Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ruth connell. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ruth connell. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 12 lutego 2017

Ach te wiedźmy!

Po naprawdę fatalnym wznowieniu serialu po hellatusie, ale i kapitalnej anielskiej opowieści, sytuacja się zdecydowanie poprawiła. Znowu mamy MOTW, a teraz z potworami, które zawsze robiły dobre odcinki, żeby wspomnieć tu chociażby o Malleus Maleficarum. Przyznam, że trochę się bałam obecności Roweny, ale wyjątkowo mi ruda tym razem nie przeszkadzała.

Jedynym, czego mi w tej scenie brakowało, była przebitka na jakiegoś nieszczęśnika, wijącego się jak Dean bawi się laleczką.

Wręcz przeciwnie – pasowała do całej sytuacji, a bardzo podobało mi się powiązanie jej historii z historią Loughlinów. Miło wreszcie poznać trochę jej punkt widzenia, w końcu nie jest jedynie „tą złą wiedźmą” z Piekła rodem, mamusią Crowleya. Rozmowa z Deanem, a potem z Catrioną dała nam bardzo interesujący wgląd w przeszłość Roweny, która wcale nie była taka różowa, jakby się mogło wydawać. Opowieść o tym, jak pojawiła się na progu Loughlinów, jest opowieścią wyjątkowo smutną i sprawia, że człowiekowi robi się wiedźmy po prostu żal. Jasne, ma swoje za uszami, nadal jej nie znoszę, ale jest to informacja cokolwiek manipulująca naszym stosunkiem do postaci. Co więcej – równie ciekawą informacją jest ta, że to brytyjscy Ludzie Pisma stali za jej opuszczeniem Szkocji. Oznacza to, że w przypadku nieuniknionej konfrontacji, Winchesterowie będą mieli nieoczekiwanego sprzymierzeńca. Albo wprost przeciwnie. Jeśli Mary rzeczywiście zaangażuje się w działalność Anglików, bracia mogą nie chcieć się w to mieszać albo mogą chcieć jej pomóc. Teraz są winni Rowenie przysługę. Wprawdzie mowa jest o małej, jednak niewykluczone, że mogłaby ona przybrać taką nieoczekiwaną formę. Zaczyna mnie to ciekawić i mam tylko nadzieję, że nikt o tego drobnego szczegółu nie zapomni.

Doprawdyż doskonały dowcip :P

Zaskakuje mnie, jak bardzo potężna jest magia w ostatnich sezonach. Wprawdzie zawsze można było się spodziewać czegoś naprawdę dużego ze strony wiedźm, we wcześniejszych latach wszelkie magiczne sztuczki miały na ogół coś wspólnego z demonami i paktami. Od jakiegoś czasu już nie. Księga Przeklętych, Czarny Kodeks… Wielki Kowen, za którym tęsknię rozpaczliwie – czy ktoś jeszcze karmi tego malutkiego chomiczka w Piekle czy zginął zapomniany, kiedy dokonała się tam zmiana władzy? Tęsknię za koncepcją Wielkiego Kowenu, tak przy okazji. Nie wierzę, że odcięcie jednej głowy wiedźmiego towarzystwa i zglanowanie Baby Jagi załatwiło temat na dobre, wydaje się to raczej niemożliwe. Niezmiennie mam więc nadzieję, że do sprawy wrócimy, a na razie można rozkoszować się drobnymi przyjemnościami w stylu druidzkiej rodziny posiadającej księgę o niesamowitej mocy i dysponującej wieloma niezwykłymi zaklęciami… Bardzo okrutnymi zaklęciami.

Witamy pana Gale'a po raz trzeci w SPNie. Zaliczył ofiarę, zaliczył demona, teraz wiedźmę... :) Powinien dla odmiany następnym razem wystąpić jako anioł. 


Bracia przeszli przez wiele – Piekło, Apokalipsa, Czyściec i inne tego typu przyjemności, a jednak jeszcze się trzymają – czasem lepiej, czasem gorzej, ale dają radę, dosyć często przy wsparciu lokalnego businessu gorzelnianego. Właściwie żadne zagrożenie fizyczne nie daje im rady, bo jeśli zejdą, to ktoś jakimś cudem ich i tak wskrzesi (choć pytanie, który Żniwiarz w ogóle teraz zamieni z nimi choćby jedno zdanie po śmierci Billie). Jednak perspektywa utraty pamięci, mentalnego powrotu do stanu niemowlęcego, jest doprawdy przerażająca. Zemsta naprawdę doskonała. I tak, przerażenie bierze i dreszcz przechodzi, kiedy obserwuje się Deana recytującego do lustra zdania potwierdzające jego tożsamość, nawet jeśli chwilę wcześniej śmiało się z jego zaników pamięci w barze, prób nazwania lampy, a radość na widok Scooby’ego była radością zza czwartej ściany, bo wszyscy kiedyś widzieli memy porównujące Winchesterów i Gang Scooby’ego. Jensen jest aktorem wielkim, był w stanie to uciągnąć, zapewniając nam zarówno chwile łzawe, jak i radosne, jednak na pewno nie pozostawiające obojętnymi.

 Fani narzekali ostatnio na liczne rozmowy w Impali...? Będzie rozmowa w łazience!

Chyba jeden z najśmieszniejszych motywów w tym odcinku.


Łapki w górę, komu się przypomniało Yellow Fever i Dean oferujący, że zajmie się latarką :)

Niestety, znowu wracamy do koncepcji Samsell in Distress i naprawdę trochę mnie już szlag trafia, kiedy młodszy Winchester lezie jak ta sierota w pułapkę. Więcej – wiedzieli, z jaką magią mają do czynienia – dlaczego Rowena nie przygotowała mu hex baga, który przynajmniej częściowo ją blokował? Tak, nie zgłębiła Księgi, niemniej jednak bez wątpienia mogłaby ofiarować coś, co dałoby mu jakąkolwiek przewagę. A tak Sammy ma jak zwykle wyglądać uroczo, kiedy uderza w półkę z książkami i popisać się rozplątywaniem najbardziej skomplikowanych węzłów. To naprawdę staje się już powoli uciążliwe.


Niemniej jednak to chyba jedyna rzecz, którą mam do zarzucenia temu odcinkowi. Było bardzo smacznie i mam nadzieję, że trafi nam się jeszcze trochę wiedźm...


A w bonusie jeden z memów :)

Supernatural 12x11 Regarding Dean, scen. M. Glynn, reż. J. Badham, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, R. Connell, V. Gale i inni.


poniedziałek, 27 kwietnia 2015

Smutno mi, Panie... I się boję.

Hmmm, to był całkiem dobry odcinek. Wielka szkoda, że dostajemy dobre kawałki głównowątkowe tak późno, prawie na końcu sezonu! A naprawdę jest, jak widać, co poruszać!

 Pudło Wertera? No cóż, przynajmniej widz nie cierpiał podczas oglądania jak cierpiałam podczas czytania wiadomej powieści Goethego.

Przede wszystkim absolutnie oczarował mnie główny wątek. Tyle już czasu jesteśmy w sumie zanurzeni w mitologii Ludzi Pisma, a większość z tego to archiwa w Bunkrze i sam Bunkier. Oczywiście, odkrywanie ich sekretów służy najczęściej, niestety, jako deus ex machina, bo skoro tak długo zbierali pewne informacje, to na pewno mają ich po kokardki. Ma to swoje zalety, dotychczas nie jest aż tak nadużywane, ale... Trochę skrzywiłam się na rewelację, że niezbędne do odczytania Księgi Przeklętych zapiski posiadają oczywiście Ludzie Pisma. Pytanie tylko, czy to jest ten potężny artefakt, który chciała odzyskać Rowena od Olivette. Zważywszy na zabezpieczenia, jakimi był obwarowany, nie jest to wykluczone... Bardzo ucieszył mnie powrót do postaci Cuthberta Sinclaira, bo jego jednorazowy występ w Blade Runners to było dla mnie zdecydowanie za mało. Taki malowniczy villain! Ekscentryczny i pomysłowy! 

 Przyjemna była ta podróż w czasie... Swoją ścieżką, ciekawe, czy kiedykolwiek dowiemy się, jak wielu Ludzi Pisma tak naprawdę liczyła sobie obsada Bunkra.

Wreszcie dowiadujemy się, dlaczego czarnoksiężnik został wykluczony z grona Ludzi Pisma i ludzkości pozostaje tylko się cieszyć, że Crowley’owi nie udało się swojego czasu go zlokalizować, bo – jak wiadomo – bywa bardzo przekonujący, a z wiedzą Sinclaira dużo ciekawych rzeczy mógłby zdziałać... Niestety, jego słowa o Ludziach Pisma – „Damn snobs. Bunch of librarians, if you ask me”, są smutnie prawdziwe. Wiadomo, że potrafili walczyć z nienazwanym i potrafili złożyć ofiarę z życia, większość z nich jednak, w okresie poprzedzającym masakrę, była raczej zachowawcza. Chociaż, oczywiście, nie da się ukryć, że metody pana Sinclaira były rzeczywiście drastyczne. Tak czy siak, naprawdę liczę na to, że poznamy więcej mrocznych sekretów państwa uczonych. Tylko... dom? Naprawdę? Ja wiem, że nie sądzili, że zostaną nagle sprzątnięci z powierzchni ziemi, jednak ten pomysł wydaje mi się raczej niespecjalnie mądry... Mało to jaskiń albo innych potencjalnych kryjówek, które (jak zakładam) nie zostaną zlicytowane za zaległości podatkowe?

Straszliwie smuci mnie to, w jakim kierunku podąża wątek Sama. Jasne, od początku tego sezonu wiemy, że nie cofnie się przed niczym, by tylko dotrzeć do swojego brata i by go ocalić, jednak tym razem jego podświadomość rzeczywiście bardzo ładnie zdiagnozowała problem – „What's another human life to you? Anything's worth it, as long as you two make it out alive. You think Dean is a loose cannon? You’re the reckless one!” Problem nie dotyczy tylko przypadkowego ludzkiego życia. Nawet rodzina, o którą przecież Winchesterowie tak walczą, nie liczy się, jeśli w grę wchodzi ocalenie jednego brata przez drugiego. Tak, Adamie Mulligan, spoglądam w twoją stronę. Boś nadal w Piekle... Ani na chwilę nie zaskoczyła mnie zgoda Sama na warunek Roweny: zabicie Crowleya, bo powiedzmy sobie szczerze, to właśnie Sammy jest bardziej racjonalny jak chodzi o to, co powinni z Królem Piekła zrobić. Nie jest w jakikolwiek sposób związany z nim nawet cieniem czegoś, co można byłoby określić jako wzajemna zależność, czego nie da się jednak powiedzieć o Deanie. Cena, jaką Sammy’emu przynajmniej teoretycznie przyjdzie zapłacić za zdjęcie klątwy, jest dla niego niczym. Przynajmniej w jego własnym mniemaniu.

 Beauty Sleep Roweny mnie rozłożył na łopatki.

Bo my widzimy podróż młodszego Winchestera ku zagładzie, ku potępieniu, w przeciwieństwie do jego brata całkowicie z własnej woli. On jest naszym potworem tego sezonu, wychodzi z niego ta bezduszność, którą mieliśmy okazję poznać w pierwszej połowie sezonu szóstego. Liczy się tylko jego brat, nieważne koszty i konsekwencje. Jeśli musi zawrzeć pakt z najbardziej niebezpieczną wiedźmą, jaką spotkali, so be it. Jeśli w grę wchodzi ofiara życia, so be it. Zachariasz miał jednak rację – „when the heat gets hot, they're not gonna give a flying crap about you. Hell, they'd rather save each other's sweet bacon than save the planet.” Ponownie mamy do czynienia z samonakręcającą się spiralą I nagorsze jest to, że w tym punkcie sezonu mam ponurą świadomość tego, że cokolwiek się wydarzy, nic nie zmieni samowego zdania I postępowania. Pytanie tylko, kto i jak się na nim za to zemści. Może Rowena, wykiwana wręcz koncertowo? No cóż, zobaczymy... Przykre jednak jest to, że oni się nigdy nie nauczą.

 Sam jak zwykle wygląda uroczo cierpiąc.

W przeciwieństwie do wyczynów Sama, Dean nagle awansował na najbardziej rozsądną postać serialu. Powiedzmy sobie szczerze – wybór miejsca, w które zaprowadziła go jego podświadomość, jest nieprzypadkowy, dokładnie tak, jak powiedziała iluzja Benny’ego. Czyściec, jak sam Dean kiedyś przyznał, jest prosty i nieskomplikowany – po prostu walczysz i walczysz. Nie musisz szukać zdobyczy, ona przyjdzie sama. Zabij lub zgiń. Chociaż w tym sezonie widzę w Deanie więcej niż dotychczas, powiedzmy sobie szczerze – chłopak nie jest specjalnie skomplikowany, dla niego liczy się praca i brat. Dodatkowo, teraz praca i żądza zabijania jest dodatkowo podkarmiana przez Znamię, które daje mu niezłego boosta do umiejętności – pamiętacie jak Bobby był pod wrażeniem, kiedy w Mystery Spot Sam sam zabił całe gniazdo wampirów? Dean jednak, podobnie jak Kain w ubiegłym sezonie, kontroluje się, choć nie jest to zapewne łatwe. No dobrze, próbuje się kontrolować, bo pamiętamy jakże malowniczą rzeźnię w The Things We Left Behind. Dean stara się myśleć racjonalnie i walczyć. Czyli gdzieś tam w tle mamy tę postawę sprzed zabicia Kaina, sprzed The Executioner’s Song... I mam szczerą nadzieję, że tam zostanie, bo co jak co, ale Dean będzie potrzebował wszystkiego, co ma, by ogarnąć swojego brata. 

