cóż za niespodzianka, psia jej mać. Od facepalmów boli mnie czoło, niemal jak przy czytaniu przedwczorajszej analizy na Armadzie... 

 Nie kocham Charlie, ale jej "Castiel fangirl moment" mnie rozczulił :)

Jednak palmę pierwszeństwa w zdebileniu może nie nagłym, ale za to totalnym, dumnie dzierży w tym odcinku Sam. W momencie kiedy Dean przestał się wygłupiać i opowiedział mu wszystko, byłam przekonana, że brat zrewanżuje się dokładnie tym samym. Niestety, nie, bo braterskiej otwartości mieliśmy w tym sezonie jakby za dużo... Czy ktoś może mi wyjaśnić, dlaczego, do jasnej cholery, Sam tak strasznie ukrywa te swoje dążenia do usunięcia Znamienia z ręki swojego brata? Oczywiście, poza imperatywem angstowym? I poza tym, że Sam wygląda tak bardzo przystojnie, kiedy cierpi? 

 Mówię, że ładnie wygląda...

Nie ma, powtarzam, nie ma, najmniejszego powodu, by to ukrywać i co więcej – nakłaniać kolejnego inteligentnego, janioła pańskiego (który nim jednak nie jest, wedle Metatrona, ciekawe dlaczego!), by kłamał. Po czym ten anioł, który dotychczas był najlepszym kumplem starszego brata, nagle zaczyna się zachowywać niczym uczniak przyłapany na oglądaniu pornosa. Rany boskie... Oczywiście, mistrzostwo zdebilenia Sam osiągnął na końcu tego odcinka, przekazując Księgę Przeklętych komu? Nieeee, nie Crowley’owi, przecież on ich zawsze wystrychnie na dudka. Ale jego mamusia to już co innego... Przypominam, mówimy o wybitnie bezwzględnej wiedźmie, która już próbowała raz Deana sprzątnąć z tego świata. Przypominam, mówimy o wiedźmie, która niejeden raz udowodniła, że życie ludzkie to dla niej tak jak splunąć. Przypominam, mówimy o księdze niewypowiedzianych niegodziwości. Ale nie. Bo to przecież taka wiarygodna osoba. Facepalm. Co najmniej podwójny.

 O właśnie taki!!!

Sam bowiem nie przejmuje się już niczym, dąży do celu na ślepu, czyli odwala to, co stało się przyczyną zguby tak wielu winchesterowych przeciwników. Sam staje się potworem, co zresztą było zapowiadane od samego początku tego sezonu i jest to absolutnie i totalnie niczym nieuzasadnione. Owszem, sprawa Lestera i zapewne inne ciemne pomysły Winchestera, próbującego dotrzeć do swojego brata, to jedno, ale nagła zmiana charakteru Sama w sprawach już niezależnych od tego, to inna rzecz. Pamiętacie, kto chciał próbować uratować ludzkie życie w The Things They Carried? No właśnie. Nie był to Sam... który ostatnimi czasy przypomina po prostu Sama Bezdusznego, bo tę wersję, i owszem, widzę zawierającego pakt z Roweną. Wiem, że Bezduszny był częścią Sama, ale to wszystko w tych okolicznościach przyrody nie ma sensu.
 
 Biedny Dean... naprawdę mi go żal.

Zwłaszcza, że to Dean powoli, acz nieuniknienie, zmienia się w potwora. Jednak on walczy, on jeszcze się kontroluje. On nie odpuszcza, ratuje życia, on ma marzenie, że po tym wszystkim po prostu pojedzie na długie wakacje na plaży... To Dean pragnie zniszczyć zło, mimo że prawdopodobnie zawiera sposób jego ocalenia. I jakkolwiek sama nie wierzę, że to piszę, to on jest ostatnim sprawiedliwym w Sodomie i rozsądnym w Supernaturalu. Aż by się chciało zobaczyć Gabrysia, który to komentuje...

 Przerwa na rekla... Dean Gun Porn.

