Pokazywanie postów oznaczonych etykietą olga gromyko. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą olga gromyko. Pokaż wszystkie posty

środa, 24 kwietnia 2019

Opowieści z belorskiej wsi


Przygody Wolhy Rednej zawsze wywoływały u mnie olbrzymiego banana na paszczy. Lekkie, bardzo przyjemne, a jednak z konkretną akcją i wywołujące emocje. To idealna lektura na doła, wciągająca i przenosząca do innego, czasami trudnego świata, w którym jednak wszystko kończy się dobrze, a my wiemy, że zło zawsze zostanie ukarane.

Dosyć długo zeszło zanim dotarło do mnie, iż poza Zawodem: wiedźma, Wiedźmą opiekunką i Wiedźmą naczelną w Polsce wydano coś jeszcze – Wiedźmie opowieści. Widać przywykłam do wydań spod znaku Fabryki Słów, choć, głupia, powinnam jednak spojrzeć na ofertę innych wydawnictw, zwłaszcza tego, wydającego również inne powieści Olgi Gromyko. Jednak w końcu się udało i tak oto weszłam w posiadanie nowej odsłony przygód pyskatej rudej magiczki.

Wiedźmie opowieści to zbiór opowiadań, powiązanych ze sobą co najwyżej dosyć pretekstowo. Oto Wolha wyrusza w lecie na szlak po to, by jak przystało na porządną wiedźmę pomóc zwykłym ludziom, pozbyć się szumowin, ukarać tych złych (ale nie w imię Księżyca, to jakby nie ta bajka) i przy okazji zarobić, bo jako kobieta nowoczesna woli nie być zależna od małżonka, choćby był nim i sam władca Dogewy. Jedzie zatem od wioski do wioski, stawiając czoła kolejnym wyzwaniom, czyhającym na niewinnych (i winnych) wieśniaków, a także na niektóre zagrożone nieco bardziej niesamowite gatunki.


Sporą zaletą Opowieści jest bez wątpienia to, że opowiadania są stosunkowo krótkie i szybko się je czyta, co zdecydowanie pomaga, jeśli chcemy pogrążyć się w lekturze, a nie mamy w gruncie rzeczy zbyt wiele czasu. Wtedy każdy mól książkowy dostaje homeopatyczną dawkę lekkiej historii, a wszyscy wiemy, że czasami nie jest o to specjalnie łatwo – długie wciągające teksty, nawet niebędące powieściami, zdecydowanie trudniej odłożyć w połowie!

Niestety, to zaleta, ale i wada. Opowiastki o Wolsze są dokładnie tak lekkie i przyjemne, jak się to pamięta z głównego cyklu, nie mogę się jednak pozbyć wrażenia, że odrobinę „zbyt lekkie” – ot, taki tekścik, który przeczytamy, strawimy i zapomnimy już po kilku dniach. Kiedy po dwóch tygodniach próbuję sobie przypomnieć konkretne wydarzenia, do głowy przychodzą mi może dwa opowiadania. Zaskakująco, zaledwie jedno z nich dotyczy przygód rudej wiedźmy (Nieproszony gość i może niespecjalnie odkrywczy, ale twórczo wykorzystany motyw przejścia do innego świata). Ot, stanowią one kolejne typowe opowiastki fantasy, przyjemne, ale nie nadzwyczajne. Co innego, jeśli chodzi o składający się z dwóch części ostatni tekst: Bajka kłamie, poznajcie prawdę! Pomysł również nie nowy, jako że chodzi o retelling znanych baśni rosyjskich, ale opowiedziany z typową dla Gromyko fantazją, której jakby zabrakło przy opowiadaniach o Wolsze.

Czy zatem warto sięgnąć po tę pozycję? Tak, jeśli lubicie cykl o Wolsze – stylistyka opowieści pozostaje podobna, choć, jak wspominałam, niewiele nam z tej lektury zostanie. Są to jednak historyjki lekkie, łatwe i przyjemne, idealne choćby na nadchodzącą majówkę. Szkoda tylko, że wydawnictwo ewidentnie oszczędza na korekcie, bo pewnych błędów nie da się przeoczyć.

