Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opinia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opinia. Pokaż wszystkie posty

piątek, 25 września 2020

Porzućcie wszelką nadzieję Wy, którzy zamierzacie TO czytać…

Uwaga, tekst zawiera spoilery, spore spoilery. Choć właściwie: jakie spoilery? Zakończenia się już dawno domyślaliśmy…

Uczciwie uprzedzam, że ten tekst nie będzie recenzją. Nie da się napisać recenzji tego czegoś, bo wymagałoby ode mnie poważnego potraktowania potwornego gniota. Skoro jednak poważnie nie traktuje mnie autor, to ja też nie będę się nawet wygłupiać.  

Pamiętacie, czym zakończyła się poprzednia część cyklu? To macie szczęście, bo ja kompletnie nie. A żeby nie było – fabułę pierwszych tomów opowiadań pamiętam do dzisiaj! Szczęśliwie na Rusi dzieje się niewiele, a przejęcie zamku i grodu Ludmiły przez jej wuja to zaledwie pomniejsza przeszkoda – choć tutaj przynajmniej pojawiła się ciekawa sztuczka mateczki Olgi. W ogóle czarownice z bagien to chyba jedyny interesujący element tej książki, a i tak… ale o tym później! Cokolwiek zapomnieliśmy z poprzednich części (niewiele do zapomnienia, tak między Bogiem a prawdą), przypomnimy sobie na kilku następnych stronach: Ludmiła jest po swojemu racjonalna i czasami litościwa, Nataszka potężna, Mordimer nie znosi, jak się ją nazywa wiedźmą, mateczka Olga ma własne plany, a Ruś śmierdzi i jest pogańska (o właśnie, autor sobie łaskawie przypomniał o czułym powonieniu Mordimera).

W połowie książki, w połowie pitolenia o miłości Mordimera i Nataszy, dyskusji o planach Izjasława, wreszcie zaczyna się coś dziać – i powiem Wam, że pojawiła się we mnie nadzieja. Wspomniany przez księcia demon pozwala się łudzić, że po dwóch tomach o niczym wreszcie dostaniemy przygody INKWIZYTORA, a nie podnóżka ruskiej księżnej. My reagujemy z radością, Mordimer rzecz jasna, nie. Musiałby się jeszcze od Nataszki oderwać. A i Ludmiły chronić nie będzie mógł. I tak mimo przebłysku dawnego klimatu, ponownie zanurzamy się w peczorskiej nudzie. I błocie, nie zapominajmy o błocie.

Szczęśliwie wygląda na to, że ktoś w wydawnictwie się opamiętał i zorientował, że większość czytelników tego już nie zniesie, więc zróbmy z ruskich przygód Madderdina trylogię, a to oznaczało, że Piekara musiał się nagle zmieścić z zakończeniem na ostatnich dwustu stronach. Pewna osoba zatem kompletnie zmienia swój charakter, z potężnej i wielce inteligentnej postaci stając się rządzoną humorami nastolatką. Przecież wszystkie baby zamieniają się w idiotki, kiedy w grę wchodzą dzieci, nieważne, że poprzednio w ogóle nie było o tym mowy – jakoś w końcu trzeba tę sielankę zakończyć… Rachu ciachu, włącza się instynkt macierzyński i nagle z zaplanowanej intrygi wychodzą nici. Pewnie te, którymi była szyta, bo grube jak cholera. Nagle wszystko galopuje na łeb na szyję i znienacka pojawiają się NARESZCIE interesujące wątki. Nie łudźcie się, tylko po to, by się zakończyć w kompletnie idiotyczny sposób.

Na końcu pojawia się deus ex machina, twierdzący, że wcale nim nie jest. Utrzymuje przy tym, że wszystko, nad czym męczyliśmy się przez ostatnie trzy tomy, ma sens, nawet jak tego sensu nie widzimy. Przy okazji – mam wadę wzroku, zowie się jasnowidztwem – pamiętacie, co wymyśliłam, żeby Piekara mógł wyjść z tego bajzlu z czymś na kształt twarzy? No więc właśnie. Załatwiamy gwałtowną zmianę charakteru postaci w połowie istniejącego już cyklu wymazaniem pamięci. RILI, panie Piekara, RILI?

ZOSTALIŚCIE OSTRZEŻENI!

I co? I wygląda na to, że mordimerowe przygody (głównie w łóżku) i jego (nader chętna) współpraca z wiedźmami to element planu Inkwizytorium (Wewnętrznemu Kręgowi rozum kolektywnie odebrało). Inkwizytor, planujący z własnej woli odejście od obrony Świętej Wiary i zamieszkanie z niezwykle potężną ruską wiedźmą, nie jest postrzegany jako zagrożenie, ale jako atut. No bo wiecie, okoliczności. No i Szachor Sefer (tak, każdy ją pragnie z Mordimera wyciągnąć, nawet jak nie wie, co to) – jakim cudem ten chłop przeżył w Cesarstwie, gdzie (jak dowiadywaliśmy się w opowiadaniach) heretyków i czarnoksiężników nie brakuje? Przepraszam, ale po tym wszystkim Amszilas powinno zamknąć chłopaka w swoich przepastnych wnętrzach i trzymać pod ręką, bo wcale nie widać, by był nadmiernie lojalny wobec Inkwizytorium. Zakończenie się zatem kupy nie trzyma, nie tylko pod tym względem. Jesteśmy pomiędzy tomami opowiadań, to nie jest Mordimer z początku Ja, Inkwizytor, zdolny zakochać się do niepamięci w bóstwie leśnym i któremu imponuje wizyta w ekskluzywnym burdelu. To cynik, nie zakochany debil. Tymczasem wydaje się, że krew permanentnie przebywa w jego drugiej główce. Ach, i jeszcze jedno – u boku Mordimera non stop przebywał przecież Anioł. I co? Nagle go wywiało? Poszedł na dziwki? No ludzie! Ta potężna istota, którą poznaliśmy w opowiadaniach, raczej na pewno nie pozwoliłaby swojemu podopiecznemu na aż takie zbratanie się z wiedźmami i udział w praktykach nekromanckich nie mających związku z obroną Świętej Wiary.

