Pokazywanie postów oznaczonych etykietą konwenty. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą konwenty. Pokaż wszystkie posty

piątek, 23 sierpnia 2019

Opowieści nostalgiczne


Po raz pierwszy pojechałam na konwent w 1998 r. i był to sławetny Nordcon, na którym podobno się wątrobę traci. Wolno, powolutku wkręcałam się w fandom fantastyczny, sama stając się jego aktywną członkinią. Trochę czasu już minęło, pewne rzeczy się pozmieniały (chociażby środki przekazu!), a ja nadal tkwię po uszach w fantastycznym (sic!) środowisku. Jednak jako że starsze dzieje fantastycznego towarzystwa w Polsce znałam raczej tylko z kombatanckich opowieści, z wielką radością powitałam pozycję autorstwa Tomasza Pindela, obiecująco zatytułowaną Historie fandomowe. Co więcej, książka autora, który sam o sobie pisze, że „nie jest członkiem fandomu, ani tym bardziej jego działaczem” to bardzo obiecująca rzecz.

Książka na tle części identyfikatorów konwentowych. Widać tę z mojego pierwszego konu - Nordcon 1998, na drugim pod Krakonem i bodajże Kreskonem jest Arrakon 1999, to też cudowny kon był.

Historie fandomowe podzielone są chronologicznie na kilka części. Pierwsza – Fandom powstaje - dotyczy „czasów najstarszych”, lat 70. i pierwszych klubów powstających czasami ot tak, przy okazji, w bibliotekach, klubach kultury studenckiej. Od 1982 r. fantaści w Polsce ogłaszają nową epokę, etap 2 (określony słusznym hasłem Fandom krzepnie)… Dlaczego właśnie wtedy? No moi drodzy, wówczas ukazał się pierwszy numer pisma zatytułowanego Fantastyka (nadal obecna na rynku jako Nowa Fantastyka). Fandom staje się nieco bardziej oficjalny, w Warszawie rozwija się Klub Tfurców, powstają fanziny czy klubowe wydania powieści… Mamy też wreszcie nasze konwenty, pierwszy Polcon, Nagroda Zajdla… Fandom się zmienia opowiada już o nowszych czasach, końcu lat 80., latach 90., nadchodzącym przełomie również w rodzimej literaturze, zwiastowanym pojawieniem się na scenie Andrzeja Sapkowskiego. Opisywany jest boom wydawniczy (ach, moje ukochane wydawnictwo Phantom Press), powstanie nowych oficyn, okoliczności towarzyszące zalaniu nas falą anglojęzycznych utworów… Jako ciekawostkę wprowadza się nowych członków fandomu – graczy. Mamy też ostatni etap, interesująco zatytułowany Nie ma już fandomu, są fandomy. To teraźniejszość, ta, którą znamy z licznych wyjazdów na konwenty, zaglądania do internetu, grup facebookowych…

Tutaj muszę szczerze przyznać, że mam ochotę wyrwać tę ostatnią część z mojego egzemplarza. Powstrzymuje mnie tylko wpojony od dziecka szacunek do książek… Skąd taka gwałtowna reakcja? Już tłumaczę. Trzy pierwsze fazy rozwoju fandomu opisane są wręcz fantastycznie (tak, wiem, strasznie tani chwyt stylistyczny). Olbrzymią przyjemność sprawia narracja poprowadzona jak swobodna gawęda, przytaczanie rozlicznych rozmów z wieloma „tuzami” naszego środowiska, których przecież się zna, szanuje, uwielbia lub traktuje z przymrużeniem oka. Jasne, jestem w tej dobrej sytuacji, że znam znakomitą większość osób wymienionych w tekście i każda kolejna strona przywoływała świetne wspomnienia (zwłaszcza z moich pierwszych konwentów, kiedy to świeżynka poszła pić z samą Ewą Białołęcką, a Rafał Ziemkiewicz śpiewał ballady pod drzwiami naszego pokoju – aczkolwiek całkiem przypadkowo). Sympatycznie opisane dzieje polskiego fandomu naprawdę czyta się znakomicie i bardzo, ale to bardzo polecam tę (na szczęście większą) część książki. Wiadomo, że nie jest to historia w pełni obiektywna (aczkolwiek trzeba przyznać, że autor się stara), czegoś tam gdzieś brakuje, ale przy tej konwencji narracji wszystko się zgadza. Naprawdę rewelacja.

Schody zaczynają się, jak mówiłam, nieco później. Przede wszystkim strasznie mało miejsca poświęcono sytuacji z przełomu wieku. Zasygnalizowano podział na „graczy” i „czytaczy”, ale mam wrażenie, że zostało to napisane właśnie z punktu widzenia fandomu „starszego”, miłośników literatury, dla których RPG czy planszówki stały się kompletnie niezrozumiałym elementem codzienności fanów młodszych. Oczywiście, tutaj mamy do czynienia z tą subiektywnością, która mi wcześniej nie przeszkadzała, może dlatego, że ten okres pamiętam już sama i radośnie uczestniczyłam w obu typach imprez. Brakuje mi wspomnienia o Krakonach i Imladrisach, znakomitych konwentach krakowskich, które stały się obowiązkowe dla tego fana młodszego, ale nie były przeznaczone tylko dla niego. Na nich pojawiały się takie polskie sławy literackie jak chociażby Andrzej Sapkowski czy Tomasz Kołodziejczak (a może ktoś jeszcze pamięta Krystynę Kwiatkowską i jej kolejną wariację literatury arturiańskiej?). I nie ukrywajmy, nie da się naprawdę podzielić fantastów na „takich” i „takich” – nie każdy fantasta gra w erpegi, ale niemal każdy erpegowiec jest zagorzałym fanem takiego czy innego świata fantastycznego.

Zdjęcie wybitnie archiwalne - Krakon 2000, a osoba prezentująca wówczas ukąszenie wampira to nikt inny jak niejaki, skądinąd znany Andrzej Sapkowski.