Olga Gromyko, Wiedźmie opowieści, tłum. M. Makarevskaya, wyd. Papierowy Księżyc, Słupsk 2017.

poniedziałek, 9 kwietnia 2018

Lekturki marcowe


Ha, w marcu poszło mi jakby lepiej! Do czytania pozostaje mi jednak raptem kwiecień, bo maj zaczyna mi się już wyjazdowy – strasznie ciężko przysiąść nad książką, jeśli jesteś po całym dniu trasy. Zawsze jest jednak Kindle, który od lat ratuje mi życie, choć ostatnio zaczął szwankować. Ale będę się o to martwiła nieco później – teraz czas na polecanki (lub niepolecanki)!

Większy kawałek świata – Joanna Chmielewska
Próbuję właśnie uzupełnić biblioteczkę chmielewską, przede wszystkim o te starsze pozycje i niezmienną radochę sprawia mi wypatrzenie którejś pozycji za grosze a to w sklepie internetowym, a to na jakiejś przecenie. Tym razem wzbogaciłam się o jedną z części cyklu o Teresce i Okrętce, dwóch niesamowitych nastolatkach z manią historyczną (jakże mi bliską). Tym razem dziewczyny wyruszają na wakacje w stronę mazurskich jezior, licząc na spokojny wypoczynek bez przygód. Nie ma tak pięknie – nieoczekiwanie zostają wplątane w aferę, w której udział bierze Obłąkany Hrabia i Niszczyciel Porządnie Ułożonych Kamieni Na Kuchnię. Rewelacja.


Leia, Princess of Alderaan – Claudia Gray
Nowy kanon Star Wars to dotychczas całkiem niezłe książki, a niezmiennie zaskakuje mnie fakt, że pozycje young adult są naprawdę niejednokrotnie lepsze niż te dla czytelnika w pełni dorosłego. Moja absolutna faworytka Claudia Gray rewelacyjnie czuje zwłaszcza księżniczkę Leię i po fenomenalnych Więzach krwi ponownie wzięła na warsztat tę postać, tym razem jednak w czasach mocno nastoletnich. Szesnastoletnia Leia jest wprawdzie dobrze wychowaną następczynią tronu, jednak to również typowa nastolatka, której nie po drodze z rodzicami. W efekcie nasza księżniczka buntuje się… przeciw buntownikom. Polecam bardzo gorąco, bo lekturka nie dotyczy jedynie paskudnego Imperium i dzielnych rebeliantów, zagadnienia w niej poruszane są nieco głębsze i zdecydowanie dają do myślenia. Jedynym niestrawnym elelementem książki pozostaje nastoletni romans, ale przy rewelacyjnej całości i jego daje się przełknąć.

Dom nad klifem – Maeve Binchy
Słowo daję, zawsze wydawało mi się, iż czytałam już dokładnie wszystko, co wyszło spod pióra utalentowanej Irlandki, a jednak ostatnio okazało się, że wcale nie. Dom nad klifem to typowa powieść Maeve, historia opowiedziana przez sceny z życia głównych bohaterów, mówiące sporo o ich teraźniejszości i przeszłości, zazwyczaj skupiona wokół osoby lub miejsca. Jak łatwo się domyślić po tytule, tym motywem będzie tym razem owo domiszcze, zakupione przez Chickie, kobietę z przeszłością, by uczynić z niego hotel dla osób spragnionych wakacji nader spokojnych. Jak to u Binchy, mnóstwo ciepła, życiowych dylematów i przekonania, że nie wszystko da się załatwić uśmiechem i dobrym słowem.