Żeby nie było, że tylko narzekam – bardzo podobał mi się motyw Księgi Przeklętych, księgi zawierającej tylko i wyłącznie zło (i tak, ubawiła mnie Charlie, twierdząca, że nigdy nie widziała czegoś takiego... Tak naprawdę to raczej Bobby byłby wiarygodny mówiąc coś takiego). Ludzka skóra użyta jako pergamin przypomina nam nie tylko księgę zawierającą zaklęcia niezbędne do ożywienia Eve, ale też bluźniercze dzieła z Lovecrafta. Oooo tak! Fakt, że stała się źródłem mrocznej potęgi rodziny Styne’ów też jest świetnym motywem, choć, doprawdyż, nie wiem, jak mogliby w takim razie wypuścić ją z rąk. Zwłaszcza przy takich możliwościach jej lokalizacji! No ale oni to nie Charlie (Mary Sue mode on). Kolejną zagadką z Księgą związaną jest to, jakim cudem Dean nie wyczuł, że nie została tak naprawdę zniszczona. Wydawało mi się, że księga kusiła go nawet mimo zamknięcia w odpowiednio zabezpieczonym pudełku, a tu nagle bum, nic się nie dzieje. Ani chybi chłopak sobie coś wmówił i jak tylko zobaczył, że coś płonie, potęga podświadomości załatwiła sprawę... Ech... Żeby to było takie proste! Aaa, jak już jesteśmy przy rodzinie Styne’ów – czy tylko ja miałam przy okazji silne skojarzenia z Królewską Rodziną z Grimma? Wręcz wypatrywałam Alexisa Denisofa! A jakie ładne kolty mieli... Mam nadzieję, że się jeszcze z nimi spotkamy!


 Mniam mniam. Chcę więcej. Broni i mrocznej pradawnej rodzinki.

Kolejną wielką niewiadomą jest ponowne wprowadzenie do akcji demoniego tabletu. Co Metatron z nim zrobi? Spróbuje opchnąć Crowley’owi w zamian za przysługę? Wystawi na aukcję podobną do aukcji plutosowej? Bez wątpienia jest to bardzo wartościowa karta przetargowa i jakkolwiek sama nie wierzę, że to piszę, nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, jaki będzie wynik jego knucia...

Cholera, że też po tak ładnie rozwijającym się pod tym względem sezonie, Sam znowu wraca do idiotycznego zwyczaju „nicniemówienia” i „knuciozaplecamidiotyzmu”... Odechciało mi się wszystkiego, powiem Wam szczerze... Jasne, jestem ciekawa, gdzie to wszystko pójdzie, ale ogólnie mam takie takie wielkie WTF. Tak, ten nadciągający potwór jest idiotą.

Supernatural, 10x18 Book of the Damned, scen. R. Thompson, reż. P.J. Pesce, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, F. Day, J. Branson, R. Connell i inni.

piątek, 30 stycznia 2015

Klasycznie: Jekyll i Hyde

Szczerze się przyznam, że bałam się tego odcinka. Po pierwsze, po ostatnim nie wiedziałam, czy serial nadal porusza się jednostajnie w dół, po drugie, straszliwie nie lubię Charlie. W dodatku zapowiedzi, jak to mają w zwyczaju, łżą na potęgę i wyczuwałam Angst i dramę na bazie zejścia pewnej rudowłosej postaci. Nie, żeby zejście mi przeszkadzało, ale po ostatnim wolałabym, żeby tendencja pt. „ramy dadę” się utrzymała. No i prawie. Tyle, że prawie robi bardzo dużą różnicę.

Bardzo lubię wszystkie sceny w barach, knajpkach itp. Nawet jeśli Dean Winchester pije w nich jeno kawę.

Generalnie muszę przyznać, że odcinek był poprowadzony całkiem zgrabnie, bez specjalnych dłużyzn i rozważań o niczym, w dodatku nie było w nim scen zabawnych na siłę, co już jest pewnym postępem. Choć nie byłam specjalnie zachwycona przemyceniem do serialu krainy Oz i Złej Wiedźmy, to jednak jestem w stanie przełknąć w tej konwencji magiczne rozdzielenie osobowości jednej osoby. Ot, mamy Charlie Jekyll i Charlie Hyde. Nie rozumiem tylko, dlaczego Mroczna Charlie chciała cokolwiek udowodnić Dobrej Charlie poprzez zamordowanie sprawcy wypadku, w którym zginęli jej rodzice, ale seriale logiczne piętro wyżej. Zdrażniło mnie jednak to, że zamiast wziąć przypadkową w sumie osobę i zarzucić jakimś zaklęciem (czego to miało być w tym sezonie więcej? czarów i czarownic? a przepraszam uprzejmie, chodziło o Rowenę... no tak...), wygrzebaliśmy z Oz Charlie. Po co? Rozumiem, postać miała na początku bardzo pozytywny odzew wśród fanów, warto więc ją od czasu do czasu przywoływać z powrotem na ekran. Tyle że, moim zdaniem, przedobrzono.