No i wreszcie ta część ostatnia. Najnowszy fandom (czy raczej fandomy) są przedstawione z punktu widzenia uczestnika Pyrkonu, którego – jak sam autor zresztą zauważa – nie można nazwać konwentem. Owszem, wyrósł z nich i cieszę się, że ta ewolucja została wspomniana na kartach książki, ale obecny poznański festiwal jest bardzo specyficzny i wyjątkowy. I szczerze mówiąc – z mojego punktu widzenia raczej mało reprezentatywny. Większy sens miałoby np. pokazanie lubelskiego Falkonu, imprezy nieco mniejszej, także określającej już się mianem „festiwalu”, ale nadal będącej raczej konwentem. Dalej – rozmowy z uczestnikami Pyry czytało mi się trochę jak artykuł w Polityce czy innym Newsweeku, bo autor najchętniej opisuje te najbardziej barwne elementy imprezy – czyli cosplayerów i mangowców. Tak, dokładnie to najbardziej przykuwa uwagę naszych mediów, bo piękne i fotogeniczne. Brakuje mi jednak w tym wszystkim jakiejś głębi. Znowu wspomniany jest konflikt – tym razem reszta fandomu vs. fani M&A. Oczywiście, są ludzie uważający wielbicieli „chińskich bajek” za lekko popapranych, ale szczerze mówiąc, wielu fantastów, przykładowo kochających hard SF, również ma swoje ulubione pozycje, czy to mangowe, czy anime. Ale Pyrkon używany jest, by pokazać, że nie ma już „jednego fandomu”, ale tyle, ile światów fantastycznych.

Rzeczywistość nie jest jednak taka prosta. Owszem, wzorem fandomu zachodniego wprowadzono takie rozróżnienie i mamy np. „fandom Doktora”, „fandom SPNa” czy określany mianem straszliwie toksycznego „fandom SW”, ale jednocześnie nie da się nas tak po prostu zaszufladkować. Tu pojawia się sytuacja identyczna z podziałem na erpegowców i wielbicieli literatury. Sama uwielbiam kilka odrębnych uniwersów, należę do „różnych fandomów”, ale sama wolę mówić, że „jestem członkiem fandomu fantastyki”. Nie ograniczam się do jednego lub dwóch światów, choć oczywiście, kiedy mam fazę na jeden z nich, praktycznie się na nim zafiksowuję. Rozumiem, że takie rozróżnienie dało autorowi szansę na bardziej wyraźne podkreślenie różnicy pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, ale nie jest on prawdziwy. Fakt, że jeden lub dwóch rozmówców (z niewielkiej liczby, porównując do poprzednich rozdziałów książki) odnosi takie wrażenie, nie znaczy jednak, że uważają tak wszyscy. To zjawisko trochę bardziej skomplikowane. Rozpiętość zainteresowań widać chociażby po przeciętnym programie każdego konwentu – jest tam miejsce na literaturę, jest miejsce na komiks, na M&A, na punkty popularnonaukowe, popkulturę… Rozumiem jednak, że bardziej pasowało to do tezy autora.

Szkoda, bardzo szkoda. Niemniej powtarzam – nadal podoba mi się większość tej pozycji i z przyjemnością postawię ją u siebie na półce. Może jednak kiedyś Tomasz Pindel pokusi się o głębszą analizę również fandomu współczesnego? Bo ze starszym wyszło mu rewelacyjnie… A może to tylko moja nostalgia?

Tomasz Pindel, Historie fandomowe, wyd. Czarne, Wołowiec 2019.

sobota, 13 kwietnia 2019

Informacyjnie pyrkonowo :)


Powoli zbliża się Pyrkon, którego nie mogę się już doczekać. W ubiegłym roku mogłam być tylko w piątek, co i owszem, było znakomitą rozrywką (Felicia!), ale serduszko mi pękło, że musiałam wracać, kiedy zabawa się dopiero rozkręcała. W tym roku zostaję na całe trzy dni i jest mi jakby lepiej na samą myśl. Po raz pierwszy od kilku lat nie będę też z kartkami na stoisku, ale tak po prostu, bawiąc się i fanując (uwielbiam ten czasownik!) i to mnie również szalenie cieszy.

Jednak Cathia nie mogłaby się pojawić na konwencie tak po prostu, czyż nie? Jako że orgowie po raz kolejny zdecydowali się zaprosić mnie do wygłoszenia prelekcji, chciałabym Was niniejszym zaprosić na kilka punktów programu.

Jeśli nie Supernatural, to co?
piątek, godz. 18:30, sala filmowo-serialowa
Spodobał Ci się klimat serialu, ale istnieją niestety hellatusy, które sprawiają, że przez tygodnie lub miesiące nie masz co robić? Chcesz obejrzeć czy poczytać coś podobnego w klimacie? Nie masz pojęcia, po co sięgnąć? Przyjdź na tę prelekcję i weź notatnik! Może się okazać, że przegapiłeś całkiem interesujący tytuł. Zapraszam!


Teorie rozmaite fanów Star Wars – punkt współprowadzony z Magdaleną ‘Ithilnar’ Stawniak
sobota, godz. 12:30, sala filmowo-serialowa
Wszyscy wiemy, że Ziemia jest płaska, a niejaki Mark Z. to tak naprawdę Reptilianin (a nie?). Czy znacie jednak prawdy (niekoniecznie) objawione świata Star Wars? Czyją córką jest Rey? Dlaczego Snoke ma (przepraszamy, miał) na głowie wielką szramę? Na te i inne odpowiedzi odpowiemy na prelekcji. Pamiętajcie o przyniesieniu aluminiowych czapeczek, bo nas podsłuchają!


Nowy czy stary kanon? – punkt współprowadzony z Magdaleną ‘Ithilnar’ Stawniak
sobota, godz. 17:30, sala filmowo-serialowa

Od czasu anulowania starego kanonu fani „Gwiezdnych wojen” kłócą się o to, który lepszy. W jednym mieliśmy Marę Jade, Thrawna, Corrana Horna… O, w nowym też mamy Thrawna! Ale kto napisał postać młodego Hitlera? I nowa lepsza Gwiazda Śmierci? Tak, wiemy, że nas znienawidzicie, ale i tak spróbujemy odpowiedzieć na to jakże ważne pytanie: który kanon lepszy.

To z kim się zobaczę?

