Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prelekcje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prelekcje. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 27 stycznia 2019

Fantasmagoria 2019 - rozpiska


Wrzucałam tutaj w zeszłym roku relację z Fantasmagorii, bardzo przyjemnego małego konwentu w Gnieźnie. W tym roku w dniach 8-10 lutego odbywać się będzie jego dziesiąta edycja, na którą gorąco zapraszam. 


Jak zwykle, kiedy Cathia udaje się na konwent, można spodziewać się kilku prelek, jakżeby inaczej. Tym razem będą trzy, współprowadzone z Magdaleną 'Ithilnar' Stawniak. Będziecie mogli nas również odwiedzić na stoisku… A jakim? Nie, tym razem nie moim karteczkowym, ale stoisku Polish Garrison, polskiego oddziału Legionu 501. Tak, od grudnia jestem członkiem, co zawsze było dla mnie pewnym marzeniem… Poniżej znajdziecie rozpiskę naszych punktów programu. Zapraszamy!

25 najbardziej irytujących postaci „Gwiezdnych wojen”
piątek, godz. 17:00, sala prelekcyjna

Oczywiście, że wszyscy wiemy, kto znajdzie się na czele rankingu! Kto jednak wypełni miejsca od 25 do 2? Nie, nie będą to klony Jar Jar Binksa. Obiecujemy kupę śmiechu i potworny subiektywizm!

Nie od razu Gwiazdę Śmierci zbudowano…
sobota, godz. 15:00, sala prelekcyjna

Największy projekt ery imperialnej miał dotychczas wyjątkowo kiepski PR (to ta rebeliancka propaganda). Chcemy Was jednak zapoznać ze szczególikami (nierzadko pikantnymi) dotyczącymi stacji bojowej i pracującej nad nią ludzi. Prawdopodobnie później będziemy musiały Was zabić, więc zastanówcie się dwa razy czy chcecie poznać sekrety imperialnej superbroni. Wielu Bothan zginęło...

Teorie spiskowe fanów „Star Wars”
sobota, godz. 19:00, sala prelekcyjna

Wszyscy wiemy, że Ziemia jest płaska, a niejaki Mark Z. to tak naprawdę Reptilianin (a nie?). Czy znacie jednak prawdy (niekoniecznie) objawione świata Star Wars? Czyją córką jest Rey? Dlaczego Snoke ma (przepraszamy, miał) na głowie wielką szramę? Na te i inne odpowiedzi odpowiemy na prelekcji. Pamiętajcie o przyniesieniu aluminiowych czapeczek, bo nas podsłuchają!

A tak było w zeszłym roku :)



niedziela, 4 listopada 2018

Imladris - cathiowy rozkład jazdy


Tak się złożyło, że nie było mi dane zawitać na tegorocznym Falkonie, zarówno programowo, jak i, jak się potem okazało, osobiście. Ale końcówka roku bez konwentu się nie liczy, więc koniec końców będę na krakowskim Imladrisie, który w dodatku przypada w moje urodziny, czyli w dniach 9-11 listopada. Same dobro. Obiecuję cukierki! Strasznie dawno nie byłam na Imladrisie, który zresztą miał sporą przerwę. Szczęśliwie został wskrzeszony.

O czym będziecie mogli posłuchać?

25 najciekawszych postaci nowych Gwiezdnych wojen
piątek, godz. 18:00, sala 13

Pokrótce o tych postaciach z nowego kanonu, które uważam za interesujące. Wybór czysto subiektywny, z przyjemnością się pokłócę.

Te momenty w Supernaturalu, o których chcemy zapomnieć
piątek, godz. 20:00, sala 14

Nadgoniłam sezon 13 (wkrótce pojawi się tutaj dłuuuuuga opinia na ten temat), czas rozprawić się z tym, co pojawiło się i tam, i nieco wcześniej. Znowu czysto subiektywnie, w dodatku z pełną rozpaczą…

Służby specjalne zawsze lojalne… w Star Wars też! - razem z Magdaleną "Ithilnar" Stawniak
sobota, godz. 20:00, sala 13

Białe mundurki są dosyć charakterystyczne, a to one są noszone w gwiezdnowojennym uniwersum przez służby specjalne (zapewne chłopaki mają świetne wybielacze!). Prelekcja opowiadająca o wywiadzie wojskowym i Biurze Bezpieczeństwa zarówno w starym, jak i nowym kanonie.

Nawiedzone zamki Polski
niedziela, godz. 10:00, sala 6

Kolejna odsłona cyklu do niedawna falkonowego, tym razem poświęcona zamkom.

Cóż dodać? Zapraszam!

czwartek, 17 sierpnia 2017

Cathia Polconowa

Od wieków nie było mnie już na Polconie - mój ostatni to ten w Bielsku-Białej, ale najczęściej nie zgrywają nam się terminy. Tak to jest, jak się pracuje podczas sezonu letniego i zarabia kasę na przeżycie zimy, która - jak wiadomo - nadchodzi (a przepraszam - spoiler alert - nadeszła). Tym razem jednak się udało utrafić i pojadę sobie na Polcon.

Jak wiadomo, jeśli Cathia jedzie na Polcon, to nie po to, by sobie po nim radośnie pochodzić. Tym razem zapraszam na trzy punkty programu i choć mam wrażenie, że rozpiska może się nieco zmienić (podobnież zakładano umiejętność bilokacji kilku osób), to przynajmniej zarzucę Wam, czego możecie szukać.