Z zaskoczeniem stwierdziłam, że promo odcinka nie zabiło przynajmniej tej niespodzianki. Yay. Postęp.

Kiedy Charlie pojawiła się w The Girl with a Dungeon and Dragon Tatoo, byłam nią dziko zachwycona, bo była strasznie fajnym archetypowym geekiem, miała koszulkę z księżniczką Leią i w dodatku jeździła na ComicCony. Oczywiście, była Mary Sue pierwszej wody, ale scenarzyści tworząc taką, a nie inną postać, musieli po tę archetypiczną Maryśkę sięgnąć. Ok, jak na raz, może być. Nie przepadam za Mary Sue, ich miejsce jest w fanfikach, ale spoko, w tym kontekście była w sam raz. Na raz. No dobrze, może na dwa, bo LARP and the Real Girl też miał w sobie ten geekowski posmaczek, do którego Charlie mi zdecydowanie pasowała. Jednak przy Pac-Man Fever miałam już trochę dość, cieszyłam się więc, że tak ładnie zamknięto historię postaci, a finał odcinka z Charlie czytającą mamie po raz ostatni Hobbita, pozostaje jednym z moich ulubionych. Niestety, jak to z Supernaturalem bywa, jeśli coś jest dobrze przyjęte, należy to eksploatować do usr..., do końca. Wybaczcie mój klatchański. Nadchodzi więc Slumber Party, kiedy to nasza Marysia Sójka oprócz tego, że jest rewelacyjnym informatykiem, hackerem i co nie tylko, również jest doskonałym łowcą, a wszystko przychodzi jej na tyle naturalnie i bez trudu, że ją to wręcz nudzi. To był moment, kiedy stężenie marysójkowatości osiągnęło dla mnie wartości już niestrawne (m.in. z tego powodu programowo nie czytam fanfików, a mój własny jest pisany jako odreagowanie z przeznaczeniem do szuflady). Gdzie ta Jo Harvelle, która kopała tyłek, ale do doskonałości było jej wręcz daleko...? Ucieszyłam się, że Charlie wylądowała w Oz, krzyżyk i pentagram jej na drogę... No niestety, wróciła i to na dobre, z końcówki odcinka wynika, że jeszcze się pojawi. Czy ktoś mógłby mnie dobić? Ile można eksploatować tę samą postać, niespecjalnie mając na nią oryginalny pomysł? Ot, choćby taki, jak scenarzyści mieli na Jody i Donnę – żadna z nich nie jest chodzącym ideałem i perfekcjonistką, są normalnymi ludźmi, z ich wadami i zaletami. Charlie jest bez wad, cholera jasna *wzdycha ciężko*. 

I tak, to jest ta chwila, kiedy chciałabym, by faktycznie Sam miał nad czym/kim płakać.

Drugim powodem, dla którego w odcinku musiał pojawić się ktoś znajomy, była kwestia samobiczowania się Deana Winchestera. Od pierwszej minuty widzimy, że starszy brat wziął sobie zdecydowanie do serca kwestię samokontroli i ogólnej poprawy jakości życia. Tyle że biedak wziął się za to jak pies za jeża... Zdrowe żarcie, abstynencja i chociażby regularne godziny snu to bardzo dobra rzecz, tyle że jeśli następuje z własnej woli i osobnik podejmujący tak radykalny krok naprawdę sam tego chce. Tymczasem już na początku słyszymy, że Dean tego nienawidzi, że nie może się już doczekać, by wrócić do chlania, burgerów i jeszcze raz do chlania. Brawo, chłopie, nic tak nie poprawia humoru jak katowanie samego siebie. Masochizm jest naprawdę ciekawym sposobem na życie, ale w łóżku i to pod warunkiem, że obie strony zgadzają się tańczyć do tej samej nuty. Czy tylko ja widzę nadciągające wielkimi krokami zaprzestanie mocnego postanowienia poprawy? Jak to Sam powiedział w 99 Problems? „Zabronili seksu pozamałżeńskiego, picia i hazardu. Dean, oni praktycznie wycięli pół twojej osobowości!” Niestety, kochany chłopcze, nic na siłę.