A tak było w ubiegłym roku...


wtorek, 5 kwietnia 2016

Pyrkonowo cathiowo

To na szybciutko zapowiedzi tego, czego możecie się spodziewać na Pyrze.

Konkurs – Co Ty wiesz o Winchesterach?
Niedziela, godz. 11:00
Sala: Iglica/Konkursowa 2
Oglądasz każdy odcinek przynajmniej po trzy razy? Znasz wszystkich aktorów siódmego planu? Rozpoznajesz zaklęcia po pierwszej sylabie? Doskonale! Znaczy, konkurs dla Ciebie!

Trochę mało czasu dostaliśmy, ale postaram się temu jakoś zaradzić. Pytania o różnym stopniu trudności, ale większość fanów nie powinna mieć problemu :)

Prelekcja – Pochodzenie najciekawszych motywów w „Supernatural”
Niedziela, godz. 13:00
Sala Filmowo-Konkursowa
Tak, będziemy mówili tylko o niektórych motywach, bo gdyby przyszło nam omawiać każdy, spędzilibyśmy na konwencie co najmniej miesiąc. Biblia, legendy, apokryfy, mitologie – zapraszam na ekspresowy przegląd co ciekawszych twórczych adaptacji Kripkego, Gamble, Carvera i Spółki.

Jak ja się wyrobię w 50 minut, nie mam zielonego pojęcia! Ale zapraszam, myślę, że będzie ciekawie.

Poza tym zapraszam, rzecz jasna, do stoiska Biżuterii Tematycznej i Fantastycznych Kartek Cathii. Jesteśmy mniej więcej tutaj…



A w zeszłym roku było tak :) Pobijemy to? :)



Fotka autorstwa Eriu :)

Do zobaczenia! :)

czwartek, 29 października 2015

Cathia na Falkonie - rozpiska

Powoli nadciąga do mnie nowy odcinek, aczkolwiek rzeczywiście powoli, bo w Zakopanem Internet donoszą wiadrami, a zdarzają się całe dni, kiedy to playowy mobilny w ogóle nie działa, bo tak. W tak zwanym międzyczasie informuję wszystkich, że opublikowano już program Falkonu (znajdziecie go tutaj), a ja jak zwykle mam coś na tym konwencie do powiedzenia…

Jeśli będziecie na konie, a chcecie posłuchać mojego bredzenia (podobnież niektórzy są jego fanami), zapraszam na poniższe punkty.

Piątek, 21:00, sala nr 1
Szatański konkurs anielsko-demoniczny
Aniołów i demonów w literaturze, filmie, grach i serialach dostatek, czasami nawet nie zauważamy ich obecności... Czasami jednak pojawia się ktoś, kto sprawdzi Waszą spostrzegawczość i wiedzę w tej dziedzinie.

Sobota, 13:00, namiot nr 1
Czarty polskie

O Borucie i Rokicie wiedzą wszyscy, jednak ci dwaj panowie nie byliby w stanie obskoczyć całej polskiej ziemi. Szczęśliwie dla Piekła i innych, mniej znanych czortów, czasami dziecięco wręcz naiwnych, zła pragnących, dobro czyniących, w naszych opowieściach ludowych pełno!

Sobota, 14:00, namiot nr 1
Momenty, w których fan Supernatural płakał… niekoniecznie z rozpaczy…
Zapraszam na czysto fanowską prelekcję, podczas której pośmiejemy się, popłaczemy i po raz kolejny uświadomimy sobie, że dla nas to już jest za późno…

Sobota, 17:00, namiot nr 1
Co po Expanded Universe?
Od ponad roku Disney tworzy nowy kanon, stare Expanded Universe to teraz już „Legendy”. Co takiego zaoferowano nam w zamian? Cathia zaprasza na krótki przegląd nowych tworów spod znaku Star Wars, połączony z wysoce subiektywnym komentarzem oraz – uwaga! – możliwymi spoilerami!

Sobota, 20:00, namiot nr 1
Najbardziej uduchowione cmentarze świata
Gdzie ma straszyć, jak nie na cmentarzu? Niektórym duchom nie potrzeba pełni księżyca, północy i łańcuchów (niepotrzebne skreślić), wystarczy wystarczająco malownicze miejsce spoczynku… O najciekawszych miejscach, w którym można ducha wyzionąć ze strachu opowie Cathia.

Niedziela, 10:00, namiot nr 1
Mitologia judeochrześcijańska w serialu Supernatural
Doskonale wiemy, że „Supernatural” bawi się motywami z wielu wierzeń, ale nie da się ukryć, że bazuje na tej najbliższej naszemu kręgowi kulturowemu mitologii. Skąd wzięły się niektóre pomysły i jak je twórczo przerobiono? Przyjdź i się dowiedz!

Prawdopodobnie pojawię się też jako współprowadząca podczas poniższego punktu, a nawet jeśli nie, będzie to prelekcja wysoce pouczająca.

Sobota, 10:00, namiot nr 1
Moda dla geeków – Anna Nahurna
Jesteś geekiem i chcesz to pokazać? Przyjdź i dowiedz się, jak to zrobić! Opowiemy Wam o stylach i możliwościach, ciuchach, dodatkach, fryzurach i makijażach, które pozwolą Wam wyrazić siebie!

Trochę tego w tym roku wyszło, aktualnie tworzę jeszcze konkurs i ostatnią prelekcję, ale już nie mogę się doczekać. Btw, jeśli ktoś wybiera się na prelekcję o scenach, podczas których fan płakał, nie zapomnijcie chusteczek…


A w bonusie zdjęcie z ubiegłego roku.


środa, 16 września 2015

Tak tylko informacyjnie i po prośbie

Wyjeżdżam sobie za kilka dni, zarabiać na chlebek i konwenty, w związku z tym raczej mnie tutaj przez dwa tygodnie (a może i dłużej) nie będzie. Pocieszam się tylko tym, że jeśli będę miała chwilę czasu (naiwna!), poczytam sobie pozycje do swoich prelekcji. Zgłosiłam bowiem 5 prelek na Falkon, a przed chwilą wysłałam dwie propozycje na Serialkon, będę miała zatem co robić, jak wrócę z wojaży...

A w związku z jedną z tych prelek mam do Was gorącą prośbę. Wypiszcie w komentarzach, proszę, Wasze ulubione supernaturalowe sceny. Nie ograniczajcie się! Dziękuję z góry :) A w ramach podziękowania chłopcy z wianuszkami (wzięci stąd).


sobota, 11 kwietnia 2015

Monotematycznie: cathiowe jaredowe wrażenia



Będę dzisiaj bardzo okrutna i z braku nowego odcinka zacznę swój cykl wspomnieniowy, znaczy będę opisywać moje wrażenia ze spotkań z supernaturalowymi aktorami. Nie spodziewajcie się długich epistoł (oczywiście poza jednym przypadkiem), to bardziej takie impresje niż klasyczne sprawozdania. Wierzcie mi, nie da się zapamiętać wszystkiego, zwłaszcza z paneli, szczególnie jeśli się na nich gżdaczuje. 

I tak, wiem, że będziecie mi życzyć spłonięcia na suficie niczym mać Winchesterów.

To co, zaczynamy od Jareda?

 Zważywszy, że na sali było około tysiąca osób, a miejsca w pierwszym rzędzie są bardzo słono dodatkowo płatne, te monitory ratowały nam życie.

 Jak widać, Jaredowi ciężko zrobić zdjęcie, na którym on się nie rusza. Chomik zapewne powiedziałaby, że zna ten ból - jej próby zrobienia mi nieporuszonych zdjęć podczas prelekcji są nieustające.

Jared jest dokładnie taki, jak się wydaje – przesympatyczny energetyczny szczeniak. Na scenie szalał, siedział na oparciu krzesła, traktował wszystkie pytania bardzo poważnie. Zapytany, czy Gen wróci do serialu albo na konwenty, odparł, że do serialu na pewno nie, ale jak tylko odchowa dzieciaki, zacznie na pewno uczestniczyć w konwentach. Padło również pytanie o jego ulubiony odcinek – jest to Death’s Door, również dlatego, że mało w nim Sama, więc Jared mógł go oglądać jako fan. Jeśli chodzi o te zabawne, zdecydowanie i niezmiennie The French Mistake.

 Zrobienie dwóch ostatnich zdjęć było możliwe tylko dzięki temu, że gżdaczowałam i stałam stosunkowo blisko. Odległość to jedno, te cholerne światełka z tyłu to drugie. Ilość zdjęć, na których mam absolutnie ostre światełka i nieostrych aktorów jest wielka jak głupota emocjonalna Winchesterów.

Bardzo żywo reaguje na fanów. W hotelu panował zaduch, jakaś fanka źle się poczuła i siedziała osowiała z boku. To właśnie Jared był osobą, która ją zauważyła, posiedział z nią, dał jej wodę – był naprawdę niesamowity. Nasze przeżycie było zdecydowanie mniej dramatyczne, za to przesympatyczne – szłyśmy uchetane po  straszliwej kolejce, po drodze spotkałyśmy Jareda, rzuciłyśmy nieśmiałe „Hello Jared” i w odpowiedzi dostałyśmy przesłanego całusa i uroczy uśmiech. No i faktycznie, Jared jest cholernie wysoki i oczywiście musiałam na fotoopce palnąć idiotyczne „Aren’t you tall?”. Brawo. Bardzo oryginalnie, Cathiu.

 Wiem, wiem, mam spłonąć na suficie niczym mać Winchesterów. Jaki on jest cudownie mięciutki...

Jak łatwo sobie wyobrazić, kolejka do autografów ciągnęła się przez korytarze i spokojnie sprawiała, że Piekło wydawało się miejscem przyjaznym. Mimo to, Jared znajdował czas, by zamienić z każdym dwa, trzy zdania, chwaląc koszulki czy cosplay. Nie wiem, co takiego jest w tym człowieku, że ma się wrażenie, jakby rozmawiało się z kumplem, dawno niewidzianym, ale jednak.


niedziela, 4 stycznia 2015

Supernatural - jak go nie kochać? Cz. 3

Krążąc sobie po temacie, dotarliśmy wreszcie do ostatniego, ale wcale nie najmniej ważnego powodu, dla którego Supernaturala nie da się po prostu nie kochać (tak, to ta część, która zawiera znienawidzony przez obecnych na prelekcji slajd). Jest nim wspominana tu już kilkakrotnie Supernaturalowa Rodzina, czyli – dla niewtajemniczonych – fandom serialu. Unikalnym zjawiskiem jest jednak to, że częścią Supernaturalowej Rodziny otwarcie nazywają siebie również aktorzy, nawet jeśli występowali zaledwie w jednym odcinku. Ba, niektórzy z nich, jak Osric Chau, stają się naprawdę aktywną częścią fandomu, biorąc udział w wielu akcjach, łącznie z GISHWHES, o którym mowa będzie za chwilę.

 Tak, to właśnie zdjęcie z tej części prelekcji. Czujecie te ognie piekielne?
Fotka autorstwa Alethei.

Jak bardzo prawdziwe są to deklaracje, przekonaliśmy się chociażby tydzień temu, podczas anonimowych ataków na członków Supernaturalowej Rodziny, o których pisałam tutaj. Dla tych, którym czytać się nie chce, krótkie streszczenie. Tumblrowe blogi fanów Supernaturala, których autorzy kiedykolwiek napisali o swoich problemach z brakiem akceptacji lub zmaganiem się z depresją, zostały zaatakowane przez anonimowych spamerów, którzy w niewybrednych słowach radzili im, co powinni zrobić, by nie być dłużej takimi nieudacznikami i ciężarem dla świata. Skończyło się śmiercią jednej osoby, która nie potrafiła sobie z takim hejtem poradzić, kilka zostało hospitalizowanych. Niemal każdy z aktorów, którzy utrzymują jakikolwiek kontakt z fanami, zamieścił na Twitterze słowa wsparcia dla atakowanych członków fandomu, a już Mark Sheppard rozczulił mnie do łez, pisząc o tym, że 25 lat temu sam znajdował się w podobnej sytuacji, co atakowani i że chciałby teraz przytulić każdego.


Gdybym nie była oddaną fanką tego człowieka, pokochałabym go i tak od tego dnia.

Nie jest to jednak jedyna sytuacja, w której przekonałam się, że supernaturalowi aktorzy to naprawdę znakomici ludzie również w bezpośrednim kontakcie z czasami dosyć męczącym przecież fandomem i rzeczywiście czują się z nami związani. Tak, to jest ten moment, w którym wszyscy życzą mi spłonięcia na suficie niczym mać Winchesterów, ale muszę to napisać! Wiem o tym, bo miałam okazję kilku z nich spotkać osobiście, poobserwować, a nawet zamienić kilka słów. 

Uprzejmie donoszę, że to nie są wszystkie zdjęcia, które posiadam... :D

Byłam na dwóch konwentach supernaturalowych, których atrakcją, poza aktorami, są głównie kolejki. Tak, stoi się wszędzie – do wejścia do sali panelowej, do zdjęć, do autografów, do kolejki po vouchery, kolejkon akredytacyjny zawstydza warszawski Polcon, a by skorzystać z toalety, trzeba się uzbroić w cierpliwość, bo kolejka do damskiego wucetu jest przynajmniej dwukrotnie dłuższa niż zwykle. W efekcie, kiedy zdarzy się, że koło kolejki przechodzi Mark Sheppard, nieodmiennie uśmiecha się sadystycznie i oznajmia „Witamy w Piekle”. Ale to taka luźna dygresja... O czym ja to... A! Kolejka! Tegoroczny konwent majowy był o tyle trudny, że w ten weekend panowała tempreratura zdecydowanie nie brytyjska i nie wiosenna, obstawiałabym raczej tropiki, a klimatyzacja hotelowa padła. Wyobraźcie sobie teraz te setki ludzi stojących w ciasnych korytarzach, praktycznie bez wody, bo do najbliższego sklepu pół świata, a hiltonowy sklepik nie dość, że ceny miał paskarskie, to jeszcze nie przewidział popytu i świecił pustymi półkami. O złe samopoczucie nietrudno i zdarzyło się, że jedna dziewczyna nie wytrzymała i usiadła w kąciku, próbując dojść do siebie. Traf chciał, że przechodził tamtędy Jared, dostrzegł ją ze swojej łosiowej wysokości i natychmiast przysiadł obok, chcąc dowiedzieć się, co zaszło. Oczywiście, dziewczyna o mało nie zemdlała już z emocji, ale powiedziała, że się po prostu źle czuje, bo gorąco i w ogóle. Jared stwierdził, że nie może jej tak zostawić, posłał Clifa Kostermana (czyli swojego ochroniarza) po wodę i nie odszedł, dopóki nie był pewien, że wszystko OK. Moja przygoda była z kolei mniej drastyczna i zdecydowanie bardziej fangirlowa, ale zdecydowanie sympatyczna. Kiedy wraz z moimi towarzyszkami weekendu wyszłyśmy wreszcie z kilometrowej kolejki po odbiór zdjęć, postanowiłyśmy pójść do baru i się napić, bo w pewnym momencie człowiek nie ma już siły na nic. Nawet na panel Amandy Tapping. Idziemy plątaniną korytarzy, a tu znienacka przechodzi Jared... Jedynym, co wyrwało nam się zza zagrody zębów naszych było mało inteligentne „Hi Jared”. Nie czarujmy się, tekst, jaki słyszał miliardy razy (drugim tekstem, który słyszał biliardy razy, popisałam się na fotoopce *facepalm*). Jego reakcja była jednak przeurocza – przystanął, obdarzył nas szczerym padaleckim uśmiechem i przesłał nam całusa. *łup* Tak, o mało nas nie zbierali z tego korytarza.

Tym, co naprawdę unikalne, jest jednak to, że aktorzy doskonale wiedzą, jakiej Rodziny są częścią, doskonale zdają sobie sprawę z tego, do czego my – fani jesteśmy zdolni i potrafią tę niesamowitą energię ukierunkować we właściwym kierunku. Kiedy Gen i Jared spodziewali się pierwszego dziecka, poprosili, by nie przesyłać im różnych podarków, ale wesprzeć finansowo szpital dziecięcy St. Jude, zajmujący się badaniami raka u najmłodszych, obiecali też, że wpłacą drugie tyle. Zebrano 40 tysięcy dolarów, a Padaleccy rzeczywiście tę kwotę podwoili. Zresztą, fani do dzisiaj wysyłają do szpitala rozmaite zabawki, mające umilić małym pacjentom pobyt, niezmiennie z dopiskiem „From the Supernatural Family”. Mark Sheppard bardzo niedawno sprzedawał koszulki, z których dochód był wsparciem organizacji DCES, organizującej obóz dla dzieci z cukrzycą typu pierwszego, na którą chory jest młodszy syn Marka, Will.

Nieustannie działalność charytatywną prowadzi Misha Collins, założyciel fundacji Random Acts. Działa ona jakby na dwóch frontach, zarówno na mniejszą skalę, zachęcając sympatyków organizacji do wykonywania drobnych gestów przyjaźni i uprzejmości, które mogą pomóc zmienić świat, jak i na nieco większą, zbierając pieniądze w projekcie „Hope2Haiti” wspierającą przede wszystkim biedne organizacje dziecięce, mające kłopot z działaniem po trzęsieniu ziemi, która dotknęło wyspę w 2010 r. Zebrano dość pieniędzy, by pomóc w odbudowie sierocińca, zaangażowano się w to również niejako czynnie, ponieważ odbyły się dwie wyprawy na wyspę, mające na celu pomoc w budowie. Koszty były w całości opłacone przez uczestników. Innym przejawem działalności fundacji jest GISHWHES. Co to takiego? Jest to coś zwane scavenger hunt, podczas którego publikowana jest lista punktowanych zadań, wykonywanych według swoich możliwości i uznania przez piętnastoosobowe drużyny, bardzo często złożone z ludzi rozsianych po całym świecie. Ludzie robią to dla zabawy, ale jest to impreza charytatywna. Udział w szaleństwie kosztuje, najmniejsza opłata to 20 dolarów, pieniądze zebrane w ten sposób idą na Random Acts. Nie ukrywajmy jednak, że chodzi również o nagrodę główną. Jest nią spotkanie z aktorem w nietypowych okolicznościach przyrody, czy to w nawiedzonym zamku w Szkocji, czy na jachcie w Chorwacji. Dla fanów gratka nie z tej ziemi! Kolejne edycje GISHWHES biją rekordy Guinessa i daje to powód do dumy. Jedna z edycji pobiła dwa za największą tego typu zabawę (ponad 140 tys. uczestników z 69 państw) oraz za największą zadeklarowaną ilość dobrych uczynków (random acts of kindness). Szkoda tylko, że ostatnimi czasy część zadań jest możliwa do wykonania, jeśli zna się kogoś wpływowego, ewentualnie mieszka w Stanach lub Kanadzie... Niemniej, tym, co daje GISHWHES, są również nowe przyjaźnie, jako że drużyny często dobierają się przez sieć i przez moją również przewinęło się całe mnóstwo osób, z którymi cały czas jestem w kontakcie, a niektóre spokojnie mogę nazywać przyjaciółmi.


My, członkowie Supernaturalowej Rodziny, jesteśmy zdolni do największego szaleństwa. Podczas kręcenia serialu w 2011, ochroniarz Jareda i Jensena zamieścił na Twitterze takie oto zdjęcie i apel o przysyłanie kaczuszek z całego świata. 


Fani zareagowali szybko – w sumie na plan Supernaturala dotarło ponad 4 tysiące gumowych zabawek. Jedna z nich pojawiła się nawet na ekranie. Tym, co jednak niezmiennie mnie zaskakuje jest to, jak wielkie jest wśród fanów poczucie wspólnoty. Pierwszy przykład z brzegu to sytuacja z lotniska przed supernaturalowym konwentem. Siedziałyśmy z Martą padnięte jak ścięte lilie, jako że na Okęciu musiałyśmy być o 5 rano, lot przegadałyśmy, przesiadka we Frankfurcie trochę trwała... Kiedy w końcu runęłyśmy na miejsca przed bramką, wydawało się, że nic i nikt nie jest nas w stanie poderwać z miejsca. Siedziałyśmy w milczeniu, kiedy z tyłu padły słowa klucze „Mark Sheppard”. Odwróciłyśmy się, za nami siedziała grupka osób dyskutujących o serialu... Zadałyśmy tylko jedno pytanie – „Czy wy też lecicie na A12?” Odpowiedź twierdząca spowodowała niewątpliwy przypływ pobożności wśród współpasażerów. Jako że natychmiast zaczęłyśmy gadać w bardzo ożywiony sposób, śmiać się i ogólnie zachowywać się jak grupa doskonałych dawno niewidzianych przyjaciół, wszyscy bez wątpienia modlili się o to, byśmy tylko nie siedziały razem. Nie siedziałyśmy, zdobyłyśmy za to po części doskonałych towarzyszy na cały weekend, do dzisiaj zresztą pozostajemy w kontakcie. Na tymże zresztą konwencie miałam wrażenie, że otaczają mnie najmilsi ludzie świata. Ktoś stał w kolejce, mówiąc że mu słabo z głodu, jako że hotelowe śniadanie nie miało nic dla bezglutenowców, natychmiast druga osoba wyciągała z plecaka coś, co mogłoby się nadać, chociażby banana. Ludzie z Random Acts rozdawali wodę, kiedy tylko zorientowali się, jaka jest sytuacja z klimatyzacją. Mnie samej, po rzuconej żartobliwej uwadze na widok kogoś z jedzeniem, przyniesiono i wciśnięto muffinkę oraz żelki, bo „przecież gżdaczujesz i nie możesz stąd się ruszyć.” Ktoś wylosował bilet na spotkanie z aktorem, a nie był akurat dla niego na tym konwencie, oddawał możliwość takiego spotkania komuś, kto o tym marzył. Nie chciałam autografu od jednej osoby, oddałam go jego zagorzałym fankom w dłuuuugiej kolejce doń stojącej. Naprawdę, takiej wszechogarniającej życzliwości nie doznałam w wielu miejscach poza tym fandomem.

Czasami są to niesamowicie życzliwe gesty od ludzi, których nigdy się na żywo nie spotkało. Parę lat temu zaprzyjaźniłam się poprzed Facebooka z inną fanką Marka Shepparda ze Stanów. Doskonale nam się rozmawia, o wszystkim, nie tylko o Supernaturalu czy Marku, wysyłamy do siebie normalne listy i kartki... W najśmielszych snach nie spodziewałam się jednak takiej niespodzianki, jaką otrzymałam. Było to ze trzy lata temu, Leslie zwierzyła mi się, że jedzie na kolejny konwent supernaturalowy i już nie może się doczekać. Zazgrzytałam zębami z zazdrości, wypytałam o szczegóły i jacy ci nasi aktorzy są w realu, pogadałyśmy luźno i tyle. Kilka miesięcy później ona oznajmia mi, że wróciła, opowiedziała, podzieliła się zdjęciami, a później wspomniała, że wysyła mi pewien drobiazg, taką pamiątkę z konu. Drobiazg przyszedł, ja otworzyłam kopertę i... zdębiałam. W środku znajdowało się moje ówczesne profilowe zdjęcie, wydrukowane w formacie A4 na papierze fotograficznym, a na nim... autograf Marka Shepparda. Na dołączonej karteczce widniały słowa: „a dołączonej karteczce widniały słowa: „You may not seen Mark yet, but he has now seen you.” Przyznam się bez bicia, łzy mi pociekły, zwłaszcza jak się dowiedziałam, że w spisku była również moja najlepsza przyjaciółka, która Leslie to zdjęcie w dobrej jakości dostarczyła i trzymała język za zębami przez cztery miesiące. Bogini droga!

A teraz wyobraźcie sobie, że mam na ścianie swoje zdjęcie z gryzmołem... Tak, te zawieszone spojrzenia osób, które nie wiedzą, o co chodzi...