Właśnie, wiedźmy… zanim zapomnę! To jedyny jasny promyczek tej książki, zarówno mateczka Olga, jak i Tamara są fascynujące (na pewno bardziej niż Wychędoż-i-Kochaj-Mnie-Mordimerze-Natasza). To Olga pojawia się w jedynych interesujących scenach w książce (szczęśliwie chędożenie w strumieniach krwi i innych wydzielin szczegółowo opisywane nie jest), udowodniając swoją potęgę, a i z Sabatem na bagnach mocno powiązano zakończenie. Tyle że… poprzez popierdułki o Nataszy i Mordim w dwóch poprzednich książkach, za dużo się na ten temat nie zmieściło, trzeba było zatem wepchnąć to na ostatnie 200 stron. Najciekawszy wątek (och bogini, ów kamień z niebios!), pojawiający się, gdy wszyscy już stracili nadzieję, wrzucono ot tak, potem sprawie łeb ukręcono (w sumie niemal dosłownie). Rozwój wydarzeń miał nas przy okazji upewnić, że te baby mogą być sobie potężne, ale są zbyt ambitne, zbyt niecierpliwe i marnie kończą. Rozwinięcie tematu Piekara zostawił sobie na przyszłość. Ręce i cycki opadają.

I nie jest to mój wniosek wyciągnięty z czterech liter, Piekara pisze o podobnej możliwości w posłowiu, które trochę hadko czytać, bo przepełnione jest takim poczuciem samozajebistości, że aż dziw, iż kolejne tomy nie pojawiły się już dawno. Nie ukrywam, chętnie poczytałabym o Mrocznych Wiekach, o Walerii czy wreszcie o dalszych losach Mordimera po Łowcach dusz, ale patrząc na to, jak autor obecnie prowadzi narrację i wypacza charaktery postaciom, chyba jednak wolę, by główny cykl pozostał nieskończony.

Autor przy okazji broni się tym, że będzie pisał, jak pisze, bo ludzie książki kupują. Oczywiście, jego święte prawo. Tylko powiem Wam szczerze, że gdyby nie fakt, iż mój małżonek nabywa wszystko piekarowe w ciemno, to ja bym już sobie tych książek oszczędziła. 44 złocisze w kieszeni, a i brak tego paskudnego posmaczku bycia dojną krową. To już nie jest ten Mordimer, to nie to Inkwizytorium. Zamiast grozy mamy fejspalm. Zamiast przygody i walki ze Złem, tomiszcza o Wielkiej-tfu-Miłości i marzeniach o karierze karczmarza. Odradzam, gorąco odradzam.

Jacek Piekara, Przeklęte przeznaczenie, wyd. Fabryka Słów, Lublin 2020.

środa, 27 marca 2019

Koniec serialu, ale przecież nie Rodziny...


No i stało się. Chociaż wszyscy żartowaliśmy, że nie dożyjemy końca Supernaturala i jeszcze jako te staruszki pod oknami będziemy się bardziej ekscytować tym, że do Impali nie wchodzą już te tony leków dla Sama i Deana niż przeżyciami naszych własnych wnuków (albo kotów), to jednak wydarzyło się coś, czego nikt się nie spodziewał: Supernatural będzie miał swoje zakończenie. Wprawdzie jeszcze nie teraz, minie jeszcze półtora roku, bo póki co mamy Sezon 14, a serial ma się zakończyć na 15, ale nie da się ukryć, że takie oświadczenie było jednak całkiem niespodziewane.


Niespodziewane, ale i w jakiś sposób oczekiwane. Oczywiście, wszyscy wiemy, że Kripke planował SPN na pięć zamkniętych fabularnie sezonów i oczywiście, że wszyscy cieszyliśmy się, kiedy okazało się, że będzie kolejny. I kolejny. I jeszcze kolejny. I tak ad mortem usranem (pardon my Klatchian). Samo w sobie nie jest to złe, w końcu taka Moda na sukces bez wątpienia miała (czy nadal ma, w sumie nie wiem) znacznie więcej sezonów, a kuzyn dziadka Brooke był biologicznym synem Ridge’a Forrestera, jednak jakby się tak bliżej przyjrzeć, to przywołanie Mody na sukces nie jest tutaj tak bardzo od czapy. Supernatural bowiem stracił swój rozpęd i to, co czyniło go takim dobrym – świetny wątek przewodni i jeszcze lepsze odcinki z Potworami Tygodnia.
W momencie, kiedy serial przejęła Sera Gamble, nie było źle. Wprawdzie polowanie na potwory, wskrzeszeni Campbellowie i Bezduszny Sam miały swoje wady i zalety, wszystko jednak całkiem trzymało się kupy, a niektóre odcinki tego sezonu to niemalże arcydzieła (tak, kocham Weekend at Bobby’s). I tak, bardzo lubiłam koncepcję Ewy, Matki Wszechrzeczy… Plus nie da się ukryć, że plot twist był znakomity! Siódemka… no cóż, lewiatany nie były specjalnie przerażające, korporacyjny plan podbicia świata za pomocą śmietanki do kawy czy syropu kukurydzianego bez wątpienia wywoływał liczne fejspalmy, a jedyne, co było dobre w tym sezonie, to Charlie Bradbury. Ósemka miała pazur i to spory! Otwarcie Bram Piekieł, poszukiwania Słowa Bożego, Crowley jako główny zły, który wtedy jeszcze miał kły sięgające pasa… Tak, bardzo miło wspominam ósemkę, chyba podobnie jak sezon 9, kiedy nastała walka o tron piekielny i całe zamieszanie z upadłymi aniołami. Choć było już powoli widać, że mój ulubiony badass jest zdecydowanie źle wykorzystywany, walka z Abaddon była znakomita. Pojawia się motyw Znamienia Kainowego, Kain… główny zły oczywiście doprowadza do szału, bo kto z nas lubi Metatrona… 



