Pokazywanie postów oznaczonych etykietą netflix. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą netflix. Pokaż wszystkie posty

sobota, 8 stycznia 2022

Szansa... ale na co?

Julia budzi się w dziwnym ośrodku. Straciła pamięć, nie rozpoznaje własnego imienia, a nawet twarzy w lustrze. Od przypominającej dozorczynię więzienną psycholożki dowiaduje się, że jej rodzice zginęli w pożarze, a ona sama będzie przebywała w tym miejscu do chwili, kiedy nauczy się na nowo funkcjonować, zaakceptuje rzeczywistość. W końca ocalała, dostała od losu „drugą szansę”. Taką nazwę nosi również ów ośrodek, w którym oprócz Julii znajdują się i inni pacjenci, wszyscy starający się nauczyć żyć normalnie, bez znajomości swojej przeszłości. Muszą tylko zaakceptować ową nową, drugą tożsamość, wszystko, co mówią im opiekunowie. Nie jest to łatwe, bo serce i dusza podpowiadają rekonwalescentom, że coś tutaj nie gra.

Dlaczego nie można skontaktować się z kimkolwiek, kto już opuścił ośrodek? Dlaczego jedna z pacjentek zapewnia, że wszyscy zginą? Dlaczego Julia widuje dziwną rudowłosą dziewczynkę? Dlaczego wydaje jej się, że ktoś zwraca się do niej dziwnym przecież imieniem „Karolina”? Pytania się mnożą, a odpowiedzi wcale się nie pojawiają. Zofia Morulska, terapeutka ośrodka, wręcz zniechęca do ich zadawania, utrzymując, że utrudniają proces dochodzenia do formy. Co jednak się stanie, kiedy Julia i jej kolega Adam postanowią poprowadzić swoje własne śledztwo?

Odpowiedź zaskakuje. Przyznam się szczerze, że dotychczasowe przeczytane przeze mnie powieści Katarzyny Bereniki Miszczuk traktowałam jako romansidła albo takie pozycje „na raz” (jak w przypadku cyklu o Wiktorii). Po Drugiej szansie nie spodziewałam się niczego nadzwyczajnego, ot, z opisu wyglądało to na czytadełko Young Adult (nie, żeby było w tym jako takim coś złego, niedawno wpadło mi w ręce świetne YA). Muszę jednak przyznać, że autorka całkiem zgrabnie wykreowała tę ciasną, klaustrofobiczną atmosferę grozy oraz to nieuchwytne poczucie niewiadomego zagrożenia, czyhającego na Julię i jej przyjaciół. Miszczuk podsuwa tropy, na które my – nauczeni wieloma lekturami czytelnicy – rzucamy się z zapamiętaniem, przekonani, że doskonale wiemy, o co w tym wszystkim chodzi. A jednak nie do końca.

Druga szansa to pozycja zaskakująco mroczna i jeśli ktoś nie chciał po nią sięgnąć, bo był przekonany, że ma do czynienia ze standardową pozycją i bohaterką Katarzyny Miszczuk, straci okazję na poznanie nieco innej odsłony autorki. Wygląda jednak na to, że osób, które poznały perypetie Julii, jest sporo, bo wydanie Uroborosa jest już trzecie z kolei. Co więcej, tą powieścią zainspirował się Netflix i efekt można znaleźć na platformie pod tytułem Otwórz oczy. Kiedy wreszcie uda mi się ogarnąć trochę wolnego czasu, na pewno obejrzę, bo jestem ciekawa, jak też wykorzystano interesujący materiał źródłowy. Czy polecam Drugą szansę? Zdecydowanie tak!

Katarzyna Berenika Miszczuk, Druga szansa, wyd. Uroboros, Warszawa 2021.

czwartek, 11 czerwca 2020

Kropla grozy zawsze lepsza niż morze krwi


W każdym porządnym gotyckim horrorze musi znaleźć się upiorna rezydencja. Tak będzie i w przypadku The Lodgers. Przeklęci – tym razem zamieszkują ją bliźnięta Rachel i Edward. Nie, bliźnięta nie są upiorne, zamieszkują tam od urodzenia, właśnie obchodzą 18 urodziny. Wszystko wskazuje na to, że dorastając, musiały się stosować do reguł niesamowitych opiekunów (nadzorców?), a jedną z nich poznajemy już na samym początku filmu – „Bądź w łóżku przed północą”. Brzmi jak całkiem rozsądna zasada, jednak nic nie tłumaczy absolutnej paniki Edwarda, kiedy Rachel zasiedziała się nad jeziorem i wbiega do pokoju dopiero z wybiciem dwunastej… Do czasu. Inna reguła przestrzega przed wpuszczaniem obcych za próg tego wielkiego domiszcza, a kolejna, by rodzeństwo zawsze się wspierało i nie opuszczało… Znowu: nic nie wskazuje na to, by ustalał je jakiś szaleniec… Niemniej kiedy zdamy sobie sprawę z tego, że rodzeństwo prawie nie widuje innych ludzi (zaledwie wyprawiając się po zapasy), a przyjazd prawnika zajmującego się opłakanymi finansami rodziny przebiega w „nieco” dziwnej atmosferze, doskonale zdamy sobie sprawę z tego, że coś tu nie gra. Do czego dążą opiekunowie i dlaczego każde kolejne pokolenie zamieszkujące w rezydencji to bliźnięta zrodzone z bliźniąt?

