Pokazywanie postów oznaczonych etykietą serialkon. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą serialkon. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 29 listopada 2015

Serialkonowo mi... Relacja.

Chociaż seriale zajmują już od lat poczytną pozycję w ogólnopojętej fantastyce i prelekcje im poświęcone są coraz częściej umieszczane w programach konwentów, nie da się ukryć, że wszystko zależy od popularności danego odcinkowca. Powiedzmy sobie szczerze – niemal zawsze w harmonogramie znajdzie się coś poświęcone Doktorowi Who, Supernaturalowi czy innych fantastycznym produkcjom, jednak trochę gorzej z czymś, co powstało kilka, kilkanaście czy kilkadziesiąt lat temu. Nie jest to zaskakujące – w końcu zważywszy na to, że część konwentów zaczęło aspirować do miana festiwali (dwa już rzeczywiście nimi są), organizatorzy próbują zorganizować wszystko tak, by jak największa część przybyłej publiki miała co robić. A jaka jest szansa, że wśród tych kilku tysięcy osób znajdzie się z 50 fanów serialu powstałego w czasach, kiedy dinozaury dostrzegły ten wielki płonący kamień na niebie?


Osobiście obstawiam, że dosyć duża, jednak sale i programy nie są z gumy, rozumiem więc decyzje, które sprawiają, że o obecności takich dzieł jak Battlestar Galactica (stara wersja), Babylon 5, The Outer Limits czy choćby startrekowy TOS można raczej tylko sobie pomarzyć. Oczywiście, prelekcje zgłaszają ludzie, więc można założyć, że nikt tego tematu nie porusza, jednak skłaniam się raczej ku temu, że są odrzucane, zwłaszcza na takich konwentach, gdzie ludzi naprawdę sporo. A już na pewno nie dziwi mnie fakt nieobecności seriali nijak z fantastyką nie związanych, choć na festiwale powoli przedostają się tylną furtką – to tematy bardzo popularne.

Szczęśliwie, istnieje konwent poświęcony li i jedynie serialom, więc można liczyć na to, że znajdziemy na nim dużo dobra ogólnoserialowego. To oczywiście Serialkon, którego druga edycja odbyła się w ubiegły weekend. Pamiętam, jak po jego debiucie wszyscy prosili bogów o to, by następna odsłona była co najmniej dwudniowa. Modły zostały wysłuchane! Tym razem do dyspozycji były aż dwa dni, po brzegi wypełnione propozycjami, które mogły zadowolić najbardziej wybrednego wielbiciela seriali.

Kiedy ma się blisko 17 lat jeżdżenia na konwenty na karku, trudno tak naprawdę znaleźć coś, czego się jeszcze nie słyszało (no chyba, że dotyczy absolutnej nowości), zazwyczaj spędzam więc czas na swoich własnych prelekcjach oraz na spotkaniach ze znajomymi (tudzież na stoisku z kartkami, choć to raczej na ogół przypadek Pyrkonu). Nie na Serialkonie! Tutaj patrząc na rozpiskę człowiek rozpaczliwie szuka zmieniacza czasu albo błaga Doktora, by wpadł z wizytą i wypożyczył nam TARDIS.

Tym razem równocześnie odbywało się siedem ścieżek programowych, podobnie jak w ubiegłym roku zarówno w budynku Biblioteki Wojewódzkiej, jak i w Artetece. Szczęśliwie tym razem Akwarium, czyli sala na 2 piętrze Arteteki przeznaczona została głównie na konkursy, ponieważ komfortowo może w niej przebywać chyba 20 osób, nie więcej. Na pierwszym piętrze znalazło się miejsce na panele oraz wystawców. Tych ostatnich było znacznie więcej niż w ubiegłym roku, choć najlepszą sprzedaż nie bez powodu miały stoiska oferujące rzeczy najsilniej związane z serialami – koszulki, gadżety, biżuteria. Wybitnie złe miejsca. Panele odbywały się nie w sali, a na otwartej przestrzeni, co umożliwiało tłumom wbicie się na wybrany punkt, obstawianie ścian i schodów… Dobra opcja, zwłaszcza że akurat ten blok był dosyć popularny, zważywszy na mnogość tematów i znanych rozmówców. II wojna światowa, Hannibal, telewizyjne adaptacje literatury, space opera, sposób pisania o popkulturze, wzorce meskości w serialach… Naprawdę, dla każdego coś miłego. Był to zarazem jedyny blok transmitowany na żywo na YT, więc jeśli ktoś nie mógł się na dyskusji zjawić tudzież w ogóle nie mógł przybyć na Serialkon, mógł nadrobić.

Nowością był blok tylko i wyłącznie anglojęzyczny, w którym wzięło udział kilku zaproszonych zagranicznych gości: Andrew Ellard, Rowan Ellis i Gavia Baker-Whitelaw, ale udzielały się na nim również i znane z polskiej blogosfery twarze. Dodatkowym atutem tego bloku była jego lokalizacja – w salce wydzielonej z kawiarni na dole Arteteki, co umożliwiało delektowanie się strawą duchową na równi z tą fizyczną.


Kolejkon teoretycznie wyglądał przerażająco, ale rozładowano go błyskawicznie.

Konwent rozpoczął się w sobotę rano, zanim jednak zaczęliśmy szturmować jego bramy i formować kolejkon, postanowiliśmy uczcić spotkanie z kilkoma znajomymi śniadaniem i tak załamaliśmy obsługę, zjawiwszy się tuż po otwarciu drzwi knajpy. Jedzenie było smaczne, towarzystwo znakomite, tematy rozmów więcej niż zacne, Daleki obecne, więc nic dziwnego, że udaliśmy się na sąsiednią ulice w nastrojach mocno szampańskich. Zanim tam dotarliśmy, doszły nas słuchy, że zamiast siedzieć i delektować się pysznym jedzonkiem, powinniśmy raczej stać w kolejce, bo już się uformowała. Nie było jednak tak źle! Akredytacja działała więcej niż sprawnie, zdecydowanie pomaga brak opłaty za konwent! Tegoroczne plakietki były bardzo porządne, program również wydrukowany bardzo ładnie, już samo to pokazuje, jak długą drogę przeszedł Seriakon od ubiegłego roku (nie, żebym narzekała na poprzednią edycję, piekielnie mi się podobała!), w gratisie było również CD Action i Fantasy Komiks, gdzieniegdzie można było znaleźć kolorowankę od Stabilo. Pakiet niemalże VIPowski, który dostałam, dodatkowo zawierał kilka cienkopisów, książkę, przypinkę i klasycznie już ulotki. Bycie gościem zawsze na propsie, zdarzyło się po raz pierwszy od wielu lat. I nadal nie pojmuję, dlaczego ;)

Konwent de facto otwierałam i zamykałam, ponieważ pierwszą prelekcję miałam w sobotę o 12, ostatnią w niedzielę o 16. Pierwszą był Supernaturalowy flirt z popkulturą w sali-widmo, do której podobnież ciężko było trafić. Mnie pokierowano właściwie, jednak z tego, co wiem, liczne osoby miały problemy z trafieniem do odpowiedniej windy i to rodziło problemy. Sale jednak były ładnie oznaczone, więc koniec końców dawało się trafić niemalże wszędzie, tyle że czasem można było stracić początek prelekcji. W sali zakochałam się miłością szczerą i prawdziwą, miała doskonały sprzęt i nagłośnienie, mnóstwo miejsca oraz działało wi-fi (czy ja przypadkiem nie sprzedałam gdzieś duszy?). Rzadko się zdarza, żebym nie musiała wyciągać mojego laptopa, więc doceniam każdą taką sytuację – wszystko działa i nie muszę się martwić! Ha, lubię to! Tłumy dzikie, już mnie to nie dziwi, Supernaturalowa Rodzina jest naprawdę sporym fandomem, w tym jedna sztuka przebrana za Demon!Deana z pierwszorzędnie wykonanym Pierwszym Ostrzem… Miałam sobie zrobić z nią zdjęcie, ale, niestety, skleroza nie boli, ucieczka na najbliższe punkty programu również… Myślę, że było całkiem sympatycznie, w końcu przegląd popkulturalnych tropów w naszym ukochanym serialu to temat rzeka i w dodatku bardzo przyjemny!


Cathia gadająca. Jak zwykle. Ale tym razem stała w miejscu!
Zdjęcie autorstwa Chomika.

Potem mój wybór stał się nieco bardziej skomplikowany. W końcu zdecydowałam się udać do Arteteki, spojrzeć na wystawców, co okazało się błędem. Wielkim błędem. Uprzejmości Beaty z Biżuteria tematyczna zawdzięczam to, że nie zbankrutowałam, jako że udostępniła mi na godzinkę kawałek swojego stoiska na moje kartki. Mogłam szaleć… Na pogaduszkach, śmichach i dealowaniu zeszły mi najbliższe dwie godziny i musiałam biec na swoje panele.


Zdjęcie panelowe.
Fotka: Konwenty Południowe.

Pierwszy poświęcony był serialowym geniuszom, a dyskusję miałam okazję prowadzić z Anną „Myszą” Piotrowską i Piotrem „Ramzesem” Mrowcem, a także Katarzyną „Katlą” Bajką jako prowadzącą. Rozmowa była bardzo przyjemna, przelecieliśmy przez bardzo wiele seriali, a wniosek jeden – należy obejrzeć Limitless, którym zachwyca się Mysza. Mysza poleca dobre rzeczy, więc była to pierwsza z pozycji wpisanych w ciągu Serialkonu na listę. Zaraz później wraz z Agnieszką „Aeth” Jędrzejczyk, Marcinem „Sejim” Segitem i Simonem Zackiem oraz prowadzącym – Radkiem Polańskim rozpoczęliśmy znęcanie się nad space operami. Temat po prostu znakomity, wszyscy rozmówcy zaprzyjaźnieni ze sobą nie od dziś, więc była to absolutnie przemiło spędzona godzina i gdyby nie mikrofony, pewnie nie pamiętałabym, że znajdujemy się na panelu, obstawiałabym raczej knajpę.


Potem pobiegłam na dół, do kawiarni, posłuchać Myszy i jej prelekcji o „Penny Dreadful on gender, orientation and sexuality”. Była absolutnie znakomita! Najpierw dowiedzieliśmy się co nieco o podziale ról i obyczajowości starej dobrej wiktoriańskiej Anglii, a później prowadząca odniosła się do tego w serialu. Słuchało się bardzo przyjemnie, dowiedziałam się całego mnóstwa ciekawostek, żałuję tylko, że nie mogłam zostać do końca, bo zaraz była moja prelekcja o BSG, a trzeba było zmienić budynek.


Mysza mówi, tłumy słuchają...

Batllestar Galactica okazała się być tematem wybitnie kameralnym, co sprawiło, że przyjemnie od czasu do czasu dyskutowało się z tymi osobami, które postanowiły się zjawić. Byłam okrutna i zniszczyłam psychikę co poniektórych osób, uświadamiając im rozmiar klęski, jaką była Galactica 1980, jednak nie da się, niestety, od tego uciec.