Jest to jednak też i moment, kiedy już widać, że twórcy uginają się pod ciężarem życzeń fanów – w końcu pokochali Castiela jako socially awkward anielski byt, więc nie, nie możemy wykorzystać sensownie jego przeżyć jako zwykłego człowieka, bo nie o to chodzi w Castielu… Ojć, pierwszy strzał ostrzegawczy. Od tamtego czasu mamy równię pochyłą, bo cały sezon poświęcony zmaganiom ze Znamieniem Kainowym był po prostu nudą przerywaną czasem doskonałymi odcinkami MOTW, a na okrasę dostaliśmy Rowenę, od której rozpoczął się wielki upadek Króla Piekieł. Kiedy pojawiła się Ciemność… Amara miała potencjał, wielokrotnie sobie tutaj o tym mówiliśmy, ale na tym się skończyło. Co więcej, przy okazji kosmicznie spieprzono postać Lucyfera, która miała jeszcze cudowny wydźwięk podczas rozmowy w Klatce, ale potem… Nie, ja nie chcę o tym pamiętać… Oczywiście, nie obyło się również bez sknocenia jednego z najpiękniejszych motywów i powodów rozkmin wszystkich fanów (czy Chuck to Bóg?). Po co tak bezpośrednio wykładać coś, co było tak pięknie subtelne i niedopowiedziane? Bo fani się tego domagali? Nie wiem. Wiem za to jedno – koniec sezonu 11 byłby znakomitym momentem na zakończenie serialu wielkim pieprznięciem. Braciom nie udało się uratować wszechświata, nastąpiło wielkie bum, ok, akceptuję. Ale nie. W dwóch kolejnych sezonach bzdura bzdurę poganiała, brytyjscy Ludzie Pisma dobili mnie dosyć skutecznie, powrót Mary Winchester okazał się kompletnie zbędny i naprawdę niewiele wniósł, a potem… A potem był sezon 13, w którym zabito we mnie miłość do serialu. Powrót ulubieńców fanów za sprawą tricku z „rzeczywistością alternatywną” (w której nota bene wszyscy mają podobne upodobania i znajomości), brak odwagi do uśmiercenia cholernego Castiela, spadek napięcia i wreszcie zniszczenie jednego z najpiękniejszych wątków rozwoju bohatera w Supernatural – wskrzeszenia Gabrysia, tylko po to, żeby zabić go w jeszcze bardziej kretyński sposób. Nie. Po prostu nie.


Serial opierał się kiedyś na relacji obu braci, relacji, która dojrzewała, wynikała z wychowania (John Winchester najgorszym ojcem świata), uwarunkowań czy przeznaczenia zapisanego na długo przed ich urodzeniem. Na końcu sezonu 5 (i np. 8) to dojrzewanie widać doskonale, bracia uczą się sobie ufać, ale i odpuszczać. Niestety, po jakimś czasie doznają kompletnej amnezji i zapominają, czego już doświadczyli. Od nowa okłamują się w imię bogowie wiedzą czego, kombinują i pod koniec sezonu następuje zazwyczaj ta sama drama… Serial opierał się również na rewelacyjnych postaciach drugoplanowych i tym, że żadna z nich nie była bezpieczna – nadal pamiętamy przecież Asha, Pamelę, Ellen i Jo… Z czasem jednak pewne postaci cokolwiek by nie zrobiły, były całkowicie bezpieczne (normalnie cholerne Deanerys). A jak już się coś stało, ginęły w najgłupszy możliwy sposób (Charlie!). Niektórych niemożebnie upupiano, zmieniając zwłaszcza czarne charaktery z naprawdę świetnie stworzonych złoli w rozmamłane paciaje – jak choćby w przypadku Lucyfera czy Crowleya. A jeszcze ten powrót ulubieńców fanów! To już w ogóle jakieś nieporozumienie. Męczyłam się, oglądając tę trzynastkę niemiłosiernie…


I tak sobie właśnie myślę – jeszcze dwa, trzy lata temu wrzucałam tutaj co tydzień recenzje, przeżywałam hellatusy i kombinowałam, co jeszcze może się wydarzyć. Nie wspominam już o moim szaleństwie konwentowym, bo, co przeżyłam, to moje i nie żałuję, warto było! Jednak kiedy usłyszałam o zakończeniu serialu, wiadomość wywołała u mnie tylko wzruszenie ramionami.
Z niedowierzaniem przyglądałam się więc objawom paniki i nieomalże desperacji widocznej gdzieniegdzie na Facebooku. Wielu fanów już teraz zastanawiało się, co zrobią z życiem, co będą oglądać, na czym się wzorować. Tak, to na pewno pewien szok, ale czy usprawiedliwia taką właśnie reakcję? Jak pewnie wiecie, mam sporo znajomych w fandomie angielskim i tam reakcja niby na wybuch III wojny światowej… Przeraża mnie to. Przeraża mnie to, jak dla wielu osób serial stał się jedynym sposobem na życie.