O ile zdążymy się przygotować, ponieważ nie uznano za właściwe poinformować potencjalnych prelegentów specjalnie wcześnie - ja otrzymałam informację, że wszystkie punkty weszły dopiero po tym, jak zaczęłam narzekać na FB. Uznano, że brak potwierdzenia to potwierdzenie. Brawo. Dzisiaj opublikowano program, a do konwentu został tydzień. Wiem przynajmniej o jednym przypadku, który się z tabeli programowej dowiedział, że ma prelekcję.

Ale co tam - sen jest dla słabych...

Służby specjalne zawsze lojalne... w Star Wars też! - z Ithilnar
pt. godz. 13:00, blok komiks-film

Pojawienie się białych mundurków zawsze jest oznaką kłopotów, niezależnie od tego, z reprezentantami których służb mamy do czynienia. Wywiad wojskowy i Imperialne Biuro Bezpieczeństwa bez wątpienia potrafią zadbać o to, by Imperator spał spokojnie, a obywatelom żyło się dostatnie. Chcecie poznać szczegóły? Zapraszamy, ale nie miejcie do nas pretensji, jeśli ktoś w środku nocy zapuka do Waszych drzwi…

Grzechy śmiertelne ostatnich sezonów Supernatural
pt. godz. 18:00, blok komiks-film

Weź dwóch znakomitych głównych bohaterów. Weź mnóstwo rewelacyjnych bohaterów drugoplanowych. Zaplanuj doskonale rozpisany główny wątek na wiele sezonów. Pisz świetne odcinki z Potworami Tygodnia. Powtarzaj to przez dwanaście lat. Co może pójść nie tak? Niestety, wiele. Cathia zaprasza na subiektywny wybór najważniejszych powodów, dla których nawet zapalony fan serialul powoli może mieć już szczerze dość.

Co Ty wiesz o Imperium... młody Skywalkerze?  - z Ithilnar
sob. godz. 15:00, blok komiks

Wybitnie wredny i złośliwy tendencyjny konkurs wiedzy o Imperium. Obiecujemy katowanie bohaterami czwartego planu, odpytywanie o synów Imperatora i słuchanie nagrań, które zawsze tam gdzieś umykały… Stary i nowy kanon. Gotowi?

Z góry zapraszamy! 

A na koniec wrzucę Wam zdjęcie z jakiegoś randomowego Polconu... Bo dlaczego nie? :)


O, na przykład cathiowe zdjęcie z Bobą Fettem :D

wtorek, 17 listopada 2015

Cathia na Serialkonie!

Jak każe nowa świecka tradycja, jak i w ubiegłym roku, tak i w tym pojawię się na Serialkonie w Krakowie! Tegoroczna edycja jest już dwudniowa, spodziewać się zatem możemy wielu naprawdę świetnych prelekcji, a patrząc na program, żałuję, że nie mogę sobie wynająć na godziny Gabrysia, by podróżować w czasie (między innymi... *gwiżdże, patrząc w sufit*).

Oczywiście, jako człowiek ciężko uzależniony od robienia prelekcji, nie mogłam się powstrzymać od zgłoszenia tego i owego. W efekcie będziecie mieli okazję posłuchać trzech moich wystąpień, biorę też udział w dwóch panelach.

Rozpiska.

Sobota
12:00-12:50 "Supernaturalowy flirt z popkulturą"
sala B WBP

15:00-15:50 "Serialowi geniusze" - panel
sala panelowa I p.

16:00-16;50 "Space opera - wczoraj i dziś" - panel
sala panelowa I p.

18:00-18:50 "Battlestar Galactica - kiedyś i dziś"
sala C WBP

Niedziela
16:00-16:50 "Jak zostać łowcą i zakasować braci Winchesterów"
sala B WBP

To co, zobaczymy się? :) Trzeba przecież zrobić kolejne zdjęcie Supernaturalowej Rodziny!




czwartek, 29 października 2015

Cathia na Falkonie - rozpiska

Powoli nadciąga do mnie nowy odcinek, aczkolwiek rzeczywiście powoli, bo w Zakopanem Internet donoszą wiadrami, a zdarzają się całe dni, kiedy to playowy mobilny w ogóle nie działa, bo tak. W tak zwanym międzyczasie informuję wszystkich, że opublikowano już program Falkonu (znajdziecie go tutaj), a ja jak zwykle mam coś na tym konwencie do powiedzenia…

Jeśli będziecie na konie, a chcecie posłuchać mojego bredzenia (podobnież niektórzy są jego fanami), zapraszam na poniższe punkty.

Piątek, 21:00, sala nr 1
Szatański konkurs anielsko-demoniczny
Aniołów i demonów w literaturze, filmie, grach i serialach dostatek, czasami nawet nie zauważamy ich obecności... Czasami jednak pojawia się ktoś, kto sprawdzi Waszą spostrzegawczość i wiedzę w tej dziedzinie.

Sobota, 13:00, namiot nr 1
Czarty polskie

O Borucie i Rokicie wiedzą wszyscy, jednak ci dwaj panowie nie byliby w stanie obskoczyć całej polskiej ziemi. Szczęśliwie dla Piekła i innych, mniej znanych czortów, czasami dziecięco wręcz naiwnych, zła pragnących, dobro czyniących, w naszych opowieściach ludowych pełno!