 Nie jestem fanką Benny'ego, ale nie powiem, uroniłam łezkę, gdy Dean znowu został zmuszony do zabicia swego przyjaciela.

Bo pod koniec odcinka padają słowa, o których my pamiętamy cały czas podczas oglądania, natomiast bracia zapominają o tym, kiedy tylko scenarzystom jest wygodnie – „We are stronger together than apart.” Sam oddałby życie podczas próby otworzenia sejfu, gdyby nie było tam Deana. Jednak ta uwaga jest rzucona na próżno – młodszy Winchester nadal będzie utrzymywał wszystko w sekrecie... Niestety.

 "Two of us against the world."

Ciekawi mnie, w którą stronę to pójdzie... Wprawdzie nie należę do osób panikujących obecnie, że Sam zabije Crowleya, bo przecież Mark Sheppard po zakończeniu kręcenia sezonu podziękował ekipie za cudowną współpracę, ale zaczynam się zastanawiać, co oni właściwie planują. Powiem tylko, że mam dość powrotu do sekretów, idiotycznych sekretów, mam dość Roweny i mam dość kręcenia się w kółko... Boję się bać...
 
 A na koniec uroczy widok: Rowena na łańcuchu.

Supernatural, 10x19 The Werther Project, scen. R. Berens, reż. S. Pleszczynski, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, R. Connell, K. Smith i inni.

piątek, 17 kwietnia 2015

Jakiś potwór tu nadchodzi...

I jest totalnym idiotą. Nie wiem, co się dzieje, odcinek sam w sobie całkiem przyzwoity, choć właściwie działo się niewiele, jednak wszyscy główni bohaterowie – no, może poza Deanem – to banda osłów.


 Metatron w końcu usiadł tam, gdzie chciał, a ja widzę paralelę - nie wiem, czy zamierzoną czy nie. Osoby na siedzeniu pasażerskim knują. Na potęgę.

Nawet nie wiem, od czego zacząć, tyle baranów do obsmarowania... Może zacznę z nieco mniejszej rury, od Metatrona i Castiela. A raczej Castiela, bo Metatron robi dokładnie to, czego można byłoby się po nim spodziewać – kombinuje. W dodatku robi to w sposób tak absolutnie i skrajnie upierdliwy, że jakkolwiek wstyd się przyznać, ale podziwiam Casa za jego anielską cierpliwość. Łaska szmaska, ja rozsmarowałabym Metatrona na siedzeniu po godzinie. A w sumie cierpliwa jestem. Castiel popełnia błąd za błędem, przede wszystkim w momencie, kiedy w jakikolwiek sposób ufa Metatronowi, a nie da się ukryć, że to nastąpiło po przerwie na posiłek w jadłodajni. Po pierwsze, wywody Największego Upierdliwca Niebios naprawdę przypominają to, co Castiel mówił chociażby o kanapce z masłem orzechowym i galaretką, zresztą, jest to referencja bardzo grubymi nićmi szyta. Potem cherubin zarzuca im, że razem rozwalili Niebo – Cas i Metatron. Oczywiście, podejrzewam, że większość aniołów dokładnie tak uważa, a uwolnienie Skryby z niebiańskiego więzienia tylko to potwierdziło. Brawo. Świetna robota. Ostatni gwóźdź do trumny to biblioteka (btw, Metatronie, w cholerę ludzi chodzi do biblioteki, świetna skrytka... heh...). 

 Brawa dla Metatrona. Czerwona kartka dla Castiela.

W momencie, kiedy Cas rozkuł Marudnego Zgreda i spuścił go z oczu, wiedziałam, że po ptokach. Osobiście obstawiałam odesłanie go za pomocą znajomego sigila, którego, podobnie jak to użyte zaklęcie, również rysowało się ludzką krwią. Tylko na to czekałam. Niestety, imperatyw opkowy wymagał odzyskania Łaski przez Castiela, co w sumienawet nie jest złe, bo kończy nam to dwusezonowe smędzenie. Jednak Metatron zwiał, pytanie dlaczego Castiel nawet nie próbował go łapać, skoro jako anioł dysponuje superszybkością. Nawet jeśli Metatron miał demoniego tableta (przepraszam, ja to zawsze tak nazywam), to nie dało mu przyspieszenia. DLACZEGO zatem nasz janiołecek nie wyskoczył za nim na ulicę jak już skończył się przemieniać. Więcej, Cas stał się człowiekiem zanim anioły upadły – dlaczego zatem jego skrzydła są spalone jak u innych? Komuś się coś pozapominało? Tak czy siak, idiota numer jeden. Metatronowi, którego nie znoszę, klaszczę i kłaniam się nisko. Well done, my friend, tylko nie wiem, czy to powód do radości.

 Scena piękna, ale co z tymi skrzydłami???