A przecież życie nie kończy się wraz z serialem. Tego, co dał, nikt nam nie odbierze. Wrócimy wielokrotnie do ulubionych odcinków (sama tak robię od dwóch lat), porozmawiamy na ten temat jeszcze niejeden raz. Pośmiejemy się z The French Mistake, popłaczemy nad Abandon All Hope czy Sacrifice… Pozostaniemy przyjaciółmi, bo to jest właśnie siła Supernaturalowej Rodziny. Wszystkie przyjaźnie, które zawarliśmy, świadomość, że nie jest się samym nawet w najgorszym momencie, najgorszej sytuacji… Bracia Winchesterowie byli pretekstem, ale nie są treścią… Bo przecież Rodzina nie kończy się na bieżącym sezonie, trwa poza tym i tak naprawdę powinniśmy być za to serialowi głęboko wdzięczni. Supernatural się kończy (chwalić bogów, naprawdę), ale pozostanie elementem naszego życia.

niedziela, 6 stycznia 2019

Bohaterki...?


W ciągu ostatnich kilku tygodni desperacko potrzebowałam czegokolwiek na odmóżdżenie, zrelaksowanie, a czasem po prostu po to, by sobie leciało w tle, kiedy ja robię co innego. Sięgnęłam po produkcję polecaną przez kilka osób, zamkniętą całość z wieloma sezonami, żyć nie umierać. Gilmore Girls jest najczęściej określane jako przyjemny serial rodzinny, przedstawiający społeczność małego amerykańskiego miasteczka przez pryzmat codziennego życia matki i córki, Lorelai i Rory Gilmore. Brzmi znakomicie.


Rzeczywiście, pokochałam serial za miasteczko Stars Hollow oraz za jego mieszkańców. To oni tworzą cały klimat i to dzięki ich perypetiom chichotałam jak pijana hiena. Uwielbiam Kirka, Patty i Babette, stworzonych właśnie jako element komediowy i doskonale spełniających swoje zadanie. Nie są przy okazji postaciami z papieru - mają swoje zalety i wady sprawiające, że łatwo się z nimi utożsamić, w końcu kto z nas nie spotkał takich osób w swojej rodzinnej miejscowości. Nawet nadaktywny Taylor wydaje się w pewien sposób znajomy. Jeśli dodamy do tego całkiem uroczy plener, małe sklepiki i problemy dnia codziennego, robi się po prostu dziwnie swojsko.

Jednak serial miał zapewne swój określony target i jeśli przed telewizory planowano zaprosić panie w różnym wieku, wybór był idealny. Wszak, jak już wspominałam, głównym wątkiem jest relacja matka-córka i perypetie Lorelai i Rory. Chociaż po życiu w małym miasteczku spodziewamy się pewnych standardów, panie Gilmore standardowe nie są. Lorelai urodziła córkę w wieku lat 16, wychowując ją bez wsparcia bogatej rodziny, dochodząc do wszystkiego własnymi siłami. Też historia jak wiele innych. W przeciwieństwie jednak do części znanych nam tego typu opowieści z codziennego życia, tu udało się to znakomicie. Rory to inteligentna, mądra dziewczyna, prawdopodobnie dzięki niewielkiej różnicy wieku utrzymująca z matką stosunki bardziej przyjacielskie niż matczyno-córczyne. Z przyjemnością ogląda się ich wspólne wypady na zakupy, posiedzenia serialowe i filmowe czy rozmowy na tematy przeróżne, cudowne jest także wsparcie, jakie Lorelai okazuje dziecku na każdym niemal kroku. Takiej relacji szczerze zazdroszczę, bo w życiu wygląda to całkiem inaczej i rozbija się o rzeczywistość, mimo najszczerszych chęci obu stron.


Mój problem w przypadku Rory i Lorelai polega na czymś kompletnie innym – dawno nie widziałam tak niesympatycznych bohaterów. Choć nie, są bohaterowie mający właśnie być niesympatyczni, ale przecież panie Gilmore to przecież wzorzec relacji i co nie tylko. Tymczasem Rory jest może świetna i mądra, ale też kompletnie egoistyczna i przekonana o własnej wielkości i nieomylności. Znakomita szkoła Chilton, potem Yale, ba, dostała się na każdą z uczelni, na którą składała papiery. Tak lepsza od swoich przyjaciółek, bo ma wspierającą matkę i… pieniądze. Tak, pieniądze. Pamiętacie, jak wspominałam, że Lorelai wychowała dziecko samodzielnie, prawda? Sprzeciwiła się rodzinie, odcięła się od rodziców, ale z drugiej strony skorzystała z jej pomocy, jeśli chodziło o wykształcenie Rory. W pełni rozumiem. Pożyczka, okupiona straszliwymi piątkowymi obiadami u dziadków, ale zawsze olbrzymia szansa, której wiele osób nie miało. Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że dla Lorelai i Rory jest to bardzo oczywiste, a ich stosunek do starszych państwa Gilmore po prostu karygodny. Tak, Emily nie należy do najprzyjemniejszych osób, wścibskie babsko, podporządkowujące sobie wszystkich i wszystko, ale – mówiąc szczerze – córka i wnuczka niewiele od niej odstają. Szczerze mówiąc, tam wszyscy rozgrywają swoje gierki i naprawdę miejscami robi się wręcz niedobrze.