Właściwie to miał być koniec tego dnia konwentowego, ale nieoczekiwanie Aeth i Seji powiedzieli, że teraz będzie quiz popkulturalny… Poszliśmy. Sformowaliśmy drużynę o jakże znamienitej nazwie „Big Damn Heroes” i… Powyliśmy do księżyca. Prowadząca konkurs Joanna Kucharska zrobiła naprawdę dobrą robotę, przygotowując sto pytań odnoszących się do seriali bardziej i mniej znanych (zwłaszcza tych mniej!), w dodatku pytań wybitnie szczegółowych. Każda drużyna dostała do ręki arkusz, gdzie należało wpisywać odpowiedzi i bardzo mało czasu na jej udzielenie, można było zatem swobodnie założyć, że nikt nie próbował wyszukiwać podpowiedzi w sieci. Kategorii było pięć – Sci Fi, Komedie i sitcomy, Dramy, Oldiesy i pytania związane z produkcją i nie wstydzę się powiedzieć, że strzelaliśmy w niektórych przypadkach straszliwie. Dodam też, że straszne z nas skamieliny, jako że najlepiej poszła nam kategoria Oldies. No cóż, można nie pamiętać serialu Haven, ale wszyscy doskonale wiedzą, jak nazywała się pierwsza żona Blake’a Carringtona. Szczerze ubawił mnie też moment, kiedy Aśka oznajmiła, iż prosi teraz Cathię o zachowanie spokoju, bo pytanie dotyczy Marka Shepparda. I am a fangirl, I don’t do calm! Do dzisiaj nie wiem, jakim cudem wygraliśmy, bo był to najcięższy konkurs, na jakimkolwiek byłam (w efekcie zostaliśmy okrzyknięci totalnymi nołlajfami :D), a nagrody były… Ojej, cudne. Wielką torbę gadżetów z różnych produkcji ufundowała Aśka i cieszyłam się tylko, że wracam samochodem, nie autobusem czy pociągiem, bo moja jedna czwarta łupu była i tak olbrzymia!


Drużyna zanim jeszcze dowiedzieliśmy się o wynikach. Jak widać, humor i tak dopisywał :)


Z częścią łupów. Naprawdę nieliczną częścią.

Wieczór spędziliśmy klasycznie – piwo, pizza i Polaków rozmowy. Pozostało się cieszyć, że wyspałyśmy się z Olą z piątku na sobotę, ponieważ gadałyśmy tym razem do trzeciej nad ranem. Ranek był ciężki, choć zaczął się, podobnie jak sobota, od genialnego śniadania w znakomitym towarzystwie.

Niedziela była dla mnie dniem uczestniczenia w prelekcjach i były to rzeczy naprawdę dobre. Rozpoczęliśmy od prelekcji Myszy i Katarzyny Czajki – „Zwierza Popkulturalnego” o tym, jaki sposób oglądania seriali jest lepszy – maraton czy trucht. Zarówno Mysza, jak i Zwierz są absolutnie cudnie zakręcone, mówią o wszystkim z niesamowitą pasją i tak naprawdę są jedną duszą w dwóch ciałach, więc argumentów przemawiających za oboma metodami słuchało się wybitnie dobrze, gdzieniegdzie kiwając głową z absolutnym zrozumieniem. Problemy jednej fangirl są problemami wszystkich, więc nie da się ukryć, że znamy ból towarzyszący nie tylko czekaniu na rozstrzygnięcie cliffhangera w przypadku oglądania zgodnie z zamysłem twórców podczas sezonu, ale i gdy skończymy maraton i więcej nie ma… Zło.

Potem planowaliśmy zostać na wykładzie poświęconym kawie w serialach, jednak był to jeden z (nielicznych) przypadków, kiedy prelegent nie dotarł, więc po 20 minutach oczekiwania przenieśliśmy się piętro niżej, posłuchać o przedstawieniu fandomów w naszych ulubionych produkcjach. Zdążyliśmy się załapać na Sherlocka i Supernaturala, więc nie wyszło źle, choć nie lubię wbijać się na salę komuś w połowie prelekcji. Przycupnęliśmy sobie z tyłu i posłuchaliśmy opowieści Joanny Milanowskiej o tym, co Moffat zrobił fandomowi w The Empty Hearse i jak wiele tego, co pojawiło się na ekranie, było przedmiotem rozważań fanów w rzeczywistości. Potem oczywiście mowa była o Becky Rosen, konwencie supernaturalowym i shipperkach. Słuchało się bardzo przyjemnie, choć krótko – również z naszej winy. Prowadząca przyznała się potem, że było to jej pierwsze wystąpienie, więc chciałabym jej ponownie pogratulować – trema jej nie zjadła! Oby tak dalej!

Zostałam już w tej sali na najbliższe trzy godziny, bardzo kameralne, jak się okazało. Postanowiłam pozwolić zrobić sobie krzywdę, a mianowicie posłuchać Aeth opowiadającej o najnowszych i niedawnych propozycjach stacji SyFy. Moja lista rzeczy, które chcę obejrzeć, niebezpiecznie się wydłużyła! Potem pałeczkę przejął Simon, przybliżający publice fenomen Robina z Sherwood. Prelekcja zamieniła się w festiwal wspomnień (dla mnie również z tego powodu, że byliśmy z prowadzącym w Nottingham na wymianie szkolnej równo 20 lat temu), ponieważ każdy, kto przyszedł, kochał ten serial w dzieciństwie. Bardzo mile spędzona godzina, uwielbiam takie punkty programu! Najbardziej żałuję, że nie dane mi było zostać na całej prelekcji Sejiego, przeglądowi starych seriali (i to naprawdę starych!). Znowu okazało się być to przyjemną wyprawą w przeszłość, bo Seji nie tylko mówił o takich klasykach jak The Outer Limits, Star Trek czy BSG, ale także o takich fenomenach jak Drużyna A czy Tajemnicze złote miasta. Niestety, musiałam uciekać na swoją prelekcję, ale Chomik mówi, że o B5 oraz Firefly też było… I nie tylko!


Prelekcja o Robinie była przecudowną nostalgiczną wyprawą w przeszłość.

Tymczasem poszłam zamykać konwent prelekcją o tym, jak zostać łowcą, czyli zwariowanym przeglądem najważniejszych rzeczy w życiu każdego, kto chce poświęcić się walce z nienazwanym. Była to akurat powtórka prelekcji pyrkonowej, ponieważ kiedy zostałam poproszona o przygotowanie jeszcze jednego punktu programu, nie miałam już czasu na nic, jednak chyba nikt z obecnych nie był w Poznaniu, mam wrażenie, że bawili się równie dobrze jak ja. Trochę dziwnie czułam się, proponując takie zupełnie fanowskie punkty programu na Serialkonie, którego siłą jest wręcz akademickie podejście do tematu, a prelegenci nierzadko mają odpowiednie skróty przed nazwiskiem, ale patrząc na frekwencję – chyba jest na to zapotrzebowanie :) Pozdrawiam również serdecznie członków cathiowego fandomu – chyba czas na koszulki! :)

Z małą reprezentacją Fandomu ;)
Zdjęcie: Monika Kujawa.

Zakończyliśmy konwent tak samo jak w poprzedni dzień – posiedzeniem w bardzo sympatycznej włoskiej knajpce i poczuliśmy, jak dopada nas con blues. Jeszcze tylko pogaduszki po spakowaniu się i trzeba było powoli kończyć znakomity weekend…

Serialkon się rozrósł i bardzo mnie to cieszy. Jest to, póki co, jedyny znany mi konwent, na którym znajdzie się miejsce i dla seriali bardzo popularnych, jak i dla tych, które żyją już tylko w pamięci starszych fanów i czasami na paśmie powtórkowym. Organizacja na piątkę z plusem, nie mogę sobie przypomnieć żadnej wpadki i bardzo się cieszę, bo świadczy to o poważnym podejściu orgów do tematu i daje nadzieję na jeszcze lepszą przyszłoroczną edycję! Już się nie mogę doczekać!

Co: Serialkon
Organizator: Krakowskie Smoki i Pulpozaur.pl
Kiedy: 21-22 listopada 2015
Gdzie: Kraków


wtorek, 17 listopada 2015

Cathia na Serialkonie!

Jak każe nowa świecka tradycja, jak i w ubiegłym roku, tak i w tym pojawię się na Serialkonie w Krakowie! Tegoroczna edycja jest już dwudniowa, spodziewać się zatem możemy wielu naprawdę świetnych prelekcji, a patrząc na program, żałuję, że nie mogę sobie wynająć na godziny Gabrysia, by podróżować w czasie (między innymi... *gwiżdże, patrząc w sufit*).

Oczywiście, jako człowiek ciężko uzależniony od robienia prelekcji, nie mogłam się powstrzymać od zgłoszenia tego i owego. W efekcie będziecie mieli okazję posłuchać trzech moich wystąpień, biorę też udział w dwóch panelach.

Rozpiska.

Sobota
12:00-12:50 "Supernaturalowy flirt z popkulturą"
sala B WBP

15:00-15:50 "Serialowi geniusze" - panel
sala panelowa I p.

16:00-16;50 "Space opera - wczoraj i dziś" - panel
sala panelowa I p.

18:00-18:50 "Battlestar Galactica - kiedyś i dziś"
sala C WBP

Niedziela
16:00-16:50 "Jak zostać łowcą i zakasować braci Winchesterów"
sala B WBP

To co, zobaczymy się? :) Trzeba przecież zrobić kolejne zdjęcie Supernaturalowej Rodziny!




środa, 16 września 2015

Tak tylko informacyjnie i po prośbie

Wyjeżdżam sobie za kilka dni, zarabiać na chlebek i konwenty, w związku z tym raczej mnie tutaj przez dwa tygodnie (a może i dłużej) nie będzie. Pocieszam się tylko tym, że jeśli będę miała chwilę czasu (naiwna!), poczytam sobie pozycje do swoich prelekcji. Zgłosiłam bowiem 5 prelek na Falkon, a przed chwilą wysłałam dwie propozycje na Serialkon, będę miała zatem co robić, jak wrócę z wojaży...

A w związku z jedną z tych prelek mam do Was gorącą prośbę. Wypiszcie w komentarzach, proszę, Wasze ulubione supernaturalowe sceny. Nie ograniczajcie się! Dziękuję z góry :) A w ramach podziękowania chłopcy z wianuszkami (wzięci stąd).


niedziela, 4 stycznia 2015

Supernatural - jak go nie kochać? Cz. 3

Krążąc sobie po temacie, dotarliśmy wreszcie do ostatniego, ale wcale nie najmniej ważnego powodu, dla którego Supernaturala nie da się po prostu nie kochać (tak, to ta część, która zawiera znienawidzony przez obecnych na prelekcji slajd). Jest nim wspominana tu już kilkakrotnie Supernaturalowa Rodzina, czyli – dla niewtajemniczonych – fandom serialu. Unikalnym zjawiskiem jest jednak to, że częścią Supernaturalowej Rodziny otwarcie nazywają siebie również aktorzy, nawet jeśli występowali zaledwie w jednym odcinku. Ba, niektórzy z nich, jak Osric Chau, stają się naprawdę aktywną częścią fandomu, biorąc udział w wielu akcjach, łącznie z GISHWHES, o którym mowa będzie za chwilę.

 Tak, to właśnie zdjęcie z tej części prelekcji. Czujecie te ognie piekielne?
Fotka autorstwa Alethei.

Jak bardzo prawdziwe są to deklaracje, przekonaliśmy się chociażby tydzień temu, podczas anonimowych ataków na członków Supernaturalowej Rodziny, o których pisałam tutaj. Dla tych, którym czytać się nie chce, krótkie streszczenie. Tumblrowe blogi fanów Supernaturala, których autorzy kiedykolwiek napisali o swoich problemach z brakiem akceptacji lub zmaganiem się z depresją, zostały zaatakowane przez anonimowych spamerów, którzy w niewybrednych słowach radzili im, co powinni zrobić, by nie być dłużej takimi nieudacznikami i ciężarem dla świata. Skończyło się śmiercią jednej osoby, która nie potrafiła sobie z takim hejtem poradzić, kilka zostało hospitalizowanych. Niemal każdy z aktorów, którzy utrzymują jakikolwiek kontakt z fanami, zamieścił na Twitterze słowa wsparcia dla atakowanych członków fandomu, a już Mark Sheppard rozczulił mnie do łez, pisząc o tym, że 25 lat temu sam znajdował się w podobnej sytuacji, co atakowani i że chciałby teraz przytulić każdego.


Gdybym nie była oddaną fanką tego człowieka, pokochałabym go i tak od tego dnia.

Nie jest to jednak jedyna sytuacja, w której przekonałam się, że supernaturalowi aktorzy to naprawdę znakomici ludzie również w bezpośrednim kontakcie z czasami dosyć męczącym przecież fandomem i rzeczywiście czują się z nami związani. Tak, to jest ten moment, w którym wszyscy życzą mi spłonięcia na suficie niczym mać Winchesterów, ale muszę to napisać! Wiem o tym, bo miałam okazję kilku z nich spotkać osobiście, poobserwować, a nawet zamienić kilka słów. 