Druga idiotka to Charlie. Nie lubię tej postaci, to prawda, ale dotychczas całkiem ją szanowałam. W tym odcinku mi przeszło i to nie dlatego, że dziewczę, które całe życie przesiedziało w komputerach i na sesjach, nagle skacze po pociągach, naumiało się walczyć itp. To wszystko jest możliwe, a bycie nerdem nie wyklucza bycia „fit”, więc nie o to mi chodzi (choć tak między nami, Mary Sue skills kontratakują – jak dla mnie trzeba mieć spore umiejętności, by tak zaciąć w dłoń przeciwnika, by wypuścił broń, ale nie upitolić mu łapki). 

 Nie musiałam patrzeć na spis aktorów. Tym ninja mogła być tylko Charlie...

Przyjmuję na to poprawkę i niech będzie. Ale przemowa Charlie o życiu łowieckim, a już najbardziej pytanie „How it became my life?”, zrzuciło mnie z krzesła. Odpowiedź jest prosta: BECAUSE YOU BLOODY WANTED TO! To Charlie postanowiła zasmakować tego życia, do Oz ruszyła w poszukiwaniu magii, a potem się okazało, że to zmienia życie... Cóż za niespodzianka, psia jej mać. Od facepalmów boli mnie czoło, niemal jak przy czytaniu przedwczorajszej analizy na Armadzie... 

 Nie kocham Charlie, ale jej "Castiel fangirl moment" mnie rozczulił :)

Jednak palmę pierwszeństwa w zdebileniu może nie nagłym, ale za to totalnym, dumnie dzierży w tym odcinku Sam. W momencie kiedy Dean przestał się wygłupiać i opowiedział mu wszystko, byłam przekonana, że brat zrewanżuje się dokładnie tym samym. Niestety, nie, bo braterskiej otwartości mieliśmy w tym sezonie jakby za dużo... Czy ktoś może mi wyjaśnić, dlaczego, do jasnej cholery, Sam tak strasznie ukrywa te swoje dążenia do usunięcia Znamienia z ręki swojego brata? Oczywiście, poza imperatywem angstowym? I poza tym, że Sam wygląda tak bardzo przystojnie, kiedy cierpi? 

 Mówię, że ładnie wygląda...

Nie ma, powtarzam, nie ma, najmniejszego powodu, by to ukrywać i co więcej – nakłaniać kolejnego inteligentnego, janioła pańskiego (który nim jednak nie jest, wedle Metatrona, ciekawe dlaczego!), by kłamał. Po czym ten anioł, który dotychczas był najlepszym kumplem starszego brata, nagle zaczyna się zachowywać niczym uczniak przyłapany na oglądaniu pornosa. Rany boskie... Oczywiście, mistrzostwo zdebilenia Sam osiągnął na końcu tego odcinka, przekazując Księgę Przeklętych komu? Nieeee, nie Crowley’owi, przecież on ich zawsze wystrychnie na dudka. Ale jego mamusia to już co innego... Przypominam, mówimy o wybitnie bezwzględnej wiedźmie, która już próbowała raz Deana sprzątnąć z tego świata. Przypominam, mówimy o wiedźmie, która niejeden raz udowodniła, że życie ludzkie to dla niej tak jak splunąć. Przypominam, mówimy o księdze niewypowiedzianych niegodziwości. Ale nie. Bo to przecież taka wiarygodna osoba. Facepalm. Co najmniej podwójny.

 O właśnie taki!!!

Sam bowiem nie przejmuje się już niczym, dąży do celu na ślepu, czyli odwala to, co stało się przyczyną zguby tak wielu winchesterowych przeciwników. Sam staje się potworem, co zresztą było zapowiadane od samego początku tego sezonu i jest to absolutnie i totalnie niczym nieuzasadnione. Owszem, sprawa Lestera i zapewne inne ciemne pomysły Winchestera, próbującego dotrzeć do swojego brata, to jedno, ale nagła zmiana charakteru Sama w sprawach już niezależnych od tego, to inna rzecz. Pamiętacie, kto chciał próbować uratować ludzkie życie w The Things They Carried? No właśnie. Nie był to Sam... który ostatnimi czasy przypomina po prostu Sama Bezdusznego, bo tę wersję, i owszem, widzę zawierającego pakt z Roweną. Wiem, że Bezduszny był częścią Sama, ale to wszystko w tych okolicznościach przyrody nie ma sensu.
 
 Biedny Dean... naprawdę mi go żal.