Panie Gilmore mają też tendencję do traktowania całego świata jako swojego poletka i wykorzystywania innych bez najmniejszych skrupułów. Zazwyczaj inni mają się do nich dostosować, pomagać bez względu na wszystko. Sąsiedzi, przyjaciele… Tak, niemal od początku widzimy, jak Lorelai i Luke dryfują w swoim kierunku, widzimy, dokąd wszystko zmierza, ale tam tak naprawdę jest ślepe oddanie Luke’a i radosna niefrasobliwość Lorelai, przekonanej, że wszystko jej się należy. Jej najlepsza przyjaciółka, Sookie, również pojawia się na każde skinienie, nawet wtedy, kiedy spodziewa się dziecka. Wszystko, co robi Rory i Lorelai, ukazano w raczej pozytywnym świetle i nawet to, że Rory idzie do łóżka ze swoją pierwszą miłością, Deanem, przechodzi praktycznie bez echa. W końcu to Dean jest tym złym, rzucił ją kilkanaście odcinków wcześniej, to on ma żonę… Nie mówię tutaj, brońcie bogowie, że zła Rory go uwiodła, bo do tanga trzeba dwojga, ale zawsze było mi żal w tym układzie żony Deana, przedstawianej jako głupiutką blondynkę, nieodpowiednią dla swojego męża, przez którą przerwał swoją edukację. Lorelai rzuci Jasona, znakomitego, uroczego faceta, ponieważ śmiał podać do sądu jej ojca za to, że go właściwie zrujnował. Bo śmiał podać do sądu jej rodzinę – nie szkodzi, że miał wszelkie prawo, słuszność, a przecież i sama Lorelai uważa rodziców za nadętych snobów. Bo tak właśnie jest w tym serialu – jeśli nie funkcjonujesz tak, jak chcą tego Gilmore’owie, robisz to źle. I najzabawniejsze, że niemal wprost wykłada się to widzowi jeśli chodzi o starszych państwa, a sugeruje, że Rory oraz Lorelai to już kompletnie inna bajka. One mogą. W końcu stanowią wzorzec relacji rodzinnych, nawet jeśli nastąpi w nich jakieś pogorszenie (wątek przerwanej nauki Rory uważam za najgłupszy w całym serialu, tak bardzo niezgodny z budowaną do tej pory postacią).


Ten układ kontrastuje z inną relacją matka-córka przedstawioną w Gilmore Girls. Pani Kim i Lane to tak bardzo typowy przykład konfliktu pokoleń. Matka będąca ortodoksyjną chrześcijanką, pragnąca wychować córkę „właściwie”, uważająca każdy przejaw jej niezależności i zainteresowań innych od jej własnych za śmiertelny grzech wydaje się absolutnym przekleństwem. Zgadza się, niejednokrotnie człowiek musiał walczyć o własne przekonania, muzykę, której słucha i wiele innych rzeczy, bo Lane w jakiś sposób stawia opór, czy to ukrywając ukochane płyty pod podłogą, czy to farbując pofarbowane włosy… Pani Kim jest jej przekleństwem, stanowiąc tak wyraźny kontrast z wyluzowaną Lorelai. Ale w przeciwieństwie do przedstawionych stosunków Rory i Lorelai relacje między panią Kim i Lane ewoluują, zmieniają się. Oczywiście, są burzliwe ze względu na upór ich obu, konsekwencję i chęć udowodnienia swoich racji. Jednak pani Kim wcale nie jest taka zła, jak sugerują scenarzyści i bardziej wierzę w tę powolną akceptację życiowych wyborów swojej córki (cudowna scena wizyty w nowym domu Lane i poznanie jej przyjaciół z zespołu) niż w święte Rory i Lorelai Gilmore.

Ciekawe podsumowanie siedmiu sezonów stanowi w tym kontekście miniseria A Year in a Life, wyprodukowana przez Netflixa. Oglądałam ją tuż po zakończeniu ostatniego odcinka, więc była dla mnie przedłużeniem serialu, nie miałam do niej takiego stosunku jak część wiernych fanów Stars Hollow i zaskakuje mnie, jak niewiele się zmieniło w podejściu scenarzystów. Powinno nam być żal Rory, bo jej kariera i życie osobiste są po prostu beznadziejne, tymczasem widać, że ona sama nijak się nie zmieniła. Osoba wychowana jako najmądrzejsza, najpiękniejsza i najdzielniejsza, dla której całe miasteczko robi imprezę (no dobra, to jest miłe i bardzo przyjemnie oglądało się to pod koniec sezonu siódmego), nadal uważa, że świat powinien się kręcić wokół niej. Jej wybory są jedynie słusznymi wyborami i do diabła ze wszystkimi kwestiami moralnymi. Lorelai jest małostkowa i – wybaczcie mój klatchiański – po prostu głupia, kompletnie nieumiejąca docenić tego, co ma. Tak, wiem, to akurat całkiem życiowe, ale drażni mnie w przypadku postaci pokazywanej jako wzór. Jej relacja z matką, kolejne oziębienie ich wzajemnych stosunków na skutek bardzo… niefajnego zachowania się Lorelai podczas pogrzebu ojca, jest przerażająca. Prawdziwa, ale przerażająca. I bardzo Was przepraszam, ale ten potajemny ślub przed właściwą ceremonią w nieobecności matki, w jakiś sposób bardzo nim uszczęśliwionej, był dla mnie potwierdzeniem, że nic do niej nie dotarło. I tak, zgadzam się, to życiowe, ale nie o to chyba chodzi w serialu, zwłaszcza w przypadku osoby stawianej za wzór?


Nie powiem, że zmarnowałam kilka tygodni życia, oglądając perypetie osób wkurzających mnie na każdym kroku, bo byłaby to nieprawda. Nie zmarnowałam – przede wszystkim ze względu na postaci drugoplanowe, które absolutnie uwielbiam. Cudowni Sookie, Jackson, Babette, Patty, Michel, Kirk, Liz… Wszyscy oni tworzą ten genialny mały światek, tak uwielbiany przez wielu fanów. A jakby piękny mógłby być, gdyby nie koszmarne i toksyczne Lorelai i Rory…

Gilmore Girls, twórca: Amy Sherman-Palladino, w rolach głównych: Lauren Graham, Alexis Bledel, Melissa McCarthy, Scott Patterson, Keiko Agena, Kelly Bishop, Edward Herrmann i inni, Warner Bros. Television i CW 2000-2007.
Gilmore Girls: A Year in a Life, twórca: Amy Sherman-Palladino, w rolach głównych: Lauren Graham, Alexis Bledel, Scott Patterson, Kelly Bishop i inni, Netflix 2016.

sobota, 1 października 2016

No zobaczymy...