Uprzejmie donoszę, że to nie są wszystkie zdjęcia, które posiadam... :D

Byłam na dwóch konwentach supernaturalowych, których atrakcją, poza aktorami, są głównie kolejki. Tak, stoi się wszędzie – do wejścia do sali panelowej, do zdjęć, do autografów, do kolejki po vouchery, kolejkon akredytacyjny zawstydza warszawski Polcon, a by skorzystać z toalety, trzeba się uzbroić w cierpliwość, bo kolejka do damskiego wucetu jest przynajmniej dwukrotnie dłuższa niż zwykle. W efekcie, kiedy zdarzy się, że koło kolejki przechodzi Mark Sheppard, nieodmiennie uśmiecha się sadystycznie i oznajmia „Witamy w Piekle”. Ale to taka luźna dygresja... O czym ja to... A! Kolejka! Tegoroczny konwent majowy był o tyle trudny, że w ten weekend panowała tempreratura zdecydowanie nie brytyjska i nie wiosenna, obstawiałabym raczej tropiki, a klimatyzacja hotelowa padła. Wyobraźcie sobie teraz te setki ludzi stojących w ciasnych korytarzach, praktycznie bez wody, bo do najbliższego sklepu pół świata, a hiltonowy sklepik nie dość, że ceny miał paskarskie, to jeszcze nie przewidział popytu i świecił pustymi półkami. O złe samopoczucie nietrudno i zdarzyło się, że jedna dziewczyna nie wytrzymała i usiadła w kąciku, próbując dojść do siebie. Traf chciał, że przechodził tamtędy Jared, dostrzegł ją ze swojej łosiowej wysokości i natychmiast przysiadł obok, chcąc dowiedzieć się, co zaszło. Oczywiście, dziewczyna o mało nie zemdlała już z emocji, ale powiedziała, że się po prostu źle czuje, bo gorąco i w ogóle. Jared stwierdził, że nie może jej tak zostawić, posłał Clifa Kostermana (czyli swojego ochroniarza) po wodę i nie odszedł, dopóki nie był pewien, że wszystko OK. Moja przygoda była z kolei mniej drastyczna i zdecydowanie bardziej fangirlowa, ale zdecydowanie sympatyczna. Kiedy wraz z moimi towarzyszkami weekendu wyszłyśmy wreszcie z kilometrowej kolejki po odbiór zdjęć, postanowiłyśmy pójść do baru i się napić, bo w pewnym momencie człowiek nie ma już siły na nic. Nawet na panel Amandy Tapping. Idziemy plątaniną korytarzy, a tu znienacka przechodzi Jared... Jedynym, co wyrwało nam się zza zagrody zębów naszych było mało inteligentne „Hi Jared”. Nie czarujmy się, tekst, jaki słyszał miliardy razy (drugim tekstem, który słyszał biliardy razy, popisałam się na fotoopce *facepalm*). Jego reakcja była jednak przeurocza – przystanął, obdarzył nas szczerym padaleckim uśmiechem i przesłał nam całusa. *łup* Tak, o mało nas nie zbierali z tego korytarza.

Tym, co naprawdę unikalne, jest jednak to, że aktorzy doskonale wiedzą, jakiej Rodziny są częścią, doskonale zdają sobie sprawę z tego, do czego my – fani jesteśmy zdolni i potrafią tę niesamowitą energię ukierunkować we właściwym kierunku. Kiedy Gen i Jared spodziewali się pierwszego dziecka, poprosili, by nie przesyłać im różnych podarków, ale wesprzeć finansowo szpital dziecięcy St. Jude, zajmujący się badaniami raka u najmłodszych, obiecali też, że wpłacą drugie tyle. Zebrano 40 tysięcy dolarów, a Padaleccy rzeczywiście tę kwotę podwoili. Zresztą, fani do dzisiaj wysyłają do szpitala rozmaite zabawki, mające umilić małym pacjentom pobyt, niezmiennie z dopiskiem „From the Supernatural Family”. Mark Sheppard bardzo niedawno sprzedawał koszulki, z których dochód był wsparciem organizacji DCES, organizującej obóz dla dzieci z cukrzycą typu pierwszego, na którą chory jest młodszy syn Marka, Will.

Nieustannie działalność charytatywną prowadzi Misha Collins, założyciel fundacji Random Acts. Działa ona jakby na dwóch frontach, zarówno na mniejszą skalę, zachęcając sympatyków organizacji do wykonywania drobnych gestów przyjaźni i uprzejmości, które mogą pomóc zmienić świat, jak i na nieco większą, zbierając pieniądze w projekcie „Hope2Haiti” wspierającą przede wszystkim biedne organizacje dziecięce, mające kłopot z działaniem po trzęsieniu ziemi, która dotknęło wyspę w 2010 r. Zebrano dość pieniędzy, by pomóc w odbudowie sierocińca, zaangażowano się w to również niejako czynnie, ponieważ odbyły się dwie wyprawy na wyspę, mające na celu pomoc w budowie. Koszty były w całości opłacone przez uczestników. Innym przejawem działalności fundacji jest GISHWHES. Co to takiego? Jest to coś zwane scavenger hunt, podczas którego publikowana jest lista punktowanych zadań, wykonywanych według swoich możliwości i uznania przez piętnastoosobowe drużyny, bardzo często złożone z ludzi rozsianych po całym świecie. Ludzie robią to dla zabawy, ale jest to impreza charytatywna. Udział w szaleństwie kosztuje, najmniejsza opłata to 20 dolarów, pieniądze zebrane w ten sposób idą na Random Acts. Nie ukrywajmy jednak, że chodzi również o nagrodę główną. Jest nią spotkanie z aktorem w nietypowych okolicznościach przyrody, czy to w nawiedzonym zamku w Szkocji, czy na jachcie w Chorwacji. Dla fanów gratka nie z tej ziemi! Kolejne edycje GISHWHES biją rekordy Guinessa i daje to powód do dumy. Jedna z edycji pobiła dwa za największą tego typu zabawę (ponad 140 tys. uczestników z 69 państw) oraz za największą zadeklarowaną ilość dobrych uczynków (random acts of kindness). Szkoda tylko, że ostatnimi czasy część zadań jest możliwa do wykonania, jeśli zna się kogoś wpływowego, ewentualnie mieszka w Stanach lub Kanadzie... Niemniej, tym, co daje GISHWHES, są również nowe przyjaźnie, jako że drużyny często dobierają się przez sieć i przez moją również przewinęło się całe mnóstwo osób, z którymi cały czas jestem w kontakcie, a niektóre spokojnie mogę nazywać przyjaciółmi.