Św. Szymon Słupnik. Eeee, przepraszam, Nieświęty Dean Impalownik. Ale samodręczenie się wygląda podobnie.

No cóż, Dean Winchester to jednak masochista i jakkolwiek zastraszanie świadka (i to będąc akurat w roli oficera federalnego) nie jest mu obce i nie wydaje mu się złem, tak już spuszczenie manta Mrocznej Charlie staje się dla niego bardzo istotnym powodem do tego, by pluć sobie w lustro. I teraz ja zapytam się tak z lekka retorycznie: a co on, do cholery, miał zrobić? Mamy tu powtórzoną sytuację z The Things We Left Behind – to znowu był przypadek Dean lub oni/ona. Dean musiał walczyć z Charlie Hyde i zważywszy na to, jak poważnie ona tę walkę potraktowała, on również musiał się do niej przyłożyć. Jasne, nie ma dobrze i każdy cios wymierzony Mrocznej Charlie, uderzał również w naszą dobrą i tęczową rudą, ale co on miał, do jasnej cholery, zrobić? Wziąć wszystko na klatę, byleby tylko jej nie skrzywdzić? Jakoś się to dla mnie kupy nie trzyma. Ale Dean ma teraz powód, by nienawidzić siebie samego jeszcze bardziej... mimo wybaczenia Charlie... (Matko Boska Sheppardowska, w pewnym momencie miałam już tych wszystkich wybaczań serdecznie dość). Heh... 

Pranie Mrocznej Charlie jest złe, mimo że sama Deana atakuje, ale zastraszanie bezbronnego świadka/ofiary to już coś dobrego, right? A przynajmniej takiego, po czym nie ma się wyrzutów sumienia.

Wydaje mi się też, że Dean nie do końca pojął lekcję, jakiej mu udzielono. Nie da się z człowieka wyrugować jego ciemnej strony tak do końca. Po oddzieleniu Mrocznej Charlie, nasza Marysia Sójka stała sie karykaturą samej siebie, jasne, nadal błyskotliwą i zabawną, nie będącą jednak w stanie robić wszystkiego tego, co dotychczas stanowiło esencję jej istoty. Człowiek składa się z dobra i zła, z id i ego. Jak wielokrotnie podkreślaliśmy, demoniczna osobowość Deana to wyolbrzymiony „niegrzeczny chłopiec” Dean, a to bardzo różni się od Mrocznej Charlie, która była tylko i wyłącznie złymi cechami Charlie. To, co stało się Demonicznym Deanem, to dosyć integralna część jego „ja”: nałogi, agresja, podlane zapewne tym, z czego kpi panna Hyde – tłumionymi uczuciami i pasywną agresją, a tego wyeliminować się nie da, czy to za pomocą ćwiczeń osobowości czy wcinaniem migdałów i jarmużu. Tęsknię za momentem, kiedy Znamię zostanie zdjęte, a Dean zaakceptuje siebie takim, jaki jest. No tak, wiem, logika i science fiction piętro wyżej.

Chłopcy i koszule w kratę. Taki klasyczny widoczek.

Nie było to zły odcinek, nawet Charlie mi tak bardzo nie przeszkadzała, pomijając oczywistą irytację, uzasadnioną kilka akapitów wyżej. Oby teraz nastąpiła tendencja zwyżkowa, bo wiem, że założenie, iż gorzej być nie może, jest co najmniej naiwne.

 Biedny ten aktor, regularnie ginie krwawo w swoich supernaturalowych epizodach.

Swoją ścieżką, dostaliśmy w tym odcinku aż trzech aktorów, którzy pojawili się już wcześniej w serialu ;) Dwóch z nich w odcinkach, które należą do moich ukochanych ze względu na pewną postać je łączącą. Domyślacie się, kto, kiedy i dlaczego?

Supernatural, 10x11 There’s No Place Like Home, scen. R. Thompson, reż. P. Sgriccia, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, F. Day, D. Fraser i inni.