Zwłaszcza, że to Dean powoli, acz nieuniknienie, zmienia się w potwora. Jednak on walczy, on jeszcze się kontroluje. On nie odpuszcza, ratuje życia, on ma marzenie, że po tym wszystkim po prostu pojedzie na długie wakacje na plaży... To Dean pragnie zniszczyć zło, mimo że prawdopodobnie zawiera sposób jego ocalenia. I jakkolwiek sama nie wierzę, że to piszę, to on jest ostatnim sprawiedliwym w Sodomie i rozsądnym w Supernaturalu. Aż by się chciało zobaczyć Gabrysia, który to komentuje...

 Przerwa na rekla... Dean Gun Porn.

Żeby nie było, że tylko narzekam – bardzo podobał mi się motyw Księgi Przeklętych, księgi zawierającej tylko i wyłącznie zło (i tak, ubawiła mnie Charlie, twierdząca, że nigdy nie widziała czegoś takiego... Tak naprawdę to raczej Bobby byłby wiarygodny mówiąc coś takiego). Ludzka skóra użyta jako pergamin przypomina nam nie tylko księgę zawierającą zaklęcia niezbędne do ożywienia Eve, ale też bluźniercze dzieła z Lovecrafta. Oooo tak! Fakt, że stała się źródłem mrocznej potęgi rodziny Styne’ów też jest świetnym motywem, choć, doprawdyż, nie wiem, jak mogliby w takim razie wypuścić ją z rąk. Zwłaszcza przy takich możliwościach jej lokalizacji! No ale oni to nie Charlie (Mary Sue mode on). Kolejną zagadką z Księgą związaną jest to, jakim cudem Dean nie wyczuł, że nie została tak naprawdę zniszczona. Wydawało mi się, że księga kusiła go nawet mimo zamknięcia w odpowiednio zabezpieczonym pudełku, a tu nagle bum, nic się nie dzieje. Ani chybi chłopak sobie coś wmówił i jak tylko zobaczył, że coś płonie, potęga podświadomości załatwiła sprawę... Ech... Żeby to było takie proste! Aaa, jak już jesteśmy przy rodzinie Styne’ów – czy tylko ja miałam przy okazji silne skojarzenia z Królewską Rodziną z Grimma? Wręcz wypatrywałam Alexisa Denisofa! A jakie ładne kolty mieli... Mam nadzieję, że się jeszcze z nimi spotkamy!


 Mniam mniam. Chcę więcej. Broni i mrocznej pradawnej rodzinki.

Kolejną wielką niewiadomą jest ponowne wprowadzenie do akcji demoniego tabletu. Co Metatron z nim zrobi? Spróbuje opchnąć Crowley’owi w zamian za przysługę? Wystawi na aukcję podobną do aukcji plutosowej? Bez wątpienia jest to bardzo wartościowa karta przetargowa i jakkolwiek sama nie wierzę, że to piszę, nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, jaki będzie wynik jego knucia...

Cholera, że też po tak ładnie rozwijającym się pod tym względem sezonie, Sam znowu wraca do idiotycznego zwyczaju „nicniemówienia” i „knuciozaplecamidiotyzmu”... Odechciało mi się wszystkiego, powiem Wam szczerze... Jasne, jestem ciekawa, gdzie to wszystko pójdzie, ale ogólnie mam takie takie wielkie WTF. Tak, ten nadciągający potwór jest idiotą.

Supernatural, 10x18 Book of the Damned, scen. R. Thompson, reż. P.J. Pesce, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, F. Day, J. Branson, R. Connell i inni.

sobota, 28 marca 2015

Yyyy? Co to było?

OK, rozumiem, chwilowo mamy impas, jeśli chodzi o Znamię, Castiel nie ma co robić, łapmy się zatem za Crowleya. I mamusię. A ponieważ nie jesteśmy w stanie tym koszmarkiem wypełnić całego odcinka, dorzućmy go jako bonus do klasycznego Potwora Tygodnia. I wilk będzie syty, i owca cała. Przykro mi, szanowni państwo scenarzyści... tego, co wyszło, nie dało się po prostu oglądać. Rozumiem, spałam dzisiaj jakieś 5 godzin, ale jeśli ja się łapię na tym, że ziewam jak smok przy oglądaniu Supernaturala, jest źle, prawie tak źle, jak w przypadku Bloodlines.

 Dokładnie taką minę miałam przez cały ten odcinek.