Dostaliśmy zapowiedź sezonu 12 i jak to zwykle bywa, mam dosyć mieszane uczucia. Co zresztą napawa mnie niesamowitym smutkiem, bo kiedyś to człowiek nie mógł się doczekać na coś nowego, a tu mam takie „Meeeeh”. Prawie jak po finale dziesiątki, tylko tutaj jest jeszcze gorzej.


Dostaniemy zatem Mary Winchester, wygląda na to, że pojawi się w więcej niż jednym odcinku. Mam z tym trochę problemu. Punktem wyjścia tego serialu była śmierć Mary i to sprawiło, że droga Winchesterów zawiodła ich właśnie tam, gdzie znaleźli się pod koniec tego sezonu. Trochę to takie rżnięcie na kawałki własnej mitologii… ale to nic nowego w ostatnich sezonach (wolna wola Lucyfera nadal sobie kwili radośnie w kąciku). Wygląda na to, że dostaniemy twardą babkę, łowczynię z krwi i kości i teraz wszyscy, co narzekali na brak silnych postaci pierwszoplanowych kobiecych, będą mieli wreszcie Dzień Dziecka albo inną Gwiazdkę. Pomijam to, że ja do tych osób nie należę, ale zastanawiam się, jak to się przełoży na takie choćby zachowanie Deana… nie oglądasz się za panienkami i nie chlejesz na umór w towarzystwie własnej matki, nie? Trochę to nam amputuje kawałek osobowości starszego Winchestera, a jeśli nie… to nie będzie Mary Winchester jako matka, tylko jako równy kumpel. Innego wyjścia nie widzę. I jakoś mi się to nie do końca podoba. Chyba jednak nadal liczę na jakiś „niewypał” związany z ożywieniem maci.


Na temat brytyjskich Ludzi Pisma zdanie mam wyrobione i go nie zmienię. Jest to pomysł wyciągnięty z odwłoka i na ostatnią chwilę, rozpaczliwa próba znalezienia czegoś nowego (wroga lub sprzymierzeńca) w momencie, kiedy przerobiliśmy dokładnie wszystko. Pozostaje mi się jedynie łudzić, że czeka ich los Cole’a, to znaczy potorturują Sama, pomarudzą coś i znikną z obrazka. Oby!


Po raz kolejny mamy Samsell in Distress... No ile można?

Castiel z misją… rany boskie… Przecież on ma Misję (koniecznie przed duże M) niemalże co sezon i jakoś mu to na zdrowie niespecjalnie wychodzi. Cieszy mnie trochę zapowiadany powrót do „starego” Casa, który groził i był naprawdę groźny, ale nie wiem, czy przy tym wszystkim, co z tą postacią zrobiono, jest to jeszcze możliwe. Jeśli scenarzystom się to uda, czapka (w kształcie łosia, dostałam taką ostatnio) z głowy! Nie ukrywam, że jest to coś, na co będę czekała z wielką niecierpliwością…

Wyjątkowo mi się ten screenshot udał. Też mam taką minę jak widzę Casa.

Bo przecież nie będę czekała z niecierpliwością na kolejną odsłonę dramatu pt. „Niezrozumiany w Piekle Crowley”. Owszem, uczynienie z niego persona non grata piętro niżej da nam fajny punkt wyjścia – trochę jak w piątym sezonie, kiedy wszystkie demony próbowały go wykończyć, ale obawiam się, że tak różowiutko nie będzie, bo trochę nam się ten bezlitosny skurczybyk po drodze zmienił. Pytanie również, co z jego potęgą… Po pierwsze, nie jest już uznany za Króla Piekła, więc teoretycznie nie powinien być już tak potężny (choć sam z siebie trochę nietypowych mocy posiada), po drugie… zasilił tę duszną bombę rezydentami Piekła… I co? Całość wróciła, po tym jak Amara ją rozbroiła…? Poza tym - co on może zrobić temu Lucyferowi, na Boga? Zwyzywać go? Co najwyżej z pomocą Roweny uwięzić w Klatce, a potem już zostawić samego sobie, bo Klatki, jak pamiętamy, się nie rusza. Bo to się może bardzo źle skończyć. Niestety, oznacza to też, że będziemy mieli Rowenę na tapecie, a ja jej naprawdę już nie mogę…

Zamiast Crowleya Cathia w łosiowej czapce. W tle zakonnica, bo zdjęcie robione w Częstochowie... Of all the places.
Podobnież jest to cosplay Sama. W sumie...
A zdjęć Crowleya nie mam, bo w zapowiedzi nie widziałam nic nowego... Bo Crowley na tronie to nam się chyba już trochę przejadł.

No i główny zapowiadany wątek: Lucyfer. Seriously? But I mean… seriously?? Skakanie po ciałach nieomal jak Proteus (czy mi się wydaje, czy do bycia naczyniem archanioła trzeba było mieć specjalne predyspozycje, a i tak, jeśli się nie było Naczyniem Wybranym, to mogło się to skończyć tak źle jak w przypadku Nicka), zadomowienie się w ciele gwiazdy rocka. Nie no, doceniam koncept, ale mi jakoś z nim nie po drodze, tym bardziej, że wydaje się to zbyt dosłownym pojechaniem po schemacie metal=Shmatan. Ma być zabawnie i wystrzałowo… Hmmmmmm… A mi jeszcze w dodatku zajechało tu nieco Lucyferem z pewnego klubu nocnego, na którego patrzeć hadko. Przynajmniej mnie.