Jak już zdążyliście się mnóstwo razy zorientować, lubię horrory. Nie znaczy to oczywiście, że nie mam preferencji i doskonale mi obojętne, czy oglądam slasherek w stylu Oszukać przeznaczenie czy piękne kameralne dzieło w stylu Kobiety w czerni. Oczywiście, zdaję sobie sprawę z tego, że u podstawy chęci bycia przerażoną od wieków leży nasze ludzkie upodobanie do makabry, jednak wolę, by ta krew nie lała się strumieniami na ekranie, bo czasami wystarczy zaledwie kropla, by poczuć ciarki na plecach. Tak jest także w przypadku The Lodgers – a rzeczona kropla to wcale nie przenośnia!


Rozpadający się stary dom, który niemal przez ekran emanuje zapachem i atmosferą rozkładu, ocieka wilgocią i tak naprawdę jest więzieniem, to niemalże klasyk. Pytanie jednak, czy to jedyne więzienie? Co sprawia, że więzień wypuszczony poza granice swojej celi karnie do niej wraca? Czy chodzi tu tylko o miłość rodzinną czy jeszcze o coś więcej? Film stawia przed nami piętrzące się pytania, jednak skąpi odpowiedzi, skąpi też jednoznacznego określenia zła czyhającego pod podłogą.

To sprawia, że ogląda się go z narastającą ciekawością, bo choć możemy podejrzewać, o co chodzi, powolne odkrywanie pewnych prawd jeszcze bardziej zaostrza apetyt. Oczywiście, wszystko dąży do dość zjawiskowej kulminacji, jednak wszystko rozstrzyga się trochę inaczej niż się tego spodziewamy, przyzwyczajeni do pewnych łatwych amerykańskich fabularnych rozwiązań. Mnie jednak zakończenie na swój sposób zaczarowało, na swój sposób zasmuciło, jak to zwykle w horrorze gotyckim… Jeśli lubicie te ciche ponure rezydencje i Tajemnice Rodzinne, The Lodgers zdecydowanie przypadnie Wam do gustu! Jeśli jednak powolne tempo nie dla Was, możecie się nieco wynudzić.

The Lodgers. Przeklęci, reż. B. O’Malley, wyk. C. Vega, B. Milner, D. Bradley i inni, Irlandia 2017.

czwartek, 5 grudnia 2019

Matka i Córka


Sporo w kinie fantastycznym dzieł poświęconych stosunkom robocio-ludzkim, a niektóre z nich to już klasyka, że wspomnę tu tylko o Blade Runnerze czy Terminatorze. Mamy roboty mordercze, wyzyskiwane, ludzkie – do wyboru, do koloru. Kolejną wariacją na temat jest produkcja I am Mother.

Na początku filmu zapoznajemy się z kilkoma faktami – zaledwie dzień wcześniej nastąpiło Wyginięcie, w rezultacie którego na powierzchni naszej planety nie pozostał już żaden człowiek. Szczęśliwie zanim do teto doszło, stworzono kompleks, gdzie ukryto embriony, niezbędny ekwipunek, zapasy, i, co najważniejsze, robota, mającego zająć się „wyhodowaniem” nowej ludzkości – od umieszczenia zarodka w sztucznym łonie (gdzie dojrzewa nie przez 9 miesięcy, a zaledwie dobę), przez zajmowanie się oseskiem aż po jego wychowanie na wrażliwą istotę, potrafiącą nie tylko walczyć o przetrwanie w obliczu skażenia zewnętrznego świata, ale też dokonywać istotnych i właściwych wyborów moralnych.

 

Kiedy „rodzi się” dziewczynka, Córka, od dzieciństwa uczy się tego, jaka spoczywa na niej odpowiedzialność. Ma być doskonałą Starszą Siostrą, opiekunką bardzo licznej rodziny, czekającej na przyjście na świat. Nie dzieje się tak jednak przypadkowo – embriony czekają, bowiem Matka musi się nauczyć wychowywania ludzkiej istoty. Uczą się zatem obie – i Matka, i Córka, a w ich wzajemnych stosunkach wyraźnie daje się wyczuć prawdziwe oddanie.

Córka dorasta i dojrzewa, a wraz z wiekiem przychodzą naturalne wahania i bunt, nawet wobec robociego „rodzica”. Pragnie poznać coś więcej poza niekończącymi się korytarzami. Kiedy w teoretycznie szczelnym obiekcie pojawia się mała myszka, postrzegana i zniszczona przez Matkę jako skażenie, w Córce narastają wątpliwości oraz pragnienie poszukiwań – chce na własne oczy zobaczyć ten świat zewnętrzny.

Niespodziewanie jednak ratuje życie Kobiety, błagającej o pomoc tuż przed drzwiami obiektu. Próby ukrycia jej przed Matką spełzają na niczym – robot dowiaduje się o gościu i zaczyna się pojedynek o duszę Córki – Kobieta opowiada kompletnie inną historię niż Matka.


Obserwowanie faustowskiej niemal walki o dziewczynę to czysta przyjemność, bo scenarzyści i aktorzy doskonale wykorzystają nie tylko kameralność scenerii, ale i materiał, z którym pracują. Niewinność i naiwność Córki, muszącej w końcu podjąć najważniejsze, prawdziwe decyzje, prowadzą do rewolucyjnych wydarzeń, doskonale zagranych przez Clarę Rugaard. Szczerze mówiąc, młoda aktorka miejscami wydaje mi się nawet lepsza niż Hilary Swank i mam nadzieję, że czeka ją zacna kariera, tym bardziej że typem urody idealnie wpisