I jest totalnym idiotą. Nie wiem, co się dzieje, odcinek sam
w sobie całkiem przyzwoity, choć właściwie działo się niewiele, jednak wszyscy
główni bohaterowie – no, może poza Deanem – to banda osłów.
Metatron w końcu usiadł tam, gdzie chciał, a ja widzę paralelę - nie wiem, czy zamierzoną czy nie. Osoby na siedzeniu pasażerskim knują. Na potęgę.
Nawet nie wiem, od czego zacząć, tyle baranów do
obsmarowania... Może zacznę z nieco mniejszej rury, od Metatrona i Castiela. A
raczej Castiela, bo Metatron robi dokładnie to, czego można byłoby się po nim
spodziewać – kombinuje. W dodatku robi to w sposób tak absolutnie i skrajnie
upierdliwy, że jakkolwiek wstyd się przyznać, ale podziwiam Casa za jego
anielską cierpliwość. Łaska szmaska, ja rozsmarowałabym Metatrona na siedzeniu
po godzinie. A w sumie cierpliwa jestem. Castiel popełnia błąd za błędem,
przede wszystkim w momencie, kiedy w jakikolwiek sposób ufa Metatronowi, a nie
da się ukryć, że to nastąpiło po przerwie na posiłek w jadłodajni. Po pierwsze,
wywody Największego Upierdliwca Niebios naprawdę przypominają to, co Castiel
mówił chociażby o kanapce z masłem orzechowym i galaretką, zresztą, jest to
referencja bardzo grubymi nićmi szyta. Potem cherubin zarzuca im, że razem
rozwalili Niebo – Cas i Metatron. Oczywiście, podejrzewam, że większość aniołów
dokładnie tak uważa, a uwolnienie Skryby z niebiańskiego więzienia tylko to
potwierdziło. Brawo. Świetna robota. Ostatni gwóźdź do trumny to biblioteka
(btw, Metatronie, w cholerę ludzi chodzi do biblioteki, świetna skrytka...
heh...).
Brawa dla Metatrona. Czerwona kartka dla Castiela.
W momencie, kiedy Cas rozkuł Marudnego Zgreda i spuścił go z oczu,
wiedziałam, że po ptokach. Osobiście obstawiałam odesłanie go za pomocą
znajomego sigila, którego, podobnie jak to użyte zaklęcie, również rysowało się
ludzką krwią. Tylko na to czekałam. Niestety, imperatyw opkowy wymagał
odzyskania Łaski przez Castiela, co w sumienawet nie jest złe, bo kończy nam to
dwusezonowe smędzenie. Jednak Metatron zwiał, pytanie dlaczego Castiel nawet
nie próbował go łapać, skoro jako anioł dysponuje superszybkością. Nawet jeśli
Metatron miał demoniego tableta (przepraszam, ja to zawsze tak nazywam), to nie
dało mu przyspieszenia. DLACZEGO zatem nasz janiołecek nie wyskoczył za nim na
ulicę jak już skończył się przemieniać. Więcej, Cas stał się człowiekiem zanim
anioły upadły – dlaczego zatem jego skrzydła są spalone jak u innych? Komuś się
coś pozapominało? Tak czy siak, idiota numer jeden. Metatronowi, którego nie
znoszę, klaszczę i kłaniam się nisko. Well
done, my friend, tylko nie wiem, czy to powód do radości.
Scena piękna, ale co z tymi skrzydłami???
Druga idiotka to Charlie. Nie lubię tej postaci, to prawda,
ale dotychczas całkiem ją szanowałam. W tym odcinku mi przeszło i to nie
dlatego, że dziewczę, które całe życie przesiedziało w komputerach i na
sesjach, nagle skacze po pociągach, naumiało się walczyć itp. To wszystko jest
możliwe, a bycie nerdem nie wyklucza bycia „fit”, więc nie o to mi chodzi (choć
tak między nami, Mary Sue skills kontratakują – jak dla mnie trzeba mieć spore
umiejętności, by tak zaciąć w dłoń przeciwnika, by wypuścił broń, ale nie
upitolić mu łapki).
Nie musiałam patrzeć na spis aktorów. Tym ninja mogła być tylko Charlie...
Przyjmuję na to poprawkę i niech będzie. Ale przemowa
Charlie o życiu łowieckim, a już najbardziej pytanie „How it became my life?”, zrzuciło mnie z krzesła. Odpowiedź jest
prosta: BECAUSE YOU BLOODY WANTED TO! To Charlie postanowiła zasmakować tego
życia, do Oz ruszyła w poszukiwaniu magii, a potem się okazało, że to zmienia
życie... Cóż za niespodzianka, psia jej mać. Od facepalmów boli mnie czoło,
niemal jak przy czytaniu przedwczorajszej analizy na Armadzie...
Nie kocham Charlie, ale jej "Castiel fangirl moment" mnie rozczulił :)
Jednak palmę pierwszeństwa w zdebileniu może nie nagłym, ale
za to totalnym, dumnie dzierży w tym odcinku Sam. W momencie kiedy Dean
przestał się wygłupiać i opowiedział mu wszystko, byłam przekonana, że brat
zrewanżuje się dokładnie tym samym. Niestety, nie, bo braterskiej otwartości
mieliśmy w tym sezonie jakby za dużo... Czy ktoś może mi wyjaśnić, dlaczego, do
jasnej cholery, Sam tak strasznie ukrywa te swoje dążenia do usunięcia
Znamienia z ręki swojego brata? Oczywiście, poza imperatywem angstowym? I poza
tym, że Sam wygląda tak bardzo przystojnie, kiedy cierpi?
Mówię, że ładnie wygląda...