Nie była to jedyna taka sytuacja. W październiku tego roku odbywał się kolejny konwent, na który jednak nie pojechałam ze względów finansowych (nie pytajcie, ile taki wyjazd kosztuje w sumie). Przed nim skontaktowała się ze mną jedna z zapoznanych na wcześniejszych imprezach koleżanka i zapytała, czy chciałabym jakiś autograf od osób obecnych na tej edycji. Odpowiedziałam, ze i owszem, chciałabym, ale nie mam pieniędzy, więc nie ma o czym mówić. W następnej wiadomości mogłam przeczytać: „I’m not asking if you have the money, I’m asking whose autographs you want.” Nie mylicie się. Dostałam je w prezencie urodzinowo-bożonarodzeniowym. 

Zdjęcie Timothy'ego jest absolutnie urocze :)

I jak tu nie kochać takiego fandomu? A idąc za ciosem, jak tu nie kochać serialu, z którego to wszystko się wywodzi, którego istotą jest Rodzina, nie tworzona tylko przez więzy krwi. Jestem członkiem fandomu SF&F od dobrych 16 lat i spotkałam naprawdę wielu cudownych ludzi, ale największe ich stężenie znajduje się właśnie pośród fanów Supernaturala. Mamy nawet swój hymn, oficjalnie uznany w serialu.


I to by było na tyle... Wiele tych powodów, dla których warto kochać jeden serial, cieszę się jednak, że wszystkie istnieją. Bo moje życie byłoby bardzo inne gdyby nie ta miłość...


wtorek, 16 grudnia 2014

Supernatural - jak go nie kochać? Cz. 2


W poprzedniej części rozmawialiśmy sobie o tym, że kochamy Supernatural za fabułę, za wszelkie zabawy nie tylko motywami religijnymi, ale również za to, co robi z popkulturą i jak przetwarza również życiorysy osób, bez których ona nie miałaby prawa istnieć. Wszak nawet Samuel Colt miał jakiś daleki wpływ na dzisiejsze seriale. W końcu gdyby nie Colt Walker, można zapewne założyć, że Strażnicy Teksasu jako formacja nie odniosłaby tak spektakularnego sukcesu, możliwe, że nie dotrwałaby do naszych czasów, a w rezultacie na naszych ekranach nie zawitałby Chuck Norris w swojej jednej z najbardziej rozpoznawalnych ról. Ot, to taki pierwszy z brzegu przykład. 

Jednak Supernaturala uwielbiam też za to, jak bawi się sobą jako opowieścią. Jednym z najlepszych przykładów może tutaj być spektakularne notoryczne „burzenie czwartej ściany”. O co takiego mi chodzi? Otóż „czwarta ściana” to ta symboliczna granica oddzielająca w teatrze widza i aktora, jako że sama scena jest otoczona trzema (no chyba że jest to teatr eksperymentalny lub współczesny, ale to już inna bajka). Poprzez bezpośrednią aluzję czy bezpośrednie zwrócenie się do widza, w jakikolwiek sposób, autor dokonuje właśnie zabiegu „burzenia czwartej ściany” i nie da się ukryć, że Supernatural jest w tym mistrzem.



Początki tego mamy już chociażby w sezonie drugim, w odcinku Hollywood Babylon, gdy Winchesterowie zwiedzają plany rozmaitych seriali i w pewnym momencie przewodniczka zapowiada, że zaraz dotrą do miejsca, gdzie powstaje Gilmore Girls. Dean uśmiecha się szeroko, ale Sam ucieka z pojazdu na samą myśl. Oczywiście, wierni fani wiedzą, że Jared Padalecki grał również w tym serialu, nomen omen, postać o imieniu Dean. Nie da się również zapomnieć urażonego spojrzenia Sama/Jareda w odcinku Fallen Idols, kiedy Dean oznajmia Paris Hilton, że nie oglądał House of Wax. Scenarzyści uwielbiają też puszczać oczka do fanów już przy nadawaniu tytułów odcinkom, wystarczy tutaj wspomnieć Jump the Shark czy Season Seven, Time for a Wedding. Myślę, że drugiego tytułu nie trzeba tutaj omawiać, natomiast „przeskoczenie rekina” to termin odnoszący się do nieoczekiwanego zwrotu akcji, po którym fabuła idzie w zupełnie innym kierunku. Nie da się ukryć, że pojawienie się trzeciego brata takim zwrotem było. Trzeci brat, nota bene, nadal jest w Piekle. To tak przy okazji.
 
Źródełko: Tumblr. 

Odcinkiem, w którym czwarta ściana poszła się śniegiem rzucać, jest The French Mistake. Śmiem twierdzić, że jest to odcinek totalnie wyjątkowy, bo nawet jubileuszowy epizod Stargate SG1 nie zaszalał aż tak bardzo. Bracia przenoszą się do wymiaru, w którym niejacy Jared i Jensen są bohaterami średnio popularnego serialu Supernatural, nienawidzą się wzajemnie, a fabuła sięga już absurdu. Właściwie mogłabym tutaj opisać cały ten odcinek, jako że niemal każda jego minuta to kula rozbiórkowa waląca w tę naszą ścianę („So now you’re Polish?”), ale skoncentruję się może na momentach najciekawszych. Wspominaliśmy już o darciu łacha z kariery Jareda, tym razem dostało się również Jensenowi, kiedy to Winchesterowie usiłuję dojść do jakiegoś ładu z tym, w jakiej sytuacji się znaleźli. W przyczepie „fałszywego Deana” Sammy googla nazwisko „Jensen Ackles” i oprócz promocyjnych zdjęć z sezonu szóstego, natyka się również na zamieszczone na ichniejszym odpowiedniku YouTube fragmenty Days of our Lives, w którym to grał Jensen. Zresztą, obejrzyjmy to sobie jeszcze raz, bo mina Deana/Jensena jest absolutnie przecudna!



Cudownie bezkonkurencyjna jest scena, podczas której panowie, modląc się do Castiela, natykają się na osobnika wyglądającego dokładnie jak on, spoglądającego wyczekująco w ich kierunku. Oczywiście, nie jest to nasz Anioł Pana, a zaledwie Misha Collins, który wprawdzie najpierw próbuje im odpowiadać, pozostając w roli, potem jednak dochodzi do wniosku, że chłopaki robią sobie z niego jaja. Postanawia się dodatkowo podzielić tym z jego followerami na Twitterze i tutaj następuje numer stulecia. Oczywiście, na prawdziwego Mishę Collinsa, pragnącego się powygłupiać, zawsze można liczyć i w momencie, kiedy jego postać na ekranie wysyłała tweety do Mishamigos, prawdziwy Misha robił to samo – identyczne wiadomości mogli przeczytać jego Minioni. Po zakończeniu odcinka oznajmił dodatkowo, że telefon wpadł mu do innego wymiaru i to sprawiło, że leżałam pod biurkiem, kwicząc radośnie.