Sobota, 14:00, namiot nr 1
Momenty, w których fan Supernatural płakał… niekoniecznie z rozpaczy…
Zapraszam na czysto fanowską prelekcję, podczas której pośmiejemy się, popłaczemy i po raz kolejny uświadomimy sobie, że dla nas to już jest za późno…

Sobota, 17:00, namiot nr 1
Co po Expanded Universe?
Od ponad roku Disney tworzy nowy kanon, stare Expanded Universe to teraz już „Legendy”. Co takiego zaoferowano nam w zamian? Cathia zaprasza na krótki przegląd nowych tworów spod znaku Star Wars, połączony z wysoce subiektywnym komentarzem oraz – uwaga! – możliwymi spoilerami!

Sobota, 20:00, namiot nr 1
Najbardziej uduchowione cmentarze świata
Gdzie ma straszyć, jak nie na cmentarzu? Niektórym duchom nie potrzeba pełni księżyca, północy i łańcuchów (niepotrzebne skreślić), wystarczy wystarczająco malownicze miejsce spoczynku… O najciekawszych miejscach, w którym można ducha wyzionąć ze strachu opowie Cathia.

Niedziela, 10:00, namiot nr 1
Mitologia judeochrześcijańska w serialu Supernatural
Doskonale wiemy, że „Supernatural” bawi się motywami z wielu wierzeń, ale nie da się ukryć, że bazuje na tej najbliższej naszemu kręgowi kulturowemu mitologii. Skąd wzięły się niektóre pomysły i jak je twórczo przerobiono? Przyjdź i się dowiedz!

Prawdopodobnie pojawię się też jako współprowadząca podczas poniższego punktu, a nawet jeśli nie, będzie to prelekcja wysoce pouczająca.

Sobota, 10:00, namiot nr 1
Moda dla geeków – Anna Nahurna
Jesteś geekiem i chcesz to pokazać? Przyjdź i dowiedz się, jak to zrobić! Opowiemy Wam o stylach i możliwościach, ciuchach, dodatkach, fryzurach i makijażach, które pozwolą Wam wyrazić siebie!

Trochę tego w tym roku wyszło, aktualnie tworzę jeszcze konkurs i ostatnią prelekcję, ale już nie mogę się doczekać. Btw, jeśli ktoś wybiera się na prelekcję o scenach, podczas których fan płakał, nie zapomnijcie chusteczek…


A w bonusie zdjęcie z ubiegłego roku.


poniedziałek, 20 kwietnia 2015

Post pyrkonowy i informacyjny

Tak się złożyło, że przed Pyrkonem wyjeżdżam na 3 dni i Internet będę miała zaledwie może przez komórkę. Taka praca, kocham ją, ale czasem jak się wszystko nagromadzi... Jak tylko wracam, rzucam się na łóżko, śpię kilka godzin i o 6 rano w piątek wsiadam do autobusu na Pyrkon. Jak łatwo się domyślić, nie mam szans na obejrzenie nowego odcinka, nie wspominając o napisaniu recenzji :) Pojawi się pewnie najwcześniej w poniedziałek lub wtorek i najmocniej za to przepraszam :)

A tymczasem w kwestii Pyrkonu. Jak to zwykle w moim przypadku bywa, mam prelekcje. Oczywiście, obydwie wybitnie spnocentryczne ;)

Sobota, 17:00, blok serialowy - Koszula w kratę i woda święcona - czy to wystarczy, żeby zostać łowcą?
Niedziela, 09:00, blok serialowy - Jak przetrwać na konwencie supernaturalowym, czyli poradnik dla laików.

Poza tym będziecie mogli mnie znaleźć na stoisku, gdzie cały Pyrkon stoję z moimi kartkami, a razem ze mną straszliwy pożeracz kasy w postaci Biżuterii inspirowanej książkami, filmami i serialami. Ostatnia informacja od orgów mówi, że nasze stoisko będzie miało numer HM5, ale bajzel organizacyjny jest wielki, więc po prostu wypatrujcie mojej magicznej walizeczki.

 
 Tak się właśnie prezentuje walizeczka. Będę miała również zakładki i notatniki, choć te ostatnie nie w specjalnie dużej ilości. Zabrakło czasu...
Zdjęcia odpowiednio Dark Market oraz Creatio Fantastica.

I mnie - w kurtce, koszuli w kratę i koszulce tematycznej. Mam nadzieję, że się zobaczymy :)










wtorek, 16 grudnia 2014

Supernatural - jak go nie kochać? Cz. 2


W poprzedniej części rozmawialiśmy sobie o tym, że kochamy Supernatural za fabułę, za wszelkie zabawy nie tylko motywami religijnymi, ale również za to, co robi z popkulturą i jak przetwarza również życiorysy osób, bez których ona nie miałaby prawa istnieć. Wszak nawet Samuel Colt miał jakiś daleki wpływ na dzisiejsze seriale. W końcu gdyby nie Colt Walker, można zapewne założyć, że Strażnicy Teksasu jako formacja nie odniosłaby tak spektakularnego sukcesu, możliwe, że nie dotrwałaby do naszych czasów, a w rezultacie na naszych ekranach nie zawitałby Chuck Norris w swojej jednej z najbardziej rozpoznawalnych ról. Ot, to taki pierwszy z brzegu przykład. 

Jednak Supernaturala uwielbiam też za to, jak bawi się sobą jako opowieścią. Jednym z najlepszych przykładów może tutaj być spektakularne notoryczne „burzenie czwartej ściany”. O co takiego mi chodzi? Otóż „czwarta ściana” to ta symboliczna granica oddzielająca w teatrze widza i aktora, jako że sama scena jest otoczona trzema (no chyba że jest to teatr eksperymentalny lub współczesny, ale to już inna bajka). Poprzez bezpośrednią aluzję czy bezpośrednie zwrócenie się do widza, w jakikolwiek sposób, autor dokonuje właśnie zabiegu „burzenia czwartej ściany” i nie da się ukryć, że Supernatural jest w tym mistrzem.



Początki tego mamy już chociażby w sezonie drugim, w odcinku Hollywood Babylon, gdy Winchesterowie zwiedzają plany rozmaitych seriali i w pewnym momencie przewodniczka zapowiada, że zaraz dotrą do miejsca, gdzie powstaje Gilmore Girls. Dean uśmiecha się szeroko, ale Sam ucieka z pojazdu na samą myśl. Oczywiście, wierni fani wiedzą, że Jared Padalecki grał również w tym serialu, nomen omen, postać o imieniu Dean. Nie da się również zapomnieć urażonego spojrzenia Sama/Jareda w odcinku Fallen Idols, kiedy Dean oznajmia Paris Hilton, że nie oglądał House of Wax. Scenarzyści uwielbiają też puszczać oczka do fanów już przy nadawaniu tytułów odcinkom, wystarczy tutaj wspomnieć Jump the Shark czy Season Seven, Time for a Wedding. Myślę, że drugiego tytułu nie trzeba tutaj omawiać, natomiast „przeskoczenie rekina” to termin odnoszący się do nieoczekiwanego zwrotu akcji, po którym fabuła idzie w zupełnie innym kierunku. Nie da się ukryć, że pojawienie się trzeciego brata takim zwrotem było. Trzeci brat, nota bene, nadal jest w Piekle. To tak przy okazji.
 
Źródełko: Tumblr. 

Odcinkiem, w którym czwarta ściana poszła się śniegiem rzucać, jest The French Mistake. Śmiem twierdzić, że jest to odcinek totalnie wyjątkowy, bo nawet jubileuszowy epizod Stargate SG1 nie zaszalał aż tak bardzo. Bracia przenoszą się do wymiaru, w którym niejacy Jared i Jensen są bohaterami średnio popularnego serialu Supernatural, nienawidzą się wzajemnie, a fabuła sięga już absurdu. Właściwie mogłabym tutaj opisać cały ten odcinek, jako że niemal każda jego minuta to kula rozbiórkowa waląca w tę naszą ścianę („So now you’re Polish?”), ale skoncentruję się może na momentach najciekawszych. Wspominaliśmy już o darciu łacha z kariery Jareda, tym razem dostało się również Jensenowi, kiedy to Winchesterowie usiłuję dojść do jakiegoś ładu z tym, w jakiej sytuacji się znaleźli. W przyczepie „fałszywego Deana” Sammy googla nazwisko „Jensen Ackles” i oprócz promocyjnych zdjęć z sezonu szóstego, natyka się również na zamieszczone na ichniejszym odpowiedniku YouTube fragmenty Days of our Lives, w którym to grał Jensen. Zresztą, obejrzyjmy to sobie jeszcze raz, bo mina Deana/Jensena jest absolutnie przecudna!



Cudownie bezkonkurencyjna jest scena, podczas której panowie, modląc się do Castiela, natykają się na osobnika wyglądającego dokładnie jak on, spoglądającego wyczekująco w ich kierunku. Oczywiście, nie jest to nasz Anioł Pana, a zaledwie Misha Collins, który wprawdzie najpierw próbuje im odpowiadać, pozostając w roli, potem jednak dochodzi do wniosku, że chłopaki robią sobie z niego jaja. Postanawia się dodatkowo podzielić tym z jego followerami na Twitterze i tutaj następuje numer stulecia. Oczywiście, na prawdziwego Mishę Collinsa, pragnącego się powygłupiać, zawsze można liczyć i w momencie, kiedy jego postać na ekranie wysyłała tweety do Mishamigos, prawdziwy Misha robił to samo – identyczne wiadomości mogli przeczytać jego Minioni. Po zakończeniu odcinka oznajmił dodatkowo, że telefon wpadł mu do innego wymiaru i to sprawiło, że leżałam pod biurkiem, kwicząc radośnie.



Jednak nawet The French Mistake nie jest wszystkim, na co ten serial stać. Od sezonu czwartego, od momentu, kiedy pojawia się Chuck, to opowieść w opowieści, bo wszystko, co nasi bohaterowie robią lub zrobili, ukazało się w ramach tego samego świata jako powieść. W momencie, kiedy bracia dowiadują się, że są bohaterami serii książek, a ich autor to właściwie prorok Pana, my mamy taki wielki znak zapytania nad głowami, niemalże jak bohaterowie kreskówek. Ten nieoczekiwany twist daje nie tylko olbrzymie możliwości fabularne, ale także okazję, by odnieść się do fanów serialu. Jedną z moich ulubionych pozostaje scena, kiedy to Sam informuje Deana nie tylko o istnieniu Sam!Girls i Dean!Girls, ale również takiego zjawiska jak Wincest.



Fani, siła napędowa serialu od niemalże samego początku, są tutaj sportretowani niemal jak żywi, choć najpierw z przymrużeniem oka, potem nieco karykaturalnie, by wreszcie – w niedawnym odcinku jubileuszowym, dostać niesamowicie wielkiego wirtualnego przytula. Nie ukrywajmy, gdyby nie oni, serial prawdopodobnie dawno zakończyłby żywot. Dostajemy więc przeróżnie nakreślone postaci – już od psychofanki wydawczyni, która robi chłopcom egzamin ze znajomości serii i pokazuje swój tatuaż. Potem pojawia się Becky, admin MoreThanBrothers.net, Sam!Girl i autorka slashowych fanfików, która, owszem, jest zdecydowanie przerysowana, ale czuć w tym olbrzymią sympatię. Nie ukrywam, gdyby się okazało, że moi ukochani bohaterowie naprawdę istnieją, pewnie zachowałabym się dokładnie jak ona. 


No dobrze, przyznaję, nie dotykałam Marka Shepparda w sposób niewłaściwy poza przytuleniem. Jestem bardziej opanowana niż Becky! Konwent supernaturalowy, który bardziej przypomina nasze polskie konwenty niż rzeczywisty kon spnowy (na taki można by liczyć zapewne w tym innym wymiarze), to również lekka drwina z tego, co niektórzy fani są w stanie wydedukować z tego samego materiału, co wszyscy inni. Homoerotyczny kontekst Supernaturala i Przerażony mały chłopiec – wewnętrzne życie Deana Winchestera może i brzmią zabawnie, ale nie tylko takie tematy są wiecznie wałkowane czy to na indywidualnych blogach, czy to na LJ lub Tumblrze. Jednocześnie absolutnie rewelacyjnie ukazani są cosplayerzy, których w tym fandomie naprawdę nie brak (ja się za mojego Crowleya doczekałam słów uznania od samego Marka, a co, będę się chwalić! Nawet mogę zdjęcie wrzucić!) – w tym odcinku dostaliśmy multum Samów i Deanów, pojawił się nawet Azazel, gdzieś tam widać Bobby’ego, Asha czy Hookmana. Tym, co mi się tylko niespecjalnie zgadza, jest to, że na serialowym konwencie przeważają panowie… tymczasem na takim prawdziwym kolejka do damskiej toalety jest jeszcze dłuższa niż to zazwyczaj bywa.

Cathia jako Crowley. Cosplay z metką "Approved by Mark Sheppard".

Niestety, w sezonie siódmym fani poczuli się jakby dostali w zęby, a to przy okazji wspomnianego tutaj już odcinka ślubnego i Becky, która posuwa się do niemalże ostateczności, by zdobyć swojego Sama. I jakkolwiek nie zaprzeczam (niestety), że tego typu chorzy psychicznie wielbiciele (bo nie użyję w tym kontekście słowa „fani”) istnieją, wystarczy wspomnieć tylko hordy idiotek atakujących słownie na Twitterze Genevieve lub Danneel, to poczuliśmy się trochę niekomfortowo.
I tak to uczucie pozostało aż do odcinka jubileuszowego, który był wielkim prezentem i docenieniem fanów, zwłaszcza tej bardziej twórczej części, a ta w przypadku Supernaturalowej Rodziny jest naprawdę wielka.


 Po raz kolejny dostaliśmy fankę świata (teoretycznie) wykreowanego przez Chucka, która jednak nie do końca jest zadowolona z kierunku, w którym seria poszła i postanawia stworzyć własną wersję opowieści. W jakim innym serialu bohaterowie zupełnie serio natknęliby się na tworzony o nich samym musical i w jakim innym serialu usłyszeliby od autorki jego scenariusza krytyczne uwagi nie tylko na temat zachowań ich samych (piękna przemowa Marie skierowana do Deana, absolutnie łamiąca serce piosenka Single Man Tear czy wreszcie wręczenie Deanowi atrapy Samuletu, za którym fani płaczą rzewnie od piątego sezonu), ale również na temat tego, co działo się po kanonicznym zakończeniu serii w tym świecie, czyli Swan Song. Ale przedstawienie tego typu twórczości to nic nowego, w końcu wszyscy pamiętamy fanfik Becky, pisany przez nią na początku Sympathy for the Devil. Tu jednak fanowska twórczość zostaje całkowicie zaakceptowana, nie tylko przez Deana, który zachęca Marie do pisania dalej, ale również przez teoretycznego autora tego świata, Chucka Shurleya, który pojawia się na końcu odcinka i ocenia całe przedstawienie jako „Całkiem niezłe”. Jak mi bogowie mili, był to najpiękniejszy ukłon serii w stronę fana, jaki zdarzyło mi się kiedykolwiek zobaczyć/przeczytać. I to jak najbardziej oficjalny!


poniedziałek, 1 grudnia 2014

Supernatural - jak go nie kochać? Cz. 1.

Jak wiecie, byłam sobie ostatnio na Serialkonie. Cały czas zbieram się do napisania relacji z imprezy, ale okres przedświąteczny to dla mnie wyjątkowo zabiegany czas. Ponieważ jednak jedna z organizatorek subtelnie przypomina mi o spisaniu prelekcji (bo sama nie była i chce wiedzieć, co tam się działo), nie miałam specjalnego wyjścia :) Przed Wami część pierwsza, choć i tak uważam, że zupełnie nie oddaje tego, co działo się w sali - ja dryfuję, publiczność reaguje, a wszyscy spontanicznie życzą mi spłonięcia na suficie za pewne zdjęcia... Do nich jednak dojdziemy w części trzeciej. 

Na początek fotka Cathii przedprelekcyjnej, walczącej z brakiem współpracy między lokalnymi głośnikami i jej świętym laptopem.

 Fotka autorstwa Oli, znanej również jako Chomik. Obiecała, że następnym razem przybije mnie do podłogi, bo to chyba jedyne ostre zdjęcie, które udało jej się zrobić...

No dobrze, do dzieła!!!

Supernatural - jak go nie kochać?

Jeśli pokaże się komuś Supernaturala, reakcje są dwojakie. Pierwsza część ofiar, na których eksperymentowano, powie, że to straszny chłam i odmówi dalszego kontaktu z serialem. Druga część zakocha się od pierwszego momentu, wpadnie po uszy od pierwszego odcinka. Nie ukrywam, że należę do grupy drugiej. Wsiąkłam od Pilota i nie wydaje mi się, by kiedykolwiek mi przeszło. Kocham Supernatural całym swoim jestestwem, jednak – przynajmniej dla mnie – jest to miłość uzasadniona. No bo jak tego serialu nie kochać?

Jestem dziwnie przekonana, że gdy Eric Kripke kończył pisać scenariusz do pierwszego odcinka, w najśmielszych snach nie spodziewał się być bardzo specjalnym gościem na imprezie jubileuszowej zorganizowanej z okazji wyemitowania dwusetnego epizodu. Mało który serial, oczywiście poza Modą na sukces czy inną Dynastią, jest w stanie do takiego dotrwać. Przez ostatnie dziesięć lat przeżywaliśmy wraz z braćmi Winchester przygodę, która oprócz bezdroży Ameryki, prowadziła ich przez Piekło, Niebo i Czyściec, ból i rozpacz, poświęcenie i miłość. Wydawałoby się, że naprawdę niewiele można jeszcze w serialu poruszyć, jednak twórcy zaskakują nas za każdym razem (choć ostatnio coraz rzadziej i coraz rzadziej w sposób niekwestionowanie pozytywny). 


Za co więc tego Supernaturala tak bardzo kochamy? Chociażby za fabułę, ona naprawdę istnieje, to nie jest tylko opowieść, którą ogląda się dla dwóch (czy czterech) przystojniaków. Supernatural to przecież przepiękna historia o braciach, którzy kochają się do takiego stopnia, że nie zawahają się przed największymi poświęceniami, by tylko pomóc temu drugiemu. Oczywiście, czasem ma się wrażenie, że jest to w gruncie rzeczy miłość patologiczna, podobnie jak właściwie niepełna rodzina, w której przyszło im się wychowywać. Jak jednak oświadcza jeden z bohaterów: „Are you under the impression that family's supposed to make you feel good, make you an apple pie, maybe? They're supposed to make you miserable! That's why they're family!”Ponadto, szczęśliwie w świecie serialu można tę rodzinę poszerzać, uzupełniać o osoby, które są tego warte, które z czasem stają się częścią świata Winchesterów. Oczywiście, pierwszą osobą przychodzącą na myśl jest Bobby Singer, częścią rodziny stał się również Kevin Tran, podobnie jak dołączyła do niej Charlie Bradbury. Bo rodzina to nie tylko więzy krwi. 

Inna istotna część serialu to muzyka. Klasyczny rock niemal od pierwszego odcinka jest nieodłącznie związany z przygodami braci i doskonale ilustruje ich wyczyny lub stanowi odpowiednie tło dla kolejych wydarzeń (cudowna scena, kiedy dziewczyna jest ścigana przez Ponurego Żniwiarza przy wtórze Don’t Fear The Reaper Blue Öyster Cult). Dla nas, Europejczyków, nawet jeśli słuchamy tego rodzaju muzyki, część z tych kawałków to prawdziwe odkrycie i nagle zaczynamy słuchać więcej i więcej dobrych rzeczy. Dziękujemy ci, SPNie! Przyznam szczerze, że nie znałam grupy Kansas zanim nie zaczęłam oglądać Supernaturala. Jasne, słyszałam gdzieś Dust in the Wind, bo kto tego nie słyszał na jakimś etapie swojego życia, nie miałam jednak najmniejszego pojęcia, kto to śpiewa i co jeszcze fajnego ma w swoim repertuarze. No cóż, gdyby nie SPN, nie byłoby mi dane doskonale się bawić na koncercie grupy w lipcu, nie dane by mi też było płakać rzewnymi łzami przy jeszcze jednym utworze, o którym jeszcze sobie porozmawiamy. 

Jednak sama opowieść o dwóch braciach okraszona świetną muzyką to przecież nie wszystko. Tym, co sprawiło, że Supernatural jest unikalny, jest również zajęcie Winchesterów. Nie trudnią się przecież czyszczeniem szamb czy wyrębem lasów, nie są też klasycznymi policjantami, to, co robią, odwołuje się do tego najbardziej atawistycznego strachu każdego z nas – strachu przed tym, co czai się w mroku, co czai się w szafach i pod łóżkami. Na drodze, a przecież chłopcy przemierzają całe Stany Zjednoczone, przygód i okazji do zapolowania na potwory jest wiele. W pierwszych sezonach, przez wiele osób uważanych za najlepsze, widz ogląda całe mnóstwo opowiedzianych na nowo legend miejskich, takich choćby jak Znikający Autostopowicz, Bloody Mary czy Hookman. Co więcej, są one tak przekształcone, by ich zagadkę dało się bez problemu opowiedzieć i rozwiązać w 40 minut, jednak ani przez chwilę nie przestają być przerażające. Jednym z najlepszych przykładów jest tu właśnie owa Bloody Mary. Dziecięca wyzywanka, skłaniająca współtowarzyszy zabawy do pójścia przed lustro i wymówienia imienia upiora trzykrotnie, w świecie supernaturalowym ma prawdziwe i przerażające efekty. Ktokolwiek był kiedykolwiek, nawet nieświadomie, przyczyną czyjejś śmierci, nie mógł się czuć bezpiecznie. Także i strach na wróble, przez wiele osób uznawany za przedmiot stosunkowo niepokojący, dostał w serialu swoje drugie wcielenie – stał się uosobieniem pogańskiego bóstwa, odpowiedzialnego za powodzenie czczącego go miasteczka, w zamiar za ofiary. Ważną rolę w Supernaturalu odegrał również cmentarz Stull w Lawrence, Kansas, w której to miejscowości podróż braci Winchesterów się rozpoczęła i to nie bez powodu. Według legendy miejskiej, na cmentarzu tym znajduje się jedno z wejść do Piekieł, a rozebrany już kościół miał być rzekomo miejscem, gdzie działały diabelskie siły. Jednak to, co naprawdę przyciąga do Supernaturala, to fakt, że nie zawsze traktuje te legendy poważnie – wszak wszyscy wiemy, co w odcinku Tall Tales działo się z porwanym przez obcych chłopcem – testy to nie wszystko... Są i bardziej przerażające rzeczy, takie jak choćby... taniec przytulaniec z obcymi!



Jako serial mający aspiracje do bycia przerażającym, można się było spodziewać, że Supernatural sięgnie do klasycznych zasobów strasznych opowieści. Wielokrotnie przewijają się przez niego wilkołaki, wampiry, żądne zemsty duchy czy inni zmiennokształtni. Tym, za co kocham te wersje potworów, jest stworzenie swojej własnej mitologii. Weźmy dla przykładu takie chociażby wampiry. Myliłby się ten, kto spodziewałby się łowców biegających z osikowymi kołkami, śmierdzących czosnkiem i poszukujących trumien napełnionych ziemią z cmentarza. W naszym ulubionym serialu wampiry nie potrzebują zaproszenia, by wejść do cudzego domu, światło dzienne jest dla nich niekomfortowe, ale specjalnej krzywdy im nie robi, czosnek obojętny, a kołki wyrwą sobie z serca i zapewne wbiją napastnikowi w odwecie za zniszczoną koszulę. Wampiry supernaturalowe niszczy bezwarunkowo dekapitacja, a osłabia ich krew umarlaka (w późniejszych sezonach również substancja dodawana do jedzenia przez lewiatany) – niespecjalnie to klasyczne, czyż nie? Ale jakże odświeżające!

Podobnie jak wizerunek pogańskich bogów, przewijających się przez serial. Oczywiście, pierwszym, czego się uczymy, jest niekwestionowanie tego, dlaczego bóstwa rzymskie, greckie, majańskie czy hinduskie szlajają się po Stanach Zjednoczonych, mając do dyspozycji cały świat. Przyjmijmy, że taką mają ułańską fantazję, a Stany są na tyle rozległe, że jedna, druga czy czterdziesta ofiara nie rzuca się tak bardzo w oczy. Całkiem zabawne jest czasem przedstawienie tych bogów, jak choćby stało się z Hold Nickar, który z całkiem sympatycznego bóstwa zapewniającego łagodną zimę swoim wyznawcom przemienił się w uroczą starszą parę żyjącą na przedmieściach, otoczoną całym mnóstwem dekoracji bożonarodzeniowych i zapewniającą sobie ofiary własnym sumptem. Krwawe, dodajmy. Choć trzeba przyznać, że pogodę rzeczywiście sprowadzali całkiem przyjemną. Plutos, bóg bogactwa, zmienił się w dresiarza opętanego manią posiadania, a Merkury został sprowadzony do roli posłańca, co może nie jest specjalnie odbiegające od klasycznego przedstawienia, ale jednak w mitologii był obdarzany sporym szacunkiem. Tutaj bogowie wysługują się nim na wszelkie strony, przy okazji pomiatając nieszczęśnikiem, ile wlezie.
Czasami motywy mitologiczne pojawiają się ewidentnie dla jednej czy dwóch scen i tak, uważam, że Mjölnir został wprowadzony do jednego z odcinków tylko po to, by Sam Winchester, wzorem Thora, mógł malowniczo zarzucić grzywą.



Niestety, są i przedstawienia, które po prostu bolą serduszko każdego, kto choć trochę poczytał i serialowa wizja Kali czy Zeusa, bóstw jakże potężnych, a tak łatwo dających się pokonać, sprawia, że wyjemy po cichu w poduszkę. Tak, należę do obozu twierdzącego, że Kali, która wyznawców jednak nadal trochę posiada, powinna Lucyferem zamieść podłogę. No ale cóż, taki świat naszego serialu, mitologia judeo-chrześcijańska wiedzie w nim zdecydowany prymat. Nic jednak dziwnego – w końcu konflikt niebiańsko-piekielny stanowi w taki czy inny sposób jedną z sił napędowych akcji. Jednak tym, co przyprawia mnie o szeroki uśmiech na twarzy, jest fakt, że ta wersja supernaturalowa to również wariacja na temat.