My, członkowie Supernaturalowej Rodziny, jesteśmy zdolni do największego szaleństwa. Podczas kręcenia serialu w 2011, ochroniarz Jareda i Jensena zamieścił na Twitterze takie oto zdjęcie i apel o przysyłanie kaczuszek z całego świata. 


Fani zareagowali szybko – w sumie na plan Supernaturala dotarło ponad 4 tysiące gumowych zabawek. Jedna z nich pojawiła się nawet na ekranie. Tym, co jednak niezmiennie mnie zaskakuje jest to, jak wielkie jest wśród fanów poczucie wspólnoty. Pierwszy przykład z brzegu to sytuacja z lotniska przed supernaturalowym konwentem. Siedziałyśmy z Martą padnięte jak ścięte lilie, jako że na Okęciu musiałyśmy być o 5 rano, lot przegadałyśmy, przesiadka we Frankfurcie trochę trwała... Kiedy w końcu runęłyśmy na miejsca przed bramką, wydawało się, że nic i nikt nie jest nas w stanie poderwać z miejsca. Siedziałyśmy w milczeniu, kiedy z tyłu padły słowa klucze „Mark Sheppard”. Odwróciłyśmy się, za nami siedziała grupka osób dyskutujących o serialu... Zadałyśmy tylko jedno pytanie – „Czy wy też lecicie na A12?” Odpowiedź twierdząca spowodowała niewątpliwy przypływ pobożności wśród współpasażerów. Jako że natychmiast zaczęłyśmy gadać w bardzo ożywiony sposób, śmiać się i ogólnie zachowywać się jak grupa doskonałych dawno niewidzianych przyjaciół, wszyscy bez wątpienia modlili się o to, byśmy tylko nie siedziały razem. Nie siedziałyśmy, zdobyłyśmy za to po części doskonałych towarzyszy na cały weekend, do dzisiaj zresztą pozostajemy w kontakcie. Na tymże zresztą konwencie miałam wrażenie, że otaczają mnie najmilsi ludzie świata. Ktoś stał w kolejce, mówiąc że mu słabo z głodu, jako że hotelowe śniadanie nie miało nic dla bezglutenowców, natychmiast druga osoba wyciągała z plecaka coś, co mogłoby się nadać, chociażby banana. Ludzie z Random Acts rozdawali wodę, kiedy tylko zorientowali się, jaka jest sytuacja z klimatyzacją. Mnie samej, po rzuconej żartobliwej uwadze na widok kogoś z jedzeniem, przyniesiono i wciśnięto muffinkę oraz żelki, bo „przecież gżdaczujesz i nie możesz stąd się ruszyć.” Ktoś wylosował bilet na spotkanie z aktorem, a nie był akurat dla niego na tym konwencie, oddawał możliwość takiego spotkania komuś, kto o tym marzył. Nie chciałam autografu od jednej osoby, oddałam go jego zagorzałym fankom w dłuuuugiej kolejce doń stojącej. Naprawdę, takiej wszechogarniającej życzliwości nie doznałam w wielu miejscach poza tym fandomem.

Czasami są to niesamowicie życzliwe gesty od ludzi, których nigdy się na żywo nie spotkało. Parę lat temu zaprzyjaźniłam się poprzed Facebooka z inną fanką Marka Shepparda ze Stanów. Doskonale nam się rozmawia, o wszystkim, nie tylko o Supernaturalu czy Marku, wysyłamy do siebie normalne listy i kartki... W najśmielszych snach nie spodziewałam się jednak takiej niespodzianki, jaką otrzymałam. Było to ze trzy lata temu, Leslie zwierzyła mi się, że jedzie na kolejny konwent supernaturalowy i już nie może się doczekać. Zazgrzytałam zębami z zazdrości, wypytałam o szczegóły i jacy ci nasi aktorzy są w realu, pogadałyśmy luźno i tyle. Kilka miesięcy później ona oznajmia mi, że wróciła, opowiedziała, podzieliła się zdjęciami, a później wspomniała, że wysyła mi pewien drobiazg, taką pamiątkę z konu. Drobiazg przyszedł, ja otworzyłam kopertę i... zdębiałam. W środku znajdowało się moje ówczesne profilowe zdjęcie, wydrukowane w formacie A4 na papierze fotograficznym, a na nim... autograf Marka Shepparda. Na dołączonej karteczce widniały słowa: „a dołączonej karteczce widniały słowa: „You may not seen Mark yet, but he has now seen you.” Przyznam się bez bicia, łzy mi pociekły, zwłaszcza jak się dowiedziałam, że w spisku była również moja najlepsza przyjaciółka, która Leslie to zdjęcie w dobrej jakości dostarczyła i trzymała język za zębami przez cztery miesiące. Bogini droga!

A teraz wyobraźcie sobie, że mam na ścianie swoje zdjęcie z gryzmołem... Tak, te zawieszone spojrzenia osób, które nie wiedzą, o co chodzi...

Nie była to jedyna taka sytuacja. W październiku tego roku odbywał się kolejny konwent, na który jednak nie pojechałam ze względów finansowych (nie pytajcie, ile taki wyjazd kosztuje w sumie). Przed nim skontaktowała się ze mną jedna z zapoznanych na wcześniejszych imprezach koleżanka i zapytała, czy chciałabym jakiś autograf od osób obecnych na tej edycji. Odpowiedziałam, ze i owszem, chciałabym, ale nie mam pieniędzy, więc nie ma o czym mówić. W następnej wiadomości mogłam przeczytać: „I’m not asking if you have the money, I’m asking whose autographs you want.” Nie mylicie się. Dostałam je w prezencie urodzinowo-bożonarodzeniowym. 

Zdjęcie Timothy'ego jest absolutnie urocze :)

I jak tu nie kochać takiego fandomu? A idąc za ciosem, jak tu nie kochać serialu, z którego to wszystko się wywodzi, którego istotą jest Rodzina, nie tworzona tylko przez więzy krwi. Jestem członkiem fandomu SF&F od dobrych 16 lat i spotkałam naprawdę wielu cudownych ludzi, ale największe ich stężenie znajduje się właśnie pośród fanów Supernaturala. Mamy nawet swój hymn, oficjalnie uznany w serialu.


I to by było na tyle... Wiele tych powodów, dla których warto kochać jeden serial, cieszę się jednak, że wszystkie istnieją. Bo moje życie byłoby bardzo inne gdyby nie ta miłość...


wtorek, 16 grudnia 2014

Supernatural - jak go nie kochać? Cz. 2


W poprzedniej części rozmawialiśmy sobie o tym, że kochamy Supernatural za fabułę, za wszelkie zabawy nie tylko motywami religijnymi, ale również za to, co robi z popkulturą i jak przetwarza również życiorysy osób, bez których ona nie miałaby prawa istnieć. Wszak nawet Samuel Colt miał jakiś daleki wpływ na dzisiejsze seriale. W końcu gdyby nie Colt Walker, można zapewne założyć, że Strażnicy Teksasu jako formacja nie odniosłaby tak spektakularnego sukcesu, możliwe, że nie dotrwałaby do naszych czasów, a w rezultacie na naszych ekranach nie zawitałby Chuck Norris w swojej jednej z najbardziej rozpoznawalnych ról. Ot, to taki pierwszy z brzegu przykład. 

Jednak Supernaturala uwielbiam też za to, jak bawi się sobą jako opowieścią. Jednym z najlepszych przykładów może tutaj być spektakularne notoryczne „burzenie czwartej ściany”. O co takiego mi chodzi? Otóż „czwarta ściana” to ta symboliczna granica oddzielająca w teatrze widza i aktora, jako że sama scena jest otoczona trzema (no chyba że jest to teatr eksperymentalny lub współczesny, ale to już inna bajka). Poprzez bezpośrednią aluzję czy bezpośrednie zwrócenie się do widza, w jakikolwiek sposób, autor dokonuje właśnie zabiegu „burzenia czwartej ściany” i nie da się ukryć, że Supernatural jest w tym mistrzem.



Początki tego mamy już chociażby w sezonie drugim, w odcinku Hollywood Babylon, gdy Winchesterowie zwiedzają plany rozmaitych seriali i w pewnym momencie przewodniczka zapowiada, że zaraz dotrą do miejsca, gdzie powstaje Gilmore Girls. Dean uśmiecha się szeroko, ale Sam ucieka z pojazdu na samą myśl. Oczywiście, wierni fani wiedzą, że Jared Padalecki grał również w tym serialu, nomen omen, postać o imieniu Dean. Nie da się również zapomnieć urażonego spojrzenia Sama/Jareda w odcinku Fallen Idols, kiedy Dean oznajmia Paris Hilton, że nie oglądał House of Wax. Scenarzyści uwielbiają też puszczać oczka do fanów już przy nadawaniu tytułów odcinkom, wystarczy tutaj wspomnieć Jump the Shark czy Season Seven, Time for a Wedding. Myślę, że drugiego tytułu nie trzeba tutaj omawiać, natomiast „przeskoczenie rekina” to termin odnoszący się do nieoczekiwanego zwrotu akcji, po którym fabuła idzie w zupełnie innym kierunku. Nie da się ukryć, że pojawienie się trzeciego brata takim zwrotem było. Trzeci brat, nota bene, nadal jest w Piekle. To tak przy okazji.
 
Źródełko: Tumblr. 

Odcinkiem, w którym czwarta ściana poszła się śniegiem rzucać, jest The French Mistake. Śmiem twierdzić, że jest to odcinek totalnie wyjątkowy, bo nawet jubileuszowy epizod Stargate SG1 nie zaszalał aż tak bardzo. Bracia przenoszą się do wymiaru, w którym niejacy Jared i Jensen są bohaterami średnio popularnego serialu Supernatural, nienawidzą się wzajemnie, a fabuła sięga już absurdu. Właściwie mogłabym tutaj opisać cały ten odcinek, jako że niemal każda jego minuta to kula rozbiórkowa waląca w tę naszą ścianę („So now you’re Polish?”), ale skoncentruję się może na momentach najciekawszych. Wspominaliśmy już o darciu łacha z kariery Jareda, tym razem dostało się również Jensenowi, kiedy to Winchesterowie usiłuję dojść do jakiegoś ładu z tym, w jakiej sytuacji się znaleźli. W przyczepie „fałszywego Deana” Sammy googla nazwisko „Jensen Ackles” i oprócz promocyjnych zdjęć z sezonu szóstego, natyka się również na zamieszczone na ichniejszym odpowiedniku YouTube fragmenty Days of our Lives, w którym to grał Jensen. Zresztą, obejrzyjmy to sobie jeszcze raz, bo mina Deana/Jensena jest absolutnie przecudna!



Cudownie bezkonkurencyjna jest scena, podczas której panowie, modląc się do Castiela, natykają się na osobnika wyglądającego dokładnie jak on, spoglądającego wyczekująco w ich kierunku. Oczywiście, nie jest to nasz Anioł Pana, a zaledwie Misha Collins, który wprawdzie najpierw próbuje im odpowiadać, pozostając w roli, potem jednak dochodzi do wniosku, że chłopaki robią sobie z niego jaja. Postanawia się dodatkowo podzielić tym z jego followerami na Twitterze i tutaj następuje numer stulecia. Oczywiście, na prawdziwego Mishę Collinsa, pragnącego się powygłupiać, zawsze można liczyć i w momencie, kiedy jego postać na ekranie wysyłała tweety do Mishamigos, prawdziwy Misha robił to samo – identyczne wiadomości mogli przeczytać jego Minioni. Po zakończeniu odcinka oznajmił dodatkowo, że telefon wpadł mu do innego wymiaru i to sprawiło, że leżałam pod biurkiem, kwicząc radośnie.



Jednak nawet The French Mistake nie jest wszystkim, na co ten serial stać. Od sezonu czwartego, od momentu, kiedy pojawia się Chuck, to opowieść w opowieści, bo wszystko, co nasi bohaterowie robią lub zrobili, ukazało się w ramach tego samego świata jako powieść. W momencie, kiedy bracia dowiadują się, że są bohaterami serii książek, a ich autor to właściwie prorok Pana, my mamy taki wielki znak zapytania nad głowami, niemalże jak bohaterowie kreskówek. Ten nieoczekiwany twist daje nie tylko olbrzymie możliwości fabularne, ale także okazję, by odnieść się do fanów serialu. Jedną z moich ulubionych pozostaje scena, kiedy to Sam informuje Deana nie tylko o istnieniu Sam!Girls i Dean!Girls, ale również takiego zjawiska jak Wincest.



Fani, siła napędowa serialu od niemalże samego początku, są tutaj sportretowani niemal jak żywi, choć najpierw z przymrużeniem oka, potem nieco karykaturalnie, by wreszcie – w niedawnym odcinku jubileuszowym, dostać niesamowicie wielkiego wirtualnego przytula. Nie ukrywajmy, gdyby nie oni, serial prawdopodobnie dawno zakończyłby żywot. Dostajemy więc przeróżnie nakreślone postaci – już od psychofanki wydawczyni, która robi chłopcom egzamin ze znajomości serii i pokazuje swój tatuaż. Potem pojawia się Becky, admin MoreThanBrothers.net, Sam!Girl i autorka slashowych fanfików, która, owszem, jest zdecydowanie przerysowana, ale czuć w tym olbrzymią sympatię. Nie ukrywam, gdyby się okazało, że moi ukochani bohaterowie naprawdę istnieją, pewnie zachowałabym się dokładnie jak ona. 


No dobrze, przyznaję, nie dotykałam Marka Shepparda w sposób niewłaściwy poza przytuleniem. Jestem bardziej opanowana niż Becky! Konwent supernaturalowy, który bardziej przypomina nasze polskie konwenty niż rzeczywisty kon spnowy (na taki można by liczyć zapewne w tym innym wymiarze), to również lekka drwina z tego, co niektórzy fani są w stanie wydedukować z tego samego materiału, co wszyscy inni. Homoerotyczny kontekst Supernaturala i Przerażony mały chłopiec – wewnętrzne życie Deana Winchestera może i brzmią zabawnie, ale nie tylko takie tematy są wiecznie wałkowane czy to na indywidualnych blogach, czy to na LJ lub Tumblrze. Jednocześnie absolutnie rewelacyjnie ukazani są cosplayerzy, których w tym fandomie naprawdę nie brak (ja się za mojego Crowleya doczekałam słów uznania od samego Marka, a co, będę się chwalić! Nawet mogę zdjęcie wrzucić!) – w tym odcinku dostaliśmy multum Samów i Deanów, pojawił się nawet Azazel, gdzieś tam widać Bobby’ego, Asha czy Hookmana. Tym, co mi się tylko niespecjalnie zgadza, jest to, że na serialowym konwencie przeważają panowie… tymczasem na takim prawdziwym kolejka do damskiej toalety jest jeszcze dłuższa niż to zazwyczaj bywa.

Cathia jako Crowley. Cosplay z metką "Approved by Mark Sheppard".

Niestety, w sezonie siódmym fani poczuli się jakby dostali w zęby, a to przy okazji wspomnianego tutaj już odcinka ślubnego i Becky, która posuwa się do niemalże ostateczności, by zdobyć swojego Sama. I jakkolwiek nie zaprzeczam (niestety), że tego typu chorzy psychicznie wielbiciele (bo nie użyję w tym kontekście słowa „fani”) istnieją, wystarczy wspomnieć tylko hordy idiotek atakujących słownie na Twitterze Genevieve lub Danneel, to poczuliśmy się trochę niekomfortowo.
I tak to uczucie pozostało aż do odcinka jubileuszowego, który był wielkim prezentem i docenieniem fanów, zwłaszcza tej bardziej twórczej części, a ta w przypadku Supernaturalowej Rodziny jest naprawdę wielka.


 Po raz kolejny dostaliśmy fankę świata (teoretycznie) wykreowanego przez Chucka, która jednak nie do końca jest zadowolona z kierunku, w którym seria poszła i postanawia stworzyć własną wersję opowieści. W jakim innym serialu bohaterowie zupełnie serio natknęliby się na tworzony o nich samym musical i w jakim innym serialu usłyszeliby od autorki jego scenariusza krytyczne uwagi nie tylko na temat zachowań ich samych (piękna przemowa Marie skierowana do Deana, absolutnie łamiąca serce piosenka Single Man Tear czy wreszcie wręczenie Deanowi atrapy Samuletu, za którym fani płaczą rzewnie od piątego sezonu), ale również na temat tego, co działo się po kanonicznym zakończeniu serii w tym świecie, czyli Swan Song. Ale przedstawienie tego typu twórczości to nic nowego, w końcu wszyscy pamiętamy fanfik Becky, pisany przez nią na początku Sympathy for the Devil. Tu jednak fanowska twórczość zostaje całkowicie zaakceptowana, nie tylko przez Deana, który zachęca Marie do pisania dalej, ale również przez teoretycznego autora tego świata, Chucka Shurleya, który pojawia się na końcu odcinka i ocenia całe przedstawienie jako „Całkiem niezłe”. Jak mi bogowie mili, był to najpiękniejszy ukłon serii w stronę fana, jaki zdarzyło mi się kiedykolwiek zobaczyć/przeczytać. I to jak najbardziej oficjalny!