Nowy Lucuś prezentuje się tak, a ja tęsknię za Markiem Pellegrino.

Cieszy mnie jednak zapowiedź powrotu do korzeni, bo pada w tej zapowiedzi bardzo prawdziwe zdanie – pewnych rzeczy naprawdę nie da się przebić. A jak już nieraz tutaj wspominałam, MOTW są nadal absolutnie genialne i chcę ich jak najwięcej. Nie wiem wprawdzie, czy myślę o odcinku z Hitlerem (Judah Initiative? byłoby fajnie!), ale duchom i bestiom mówię zdecydowane TAK.

No cóż, pożyjemy, zobaczymy…

czwartek, 1 września 2016

Nie wstrząśnięta, ale na pewno zmieszana

SPOILERY!!!

Zobaczyłam wczoraj zdjęcia promocyjne do pierwszego odcinka nowej serii. Pomyślałam sobie wiele, większość z tego nie nadaje się do druku, po przespaniu się z problemem jestem jednak w stanie wylać z siebie żale w sposób nieco mniej cenzuralny.

Powrót Mary Winchester to pomysł wyciągnięty z odwłoka. Jej śmierć w płomieniach była tym punktem startu naszych braci, czymś, co zdefiniowało ich życie na zawsze. Jej pakt z Żółtookim sprawił, że John został najgorszym ojcem świata i łowcą w jednym, młody Dean musiał zmagać się m.in. ze strzygą i poczuciem winy, a Sam zasilił szeregi Wybranych Dzieci. Jasne, można było bawić się jej ewentualnym przetrwaniem w wizjach spowodowanych przez dżina, ale tylko to. Wiem, to Supernatural, ale dotychczas można było pewnym być jednego – Mary Winchester nie żyje. Howgh. Nie wiadomo wprawdzie, gdzie jest, bo Ash wspominał, że nie może Winchesterów seniorów w Niebie odnaleźć, ale na pewno nie ma jej wśród żywych… Jednakowoż wystarczyło cukierkowe zakończenie Sezonu 11, by wyciągnąć i Mary. Jakkolwiek nie ma to żadnego sensu.


Potrzebny był plot twist, jasne. Cliffhanger, jasne. Pojechano w tym jednak przypadku jakby nieco za daleko… W dodatku naprawdę nie rozumiem, po co. Już poprzedni sezon zajął się skuteczną destrukcją postaci ikonicznych w SPNie (Lucyfer w wykonaniu Mishy!), teraz już tylko ciągniemy ten wózeczek dalej.

Patrząc na te zdjęcia nie mogę się też oprzeć wrażeniu, że Dabb, podobnie jak Carver, czyta niewłaściwe blogi na Tumblrze. Niejednokrotnie spotykałam się z zarzucaniem serialowi, że brakuje w nim silnych kobiecych postaci i za każdym razem zastanawiałam się, co biorą autorzy tych opinii i czy aby na pewno oglądamy to samo. Silne postaci kobiece towarzyszą Supernaturalowi od samego początku – jasne, nierzadko giną, ale to samo dzieje się z postaciami posiadającymi chromosom Y. Bela, Ruby, Jo i Ellen, Jody, Donna, pani Tran, Krissy Chambers…  Niech będzie nawet ta cholerna Claire Novak. Nie wspominając już o pojedynczych odcinkach – i zawsze w pamięci pozostaje mi choćby Andrea Barr. Tym razem dostajemy zatem kolejną silną postać żeńską. I to nie jedną.


Krytykowałam już wcześniej idiotyczny pomysł nagłego wprowadzenia na scenę londyńskiego oddziału Ludzi Pisma, ponieważ straszliwie nie lubię motywu Deus ex machina i byłabym w stanie to nawet kupić, gdyby ich istnienie było jakkolwiek zasugerowane w trakcie sezonu. Niestety, Lady Antonia wywołała u mnie li i jedynie zgrzytanie zębami. Jak jednak widać, sama Lady Antonia to za mało, by doprowadzić sprawę do końca, dostanie zatem Babę od Czarnej Roboty. W obowiązkowej czerni. Walę głową w ścianę.


Nie jestem w stanie nawet jakkolwiek się przejąć tym, że stoi nad Samem z palnikiem i złymi zamiarami. To już było, całkiem niedawno. Cole też chciał zrobić Samowi kuku. Nie używa się tych samych trików tak często, moi drodzy scenarzyści. Przejęłabym się, gdyby Panie Pisma odrobiły lekcje i stanęły z palnikiem na przykład nad Jody – wszak postaci drugoplanowe giną tu jak muchy. Sam Winchester musi przeżyć.


Jasne, może będzie z tego jakiś nieoczekiwany zwrot akcji. Na przykład Mary wraca z zaświatów ze zwichrowaną psychiką – ot, taki malusi Smętarz dla zwieżaków i nasi panowie muszą z tym zrobić porządek, a jest to – przypominam – ich mać. Obawiam się jednak, że wymagam zbyt wiele…

środa, 2 września 2015

Teraz bym tego nie napisała...