Podzielenie czasu antenowego między Rowenę, Olivette i chłopaków zmagających się z zagwozdką w Kościele zaowocowało tym, że wątek potwora tygodnia, który mógł być całkiem zacny, został potraktowany skrajnie po łebkach. Właściwie niewiele w nim jakiegokolwiek dochodzenia ze strony Sama i Deana, mamy za to całe mnóstwo koszmarnych i dętych rozmów dwóch zakonnic – naprawdę, toż to w Shreku zapowiadało się lepiej, w dodatku Osioł miał zrobić jajecznicę! Ach, te nieszczęsne zdradzone przez mężczyzn serduszka... Od początku wiało mi tragedią w stylu „szlachcianka chciała z tym niewłaściwym, więc ją ociec do klasztoru wysłali...”, w dodatku te przebitki na szesnastowieczną Florencję były dosyć znaczące – nie robi się takich rzeczy w tym serialu, jeśli nie ma to jakiegoś uzasadnienia fabularnego. Oczywiście, same w sobie były absolutnie przepiękne, to światło i takie jakieś „miękkie ujęcia” w stylu renesansowych mistrzów, ale był to absolutny i bezwarunkowy spoiler. I tak mówiąc szczerze, siakioś ten duch bez sensu postępował – tyle czasu był uczepiony obrazu, a działać zaczął dopiero w momencie, kiedy zjawił się w Stanach Zjednoczonych? Ech... W dodatku, o ile dobrze pomnę, supernaturalowe duchy w większości jednak trzymały się konkretnego powodu do działania – w tym przypadku jasne, była to niewierność potencjalnego mężczyzny. Tylko dlaczego nasza urocza duszyca Isabella w pewnym momencie postanawia raczej opętać i ukarać księdza, który dał rozgrzeszenie przyznającemu się do sypiania ze wszystkim, co popadnie, Deanowi? Dotychczas jakoś jej to nie przeszkadzało, wolała zajmować się raczej osobami, które to cudzołóstwo popełniały... Imperatyw opkowy, bo inaczej zostałoby w cholerę czasu do końca odcinka, a ile można pokazywać Rowenę i Olivette? Wolę sobie myśleć, że chłopcy są w jakiś sposób zabezpieczeni przez opętaniem przez ducha, podobnie jak tatuaż chroni ich przed opętaniem przez demona, tylko... Tylko dlaczego nigdy nie ma o tym ani słowa? Totalnie i absolutnie bez sensu.

 Scenka jak u Leonarda...

Winchesterowie też raczej snują się po ekranie, tym razem etatową rolę męczennika na twarzy i duszy przejął Dean, tak padło. I tego, do cholery, nie rozumiem. Jeszcze w Halt & Catch Fire starszy Winchester dumnie oznajmia, że będzie walczył do końca, tymczasem już w następnym odcinku zaczyna sygnalizować, że coś jest nie tak – OK, w tym przypadku byłam w stanie to przełknąć, był tuż przed walką z Kainem, w której raczej miał sporą szansę polec na placu boju. Ale to, co dzieje się od dwóch odcinków, ta jakaś ogólna rezygnacja, jest znowu z czterech liter napisana! Teraz to Sam klepie bez końca to, że dadzą sobie radę, bo zawsze coś wymyślą. Zapętlili się, i – co gorsza – końca nie widać. W dodatku jest to takie bicie piany, bez sensu, bez szans na rozstrzygnięcie. Rozumiem, że będzie tak do końca sezonu, kiedy to objawi się jakaś tajemnicza księga, której przez setki lat nie potrafił odnaleźć Kain albo inny tajemniczy rytuał, który z odwłoka wyciągnie Crowley albo Rowena, bo przecież oni na pewno wiedzą coś, czego Pierwszy Zabójca nie mógł się dowiedzieć przez taki szmat czasu... *wzdech* Albo Metatron, o którym mi ostatnio Aletheiafelinea musiała przypominać, bo staram się usilnie nie myśleć o głównym wątku, zdecyduje się wreszcie mówić. Nie mogę, po prostu nie mogę... 

 W sumie dawno nie mieliśmy nic do czynienia z kościołem.

Szczerze mówiąc, miałam przy tym odcinku wrażenie, że mam do czynienia z kiepsko napisanym fanfikiem, w którym korzysta się z tego wykreowanego świata i leci po ogólnikach, bo jakoś napisać to trzeba, ale autorowi talentu zabrakło. Chłopcy są schematyczni, wykorzystuje się te najbardziej charakterystyczne ich cechy, by podkreślić, że to na pewno ta postać, a wszystko to tak bardzo kłóci się z tym, co się ostatnio dzieje, że aż zęby bolą. Jasne, Dean jest babiarzem i nawet na zakonnicy oko zawiesi, nie będzie też żywcem wiedział, co ze sobą zrobić przed Najświętszym Sakramentem, więc skinie głową, ale to wszystko jest takie bardzo wymuszone... To mi zresztą przypomina, jak kiedyś napisałam sucharowego fanfika, jak to Anioł Pański w postaci Castiela ni cholery nie wiedział, co zrobić ze sobą w Kościele i nie wiedział, kim jest niejaki Wojtyła. Tak, to ten poziom. Kiepski. Jednocześnie jednak mamy w gruncie rzeczy głębsze momenty, jak ten, gdy Dean oznajmia księdzu „I believe there is a God, but I’m not sure if he still believes in us.” Tak jak ten, w którym zaskakuje go prostota pokuty... Również rozmowa z zakonnicą w pewnym momencie zaczęła być nieco bardziej poważna. Nie wiem, może do tego ffa dorwało się dwoje autorów, ale redakcji, nawet najmniejszej, ewidentnie zabrakło. Oh wait, było dwóch scenarzystów. No kurde, widać.