Alfabetyczny morderca – Jerzy Edigey
Lubicie peerelowskie kryminały? Ja uwielbiam, nawet te o dzielnym sierżancie MO walczącym na zadupiu ze spekulantami z lokalnego GeeSu. Są lepsze i gorsze, ja czerpię z nich niezmiennie wielką radość. Wśród autorów pojawiają się jednak nazwiska znakomite i zaliczam do nich właśnie Jerzego Edigeya, każda jego powieść to istna perełka. Alfabetyczny morderca traktuje o nietypowej sprawie czterech zabójstw dokonanych w małym miasteczku, nazwisko każdej ofiary rozpoczyna się na kolejną literę alfabetu. Zabójca to wariat? Maniak? Wyrafinowany zbrodniarz, który ma wszystko zaplanowane? Przybyła z Częstochowy młoda milicjantka Barbara musi poradzić sobie nie tylko ze sprawą, ale także z niechęcia swojego przełożonego, bo jakże to – baba będzie prowadziła śledztwo? Pozycja ewidentnie inspirowana Agatką, ale przez dodanie mnóstwa ciekawych szczegółów broni się nawet mimo upływu lat.

Zwierciadło piekieł – Graham Masterton
Lubię Mastertona. Wprawdzie jego horror to nadmierne epatowanie okrucieństwem, kiedyś zdarzyło mi się wręcz odłożyć zbiór opowiadań, gdzie znalazł się tekst wyjątkowo obrzydliwy, ale czasem człowiekowi wręcz chce się takiego mało wyrafinowanego dzieła. Zwierciadło to klasyk, wariacja na temat tego, co znajduje się po drugiej stronie lustra i dlaczego pewne życzenia nigdy nie powinny się spełnić. W roli głównej psychopatyczne dziecko, więc jeśli ktoś lubi te wszystkie elementy, powinien sięgnąć po tę pozycję.



Rook – Graham Masterton
Jak widać, nabrało mnie na te horrory dosyć konkretnie. Rook otwiera jeden z kilku cykli autora, ten poświęcony jest tytułowemu nauczycielowi angielskiego, posiadającemu bardzo nietypowe umiejętności – otóż przez to, iż kiedyś o mało nie umarł, widzi obecnie zjawy i duchy, co – jak łatwo się domyślić – nie sprawia, że życie staje się łatwiejsze. Pierwszy tom opowiada o zmaganiach Jima z czarownikiem woodoo i jest chyba najsłabszą pozycją cyklu. A ponieważ można te powieści czytać również pojedynczo, tom tylko dla naprawdę zainteresowanych.


Demon zimna – Graham Masterton
Kolejna pozycja poświęcona Rookowi, znacznie lepsza niż poprzednia. Tym razem Jim musi stawić czoła tytułowemu koszmarowi, który przybył z Alaski, by zabrać duszę jednego z uczniów nauczanej przez Jima klasy specjalnej. Dość nietypowo jak na ten cykl, akcja rozgrywa się nie tylko w Los Angeles, ale również na dalekiej północy i niech mnie, ta druga część tak bardzo pobudza wyobraźnię… Dobre.



Ciemnia – Graham Masterton
Mój absolutny faworyt cyklu o Rooku. Masterton bawi się tym razem koncepcją fotografii jako medium więżącego dusze, a przynajmniej ich część. Podobnie jak w przypadku Demona zimna, tak i Ciemnia oprócz warstwy stricte horrorowej, posiada również tę, która zmusza do zastanowienia się nad postępowaniem człowieka w sytuacjach ekstremalnych. I tak, zdecydowanie wolę Jima Rooka od Lorda Jima. Tak, wiem, jestem barbarzyńcą.

Plus/Minus – Olga Gromyko, Andriej Ułanow
Recenzję znajdziecie tutaj.

Wars i Sawa – Adam Podlewski
Recenzję znajdziecie tutaj.

Ciotka Zgryzotka – Małgorzata Musierowicz
Recenzję znajdziecie tutaj.

piątek, 2 marca 2018

Na plus czy na minus?


Olgę Gromyko znam z absolutnie uroczego cyklu o wiedźmie Wolsze Rednej, nie dane mi jeszcze było nadrobić więcej książek jej autorstwa, choć na polskim rynku trochę się już ich ukazało. Wiem jedno – poczucie humoru jest „moje”, po Plus/Minus sięgnęłam zatem raczej zaledwie z minimalnym wahaniem – wszak drugi autor, Andriej Ułanow, to niewiadoma. Przynajmniej dla mnie, nie czytuję raczej fantastyki militarnej, nie moja bajka.

Problemem przy współpisaniu czasami bywa pogodzenie odmiennych koncepcji całości czy pomysłów na wyjście z pewnych sytuacji. Tutaj zostało to rozwiązane pomysłowo i sensownie – każdy autor „pisze” swoją postać. W efekcie tego zabiegu dostajemy dwójkę różnych zarówno charakterologicznie, jak i stylistycznie bohaterów, Elenę Wiktorowną i Saszę Toplakowa. Elena (zwana też Lenoczką) jest inspektorem Urzędu ds. Ochrony Pomrok, Sasza… byłym żołnierzem z PTSD oraz kuzynem przełożonego Eleny. Już wiecie, jak to będzie wyglądało? Dokładnie! Sasza zostaje przydzielony Lenoczce na staż i rozpętuje się piekło, do którego wydatnie przyczynia się pewien granat ręczny, ostateczny argument w ręku Toplakowa.


Dynamika między naszymi bohaterami jest całkiem przyzwoita, choć, niestety, widać w pewnym momencie, do czego wszystko między nimi zmierza. Sama akcja… no cóż, na pewno nie należy do specjalnie odkrywczych – ot, trzeba rozwikłać zagadkę kryminalną: ktoś nas prześladuje, ktoś strzela, odrzucony chłopak pęta się w pobliżu, do akcji wkraczają też rodowe precjoza… A to zamkną nam urząd i czujemy na plecach oddech wszechobecnych koneksji, a to ktoś usiłuje nas wrobić w morderstwo (trudno nie, jeśli zachowało się jak kretyn i dziw, że do boju od razu nie wkroczyli antyterroryści). Czytając miałam trochę wrażenie, że erpegowcy nie pojawili się zaledwie w treści powieści, wszystkie zwroty akcji i rozwiązania przypominały mi nieco sesje w wykonaniu mojej nieco patologicznej drużyny. Nawet jeśli pisze się kryminał/powieść akcji w klimacie urban fantasy, warto zwrócić uwagę, żeby akcja była w jakikolwiek sposób prawdopodobna. Wiem, że ciężko o to w momencie, kiedy mamy do czynienia z magami, syrenkami i innymi cholerami (przepraszam, pomrokami), ale na pewno przyjemniej z takimi rozwiązaniami się zetknąć. W dodatku happy end czasami naprawdę nie jest do niczego potrzebny, a sprawia tylko wrażenie dopisanego na siłę.

Żeby jednak nie było, że książka jest taka sobie… Gromyko absolutnie nie zawodzi, jeśli chodzi o „smaczki” świata. Pomroki są zróżnicowane, ich korzeni należy szukać w mitologii słowiańskiej, a moim absolutnym faworytem stał się skrzat domowy imieniem Fiodor, zmieniający się w potrzebie a to w wielkiego karka, a to w kotka… i fantastycznie prowadzący gospodarstwo domowe (poproszę o namiary albo na Fiodora, albo na Krakersa!). Humor też wybitnie mi pasuje (tak, dlatego gram z patologiczną drużyną) – chętnym polecam zwłaszcza negocjacje z leszym! Uśmiałam się solidnie. Szkoda tylko trochę, że te najśmieszniejsze momenty były chyba nie do końca zamierzone…

Książkę wydano bardzo przyzwoicie. Drażni mnie tylko ta koszmarna maniera ozdabiania stron i wielkich marginesów – owszem, wygląda to ładnie, ale można byłoby tomiszcze zdecydowanie odchudzić. A czy poleciłabym je z ręką na sercu? Tak, jeśli szukacie czytadła – ot, rozrywkowo i nic więcej. Nie sądzę, bym kiedykolwiek wróciła do przygód Eleny i Saszy, chyba że pojawi się drugi tom, a ja będę miała parę groszy na zbyciu. Chyba pójdę do biblioteki po Kroniki belorskie, bo wolałabym poczytać naprawdę dobre dzieło Gromyko.

Olga Gromyko, Andriej Ułanow, Plus/Minus, tłum. M. Makarevskaya, wyd. Papierowy Księżyc, Słupsk 2017.