Wakacje 2011, Tumblr, rozpaczliwy apel o to, by wysyłać listy błagające o powrót Gabriela do serialu. What the hell, pomyślałam sobie, ale z drugiej strony, przecież to Supernatural, nikt nigdy nie umiera naprawdę – chyba że jest aniołem i widzieliśmy ślady skrzydeł na podłodze. Jak wiadomo, w przypadku Gabrysia tak się stało, nawet mam to ujęcie czasem na tapecie,  a kiedyś nim zakończyłyśmy z Anetą Jadowską prelekcję o Gabrielu i Lucyferze na Pyrkonie (i mało nas za to nie zlinczowano)… No ale… Było to zaraz po sezonie szóstym, kiedy to całkiem ładnie rozegrano kwestię domniemanego zejścia z tego pięknego świata niejakiego Crowleya, więc byłam bardzo optymistycznie nastawiona zarówno do pomysłów Sery Gamble, jak i ogólnego talentu scenarzystów. Napisałam zatem swoją epistołę (gdzieś ją chyba do dzisiaj mam na dysku… choć teraz już tylko przenośnym), odżałowałam kasę na znaczek i wysłałam hen, za ocean… Podobnie jak ja postąpiło dosyć sporo osób, głosy nasze nie zostały jednak nigdy wysłuchane.

Jak widać, jestem masochistką. I sadystką.

I dziękować bogom. Naprawdę, chwalić wszystko, co nadprzyrodzone, że Gabryś się w siódmym sezonie nie pojawił, bo pewnie zginąłby ponownie jak wszyscy inni.  A potem… A potem zrobiło się co najmniej ciekawie. Nie powiem, ja bardzo lubię sezon 8 i 9, jednak byliśmy (i niestety, jesteśmy) w sytuacji, w której scenarzyści zrobią wszystko, byleby tylko przypodobać się fanom. Fakt, czasami z tego wychodzi coś fajnego (Chuck w Fan Fiction), częściej jednak mam ochotę walić głową w ścianę… Tak było też z pewnym odcinkiem sezonu 9, zatytułowanym Meta Fiction. Pamiętacie, Castiel wbija do pokoju motelowego, samoczynnie uruchamia się telewizor (co, swoją ścieżką, zawsze jest stałym elementem moich koszmarów sennych), a na ekranie pojawia się kolejna odsłona Casa Erotica. Pamiętam, że podrapałam się wtedy po głowie i zaczęłam się zastanawiać, czy aby na pewno… No i się okazało, że i owszem. Gabryś!!!

Swoją ścieżką, parę lat i panienka z filmiku przeszła z notatnika na tablet. Postęp, panie...

Radość moja nie znała granic, naprawdę. W końcu!!! Mój wrzask radości niemal dorównał temu z Mommy Dearest, siedziałam z bananem na twarzy. Do czasu. Do momentu, w którym nasz domniemany Gabriel radośnie oznajmił, że pojedynek z Luckiem to był zaledwie trik, przecież on by tak nie ryzykował, nawiał, ukrywał się, aż w końcu postanowił wystawić nos z ukrycia, bo Metatron go poszukuje… Ejże… To, co czyni Gabriela drugą moją ukochaną postacią serialu jest to, że to nie tylko dowcipniś i utracjusz, a czasami dupek pierwszej klasy, ale właśnie to, że w pewnej chwili był w stanie przeskoczyć swoje lęki, swoją radosną ucieczkę i stawił czoła Lucyferowi. Oczywiście, nie byłby sobą, gdyby nie był to w jakiś sposób podstęp. Oczywiście, był. Ale Gabriel dojrzał do tego, by rzeczywiście to zrobić. Czy była to kwestia argumentów Deana, czy raczej uczucia do Kali, czy może rzeczywista chęć uratowania ludzi, których archanioł zaczął doceniać, tego nigdy nie będziemy wiedzieć…  Nie da się jednak ukryć, że jego decyzja otarła się o to, czego w sezonach 1-5 było najwięcej: Wolną Wolę. Do dzisiaj nie mogę tej straty przeboleć, ale doceniam rozwój postaci, doceniam, jak to zostało zrobione.

"Lucifer, you're my brother and I love you. But you are a great bag of dicks."

I nagle, w jednej chwili, wszystko, w co wierzyłam, wszystko, co złamało mi serce kilka lat wcześniej, miałoby zostać przekreślone kilkoma zdaniami scenariusza, napisanego tak, a nie inaczej, bo fan service? Nie! Jasne, w pewnym momencie Gabe mówi, że nie chce już uciekać, że wreszcie chce komuś stawić czoła, ale nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że to tylko przepisywanie tamtego dialogu z Hammer of the Gods. A po co poprawiać coś, co już było dobre? Pozostało mi w głębi duszy mieć nadzieję, że to nie jest prawdziwe. I faktycznie, w momencie, kiedy się okazało, że Gabriel to tak naprawdę iluzja stworzona przez Metatrona, z piersi mej obfitej wydobyło się olbrzymie westchnienie ulgi.

Też miałam taką minę.

Nie mam nic przeciwko powrotowi postaci ukochanych przez fanów, naprawdę. Nawet jeśli ja ich nie lubię, jestem w stanie zrozumieć to, że inni przepadają, mogę sobie co najwyżej pomarudzić (zwłaszcza jeśli prowadzone są tak niekonsekwentnie, jak poprowadzono Charlie). Zmienianie jednak wydźwięku całych serii, zaprzeczanie rozwojowi tych postaci to jednak grzech niemalże śmiertelny, którego twórcom popełniać naprawdę nie wolno, a co właśnie robi ostatnio Carver i scenarzyści. Dlatego mam takie dziwne wrażenie, że teraz nie napisałabym tego listu… Ba, martwię się, że ktoś to kiedyś przeczytał i teraz powie „Hej, kiedyś chcieli powrotu Gabriela. Pobawiliśmy się tym motywem, ale może by go faktycznie przywrócić do życia…” i jest mi słabo.

Są rzeczy, których się nie robi. I niech tak już zostanie, skoro nie wie się, gdzie przebiega granica między pisaniem dobrego serialu, a ciągnięciem go na siłę ku uciesze fanów.

A na koniec przepiękny fanart autorstwa Euclase.