Jednak nawet The French Mistake nie jest wszystkim, na co ten serial stać. Od sezonu czwartego, od momentu, kiedy pojawia się Chuck, to opowieść w opowieści, bo wszystko, co nasi bohaterowie robią lub zrobili, ukazało się w ramach tego samego świata jako powieść. W momencie, kiedy bracia dowiadują się, że są bohaterami serii książek, a ich autor to właściwie prorok Pana, my mamy taki wielki znak zapytania nad głowami, niemalże jak bohaterowie kreskówek. Ten nieoczekiwany twist daje nie tylko olbrzymie możliwości fabularne, ale także okazję, by odnieść się do fanów serialu. Jedną z moich ulubionych pozostaje scena, kiedy to Sam informuje Deana nie tylko o istnieniu Sam!Girls i Dean!Girls, ale również takiego zjawiska jak Wincest.



Fani, siła napędowa serialu od niemalże samego początku, są tutaj sportretowani niemal jak żywi, choć najpierw z przymrużeniem oka, potem nieco karykaturalnie, by wreszcie – w niedawnym odcinku jubileuszowym, dostać niesamowicie wielkiego wirtualnego przytula. Nie ukrywajmy, gdyby nie oni, serial prawdopodobnie dawno zakończyłby żywot. Dostajemy więc przeróżnie nakreślone postaci – już od psychofanki wydawczyni, która robi chłopcom egzamin ze znajomości serii i pokazuje swój tatuaż. Potem pojawia się Becky, admin MoreThanBrothers.net, Sam!Girl i autorka slashowych fanfików, która, owszem, jest zdecydowanie przerysowana, ale czuć w tym olbrzymią sympatię. Nie ukrywam, gdyby się okazało, że moi ukochani bohaterowie naprawdę istnieją, pewnie zachowałabym się dokładnie jak ona. 


No dobrze, przyznaję, nie dotykałam Marka Shepparda w sposób niewłaściwy poza przytuleniem. Jestem bardziej opanowana niż Becky! Konwent supernaturalowy, który bardziej przypomina nasze polskie konwenty niż rzeczywisty kon spnowy (na taki można by liczyć zapewne w tym innym wymiarze), to również lekka drwina z tego, co niektórzy fani są w stanie wydedukować z tego samego materiału, co wszyscy inni. Homoerotyczny kontekst Supernaturala i Przerażony mały chłopiec – wewnętrzne życie Deana Winchestera może i brzmią zabawnie, ale nie tylko takie tematy są wiecznie wałkowane czy to na indywidualnych blogach, czy to na LJ lub Tumblrze. Jednocześnie absolutnie rewelacyjnie ukazani są cosplayerzy, których w tym fandomie naprawdę nie brak (ja się za mojego Crowleya doczekałam słów uznania od samego Marka, a co, będę się chwalić! Nawet mogę zdjęcie wrzucić!) – w tym odcinku dostaliśmy multum Samów i Deanów, pojawił się nawet Azazel, gdzieś tam widać Bobby’ego, Asha czy Hookmana. Tym, co mi się tylko niespecjalnie zgadza, jest to, że na serialowym konwencie przeważają panowie… tymczasem na takim prawdziwym kolejka do damskiej toalety jest jeszcze dłuższa niż to zazwyczaj bywa.

Cathia jako Crowley. Cosplay z metką "Approved by Mark Sheppard".

Niestety, w sezonie siódmym fani poczuli się jakby dostali w zęby, a to przy okazji wspomnianego tutaj już odcinka ślubnego i Becky, która posuwa się do niemalże ostateczności, by zdobyć swojego Sama. I jakkolwiek nie zaprzeczam (niestety), że tego typu chorzy psychicznie wielbiciele (bo nie użyję w tym kontekście słowa „fani”) istnieją, wystarczy wspomnieć tylko hordy idiotek atakujących słownie na Twitterze Genevieve lub Danneel, to poczuliśmy się trochę niekomfortowo.
I tak to uczucie pozostało aż do odcinka jubileuszowego, który był wielkim prezentem i docenieniem fanów, zwłaszcza tej bardziej twórczej części, a ta w przypadku Supernaturalowej Rodziny jest naprawdę wielka.


 Po raz kolejny dostaliśmy fankę świata (teoretycznie) wykreowanego przez Chucka, która jednak nie do końca jest zadowolona z kierunku, w którym seria poszła i postanawia stworzyć własną wersję opowieści. W jakim innym serialu bohaterowie zupełnie serio natknęliby się na tworzony o nich samym musical i w jakim innym serialu usłyszeliby od autorki jego scenariusza krytyczne uwagi nie tylko na temat zachowań ich samych (piękna przemowa Marie skierowana do Deana, absolutnie łamiąca serce piosenka Single Man Tear czy wreszcie wręczenie Deanowi atrapy Samuletu, za którym fani płaczą rzewnie od piątego sezonu), ale również na temat tego, co działo się po kanonicznym zakończeniu serii w tym świecie, czyli Swan Song. Ale przedstawienie tego typu twórczości to nic nowego, w końcu wszyscy pamiętamy fanfik Becky, pisany przez nią na początku Sympathy for the Devil. Tu jednak fanowska twórczość zostaje całkowicie zaakceptowana, nie tylko przez Deana, który zachęca Marie do pisania dalej, ale również przez teoretycznego autora tego świata, Chucka Shurleya, który pojawia się na końcu odcinka i ocenia całe przedstawienie jako „Całkiem niezłe”. Jak mi bogowie mili, był to najpiękniejszy ukłon serii w stronę fana, jaki zdarzyło mi się kiedykolwiek zobaczyć/przeczytać. I to jak najbardziej oficjalny!