 Tak bardzo nie mogą się zdecydować, jaki ten Dean ma być...

Co do Crowleya i Roweny, to ja już nie mam siły. Dlaczego, na bogów, dlaczego całe zakichane Piekło wie, że ta pani to mamusia szanownego Króla i nie dość, że przez setki lat przechodzi klimakterium, to jeszcze trzyma synka na bardzo krótkiej smyczy!!! Te występy Roweny na początku odcinka były tak bardzo melodramatyczne, że czekałam tylko, aż w tle pojawią się alpejskie łąki i inne takie... Poza tym boli mnie to, że ona ewidentnie jest po prostu głupia – albo się naprawdę nieźle maskuje. Rozumiem, że łapę na Olivette i tym artefakcie, o którym mowa, mogła chcieć położyć od dawna, jednak dała się poznać raz jeszcze po prostu jako okrutna idiotka. Jeśli Kowen rzeczywiście od dawna tak bardzo osłabł, to nie wierzę, że ona by o tym nie wiedziała, z całym zasobem magii, jaki ma do dyspozycji. Strasznie to, moim zdaniem, naciągane. Z drugiej strony, fakt jest faktem, że może być po prostu małą tchórzliwą gnidą, która wysunęła łepek z nory dopiero wtedy, kiedy poczuła siłę za sobą. A co by nie powiedzieć o Crowleyu, wciąż tą siłą jest. Mamy więc teksty o najgorszym z najgorszych i jego oddanej mamusi... Ratujcie!

 Yhmmm, Wielki Kowen zostaje wprowadzony i właściwie od razu miotnięty w kąt. Dziękujemy bardzo. Mam tylko nadzieję, że wiedźmy będą chciały się zemścić za Olivette. Btw, Teryl Rothery <3

Swoją ścieżką, zauważyliście, z jaką pogardą Olivette odnosi się do Roweny, która miałaby jakoby „zadawać się z demonami”? Chociaż w pierwszych sezonach wiedźmy były głównie powiązane z demonami (Malleus Maleficarum czy It’s a Great Pumpkin, Sam Winchester), to potem zaczęło się to powoli odsuwać i całkiem mi się takie uzupełnienie mitologii podoba! Ciekawa jestem, czy będzie nam dane w tym sezonie dowiedzieć się, skąd bierze się wiedźmia potęga i magia.

Ale wracając do naszych baranów, popchnięcie akcji w stronę Ludzi Pisma i pewnego bunkra sprawiło, że wyjątkowo miałam okazję powtórzyć za Roweną: „The Winchesters? Again with the Winchesters. Perpetually the Winchesters.” Noż do diabła, ileż można? Ponadto, jeśli Bunkrów na świecie jest kilka, znaczyłoby to, że nie wszyscy MoL zostali zniszczeni przez Abaddon. A jeśli nie zostali, to dlaczego nie ruszyli swoich szlachetnych czterech liter i nie udali się objąć dziedzictwa w Nowym Świecie? Jeśli nie dostaniemy wiążących odpowiedzi na te – jakże proste i oczywiste pytania, które się nasuwają – będzie to, niestety, kolejny smutny dowód na to, że Carver nie potrafi myśleć do przodu o więcej niż jeden sezon. Oczywiście, mam nadzieję, że będę zmuszona to odszczekać, ale póki co, wcale się na to nie zanosi...

 Crowley jest takim chomiczkiem. Lata bez sensu i w kółko.

Kręcę głową z takim ogólnym niesmakiem, mówiąc szczerze. Tak bardzo to było nijakie. Czy ja mogę prosić o przyzwoity odcinek głównowątkowy, który nie będzie ratowany przez guest stara, zresztą zmarnowanego bezsensownym ubiciem? Tak mało trzeba mi na ziemi...

PS: „The point of a demon possessing a living thing is to possess a living thing.” Naprawdę, chłopcy? A pamiętacie o swoim pierwszym demonie, którego celem istnienia były katastrofy lotnicze? 

Supernatural, 10x16 Paint It Black, scen. B. Buckner i E. Ross-Leming, reż. J. F. Showalter, wyst. J. Padalecki, J. Ackles, M. Sheppard, R. Connell i inni.