Bóg jest tak naprawdę Wielkim Nieobecnym, a siłą napędową wszystkich wydarzeń są demony, stworzone przez Lucyfera i anioły, stworzone przez Najwyższego. To właśnie oni próbują doprowadzić do ostatecznego starcia, które na wieki już zmieni chwiejną równowagę. Anioły, choć w sumie nawet w Biblii nie były miłymi i serdecznymi opiekunami grzeszników, to rodzina zimnych i bezlitosnych drani, gotowych poświęcić wszystko w imię Misji, a jedyny sensowny archanioł tak naprawdę nigdy nie był w stanie swojego awanturniczego rodzeństwa znieść i zwiał na Ziemię w przebraniu pogańskiego bóstwa. Lucyfer to właściwie rozpieszczony bachor, niebędący w stanie zaakceptować tego, że jego Ojciec stworzył i inne istoty, godne uwagi i miłości. Nie oszczędzono również, w sposób jak dla mnie najbardziej pozytywny, innych postaci biblijnych, czego najwspanialszym przykładem jest Kain. Pierwszy Zabójca i owszem, wbił ostrze w pierś swojego brata, ale zrobił to, by ocalić go przed podszeptami szatana i sprawić, by dusza Abla trafiła do Nieba.
Właśnie, zaświaty. Jestem absolutnie zachwycona tym, co udało się temu serialowi zrobić. Przez długi czas za gwarantowane przyjmowaliśmy istnienie Piekła, potem doszło Niebo, na końcu Czyściec. I choć Piekło przez pierwsze sezony pozostawało równie klasyczne co w mitologii chrześcijańskiej – było „więzieniem z ciała i kości, krwi i strachu” i właściwie składało się z niezliczonej liczby haków i łańcuchów, z których zwisały dusze potęponych, tak w szóstym sezonie,wraz z dojściem do władzy Crowleya, uległo transformacji. Obecny wygląd Piekła uważam za dzieło geniusza – stanie w nieskończonych kolejkach jest w stanie zjadowicić każdego równie dobrze jak niekończące się cierpienia. Może schyłkowo, ale jednak pamiętam PRL. Wizja Nieba to również przeurocza interpretacja – jako że nie ma jednego Nieba, jest miliardy pomniejszych, w których każda dusza przeżywa swoje najwspanialsze i najpiękniejsze wspomnienia. Należę do osób, którym wizja stąpania po chmurkach z harfami w dłoniach wydaje się bardziej przerażająca niż kolejki w Piekle i takie Niebo absolutnie mnie zachwyciło! Czyściec już do mnie tak nie przemawia, ale pomysł, że to miejsce dla dusz potworów, domena Matki Wszechrzeczy, jest zdecydowanie oryginalna.


Oczywiście, to nie jedyne rzeczy, które sprawiają, że treść serialu sprawia mi dziką radochę. Tej dostarcza mi również nietypowe wykorzystywanie rzeczywiście istniejących osób, które są w jakiś sposób istotne czy dla amerykańskiej legendy, czy też dla miłośników rzeczy niewyjaśnionych. Pomysł, by to Samuel Colt, którego wynalazek wydatnie przyczynił się do powstania legendy Dzikiego Zachodu (podobnie zresztą jak pewna strzelba, której nazwa wywołuje szeroki uśmiech na twarzy każdego fana), był doprawdy genialny! Tak oto rzeczywiście żyjący w XIX wieku rusznikarz zapisał się również w kanonie SPNa, także jako łowca. Szczerze mówiąc, cały czas czekam na ponowne wypłynięcie tej postaci. Równie przyjemnym zaskoczeniem było włączenie w anonimowe szeregi obrońców ludzkości już nie tak anonimowego Eliota Nessa. Powiedzmy sobie szczerze, tylko ktoś o takiej charyzmie mógł wytknąć Deanowi Winchesterowi bycie rozlazłą, użalającą się nad sobą ciamajdą. Pięknym wykorzystaniem klasyki jest również epizodyczne pojawienie się H.P. Lovecrafta czy przywołanie legendy Roberta Johnsona, o którym rzeczywiście chodziły słuchy, że sprzedał duszę za talent muzyczny, o czym miały świadczyć chociażby piosenki takie jak Crossroads Blues czy Hellhound on my trail.

Tym, co jednak naprawdę czyni Supernatural interesującym, są absolutnie genialne i rozliczne odniesienia do popkultury. Bohaterowie nie żyją w próżni, oni wręcz obracają się w tym wszystkim, czym żyjemy i my, co sprawia, że stają się nam bliżsi. Jednak to nie tylko to – scenarzyści wręcz prześcigają się w ilości odniesień do książek, filmów, seriali i różnych memów (że wspomnę tutaj pewnego jednorożca, z którego tylniego otworu wydobywa się tęcza). Jednym z moich absolutnie ukochanych przykładów (który też nikogo nie dziwi), jest chociażby pierwsze pojawienie się Crowleya, które przywodzi na myśl jeden z akapitów książki Dobry Omen. Jeśli pamiętacie, gaimanowsko-pratchettowski Crowley był autorem skomplikowanej struktury obwodnicy Londynu, która zupełnie przypadkowo przypominała symbol chaosu i równie przypadkowo powodowała dosyć wkurzające dla wiecznie spieszących się kierowców efekty. Jeśli przypomniecie sobie scenę, w której zostaje przywołany późniejszy Król Piekła, pierwsze ujęcie to właśnie rzut z góry na takowe skrzyżowanie wielu dróg o skomplikowanej strukturze. 



Niewiele seriali tak otwarcie pozwala sobie na aluzje do innych dzieł popkultury. Do moich ukochanych należy chociażby odcinek specjalny Monster Movie, w którym złym okazuje się być zmiennokształtny, fan klasyków z gatunku grozy, a całość jest utrzymana w duchu czarno białych filmów z lat 30. Tylko tutaj sprawa zniknięcia syna zegarmistrza prowadzi do UFO. Wreszcie, tylko Supernatural pozwala sobie na drwinę z takiej serialowej klasyki jak Grey’s Anatomy, Knight Rider czy CSI: Miami. I to w jakim stylu!