Nie ma, powtarzam,
nie ma, najmniejszego powodu, by to ukrywać i co więcej – nakłaniać kolejnego
inteligentnego, janioła pańskiego (który nim jednak nie jest, wedle Metatrona,
ciekawe dlaczego!), by kłamał. Po czym ten anioł, który dotychczas był
najlepszym kumplem starszego brata, nagle zaczyna się zachowywać niczym uczniak
przyłapany na oglądaniu pornosa. Rany boskie... Oczywiście, mistrzostwo
zdebilenia Sam osiągnął na końcu tego odcinka, przekazując Księgę Przeklętych
komu? Nieeee, nie Crowley’owi, przecież on ich zawsze wystrychnie na dudka. Ale
jego mamusia to już co innego... Przypominam, mówimy o wybitnie bezwzględnej
wiedźmie, która już próbowała raz Deana sprzątnąć z tego świata. Przypominam,
mówimy o wiedźmie, która niejeden raz udowodniła, że życie ludzkie to dla niej
tak jak splunąć. Przypominam, mówimy o księdze niewypowiedzianych
niegodziwości. Ale nie. Bo to przecież taka wiarygodna osoba. Facepalm. Co
najmniej podwójny.
O właśnie taki!!!
Sam bowiem nie przejmuje się już niczym, dąży do celu na
ślepu, czyli odwala to, co stało się przyczyną zguby tak wielu winchesterowych
przeciwników. Sam staje się potworem, co zresztą było zapowiadane od samego
początku tego sezonu i jest to absolutnie i totalnie niczym nieuzasadnione.
Owszem, sprawa Lestera i zapewne inne ciemne pomysły Winchestera, próbującego
dotrzeć do swojego brata, to jedno, ale nagła zmiana charakteru Sama w sprawach
już niezależnych od tego, to inna rzecz. Pamiętacie, kto chciał próbować
uratować ludzkie życie w The Things They
Carried? No właśnie. Nie był to Sam... który ostatnimi czasy przypomina po
prostu Sama Bezdusznego, bo tę wersję, i owszem, widzę zawierającego pakt z
Roweną. Wiem, że Bezduszny był częścią Sama, ale to wszystko w tych
okolicznościach przyrody nie ma sensu.
Biedny Dean... naprawdę mi go żal.
Zwłaszcza, że to Dean powoli, acz nieuniknienie, zmienia się
w potwora. Jednak on walczy, on jeszcze się kontroluje. On nie odpuszcza,
ratuje życia, on ma marzenie, że po tym wszystkim po prostu pojedzie na długie
wakacje na plaży... To Dean pragnie zniszczyć zło, mimo że prawdopodobnie
zawiera sposób jego ocalenia. I jakkolwiek sama nie wierzę, że to piszę, to on
jest ostatnim sprawiedliwym w Sodomie i rozsądnym w Supernaturalu. Aż by się chciało zobaczyć Gabrysia, który to
komentuje...
Przerwa na rekla... Dean Gun Porn.
Żeby nie było, że tylko narzekam – bardzo podobał mi się
motyw Księgi Przeklętych, księgi zawierającej tylko i wyłącznie zło (i tak,
ubawiła mnie Charlie, twierdząca, że nigdy nie widziała czegoś takiego... Tak
naprawdę to raczej Bobby byłby wiarygodny mówiąc coś takiego). Ludzka skóra
użyta jako pergamin przypomina nam nie tylko księgę zawierającą zaklęcia
niezbędne do ożywienia Eve, ale też bluźniercze dzieła z Lovecrafta. Oooo tak!
Fakt, że stała się źródłem mrocznej potęgi rodziny Styne’ów też jest świetnym
motywem, choć, doprawdyż, nie wiem, jak mogliby w takim razie wypuścić ją z
rąk. Zwłaszcza przy takich możliwościach jej lokalizacji! No ale oni to nie
Charlie (Mary Sue mode on). Kolejną zagadką z Księgą związaną jest to, jakim
cudem Dean nie wyczuł, że nie została tak naprawdę zniszczona. Wydawało mi się,
że księga kusiła go nawet mimo zamknięcia w odpowiednio zabezpieczonym pudełku,
a tu nagle bum, nic się nie dzieje. Ani chybi chłopak sobie coś wmówił i jak
tylko zobaczył, że coś płonie, potęga podświadomości załatwiła sprawę... Ech...
Żeby to było takie proste! Aaa, jak już jesteśmy przy rodzinie Styne’ów – czy
tylko ja miałam przy okazji silne skojarzenia z Królewską Rodziną z Grimma? Wręcz wypatrywałam Alexisa
Denisofa! A jakie ładne kolty mieli... Mam nadzieję, że się jeszcze z nimi
spotkamy!
Mniam mniam. Chcę więcej. Broni i mrocznej pradawnej rodzinki.
Kolejną wielką niewiadomą jest ponowne wprowadzenie do akcji
demoniego tabletu. Co Metatron z nim zrobi? Spróbuje opchnąć Crowley’owi w
zamian za przysługę? Wystawi na aukcję podobną do aukcji plutosowej? Bez
wątpienia jest to bardzo wartościowa karta przetargowa i jakkolwiek sama nie
wierzę, że to piszę, nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, jaki będzie wynik
jego knucia...
Cholera, że też po tak ładnie rozwijającym się pod tym
względem sezonie, Sam znowu wraca do idiotycznego zwyczaju „nicniemówienia” i
„knuciozaplecamidiotyzmu”... Odechciało mi się wszystkiego, powiem Wam
szczerze... Jasne, jestem ciekawa, gdzie to wszystko pójdzie, ale ogólnie mam
takie takie wielkie WTF. Tak, ten nadciągający potwór jest idiotą.
Supernatural, 10x18
Book of the Damned, scen. R.
Thompson, reż. P.J. Pesce, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, F. Day, J. Branson, R.
Connell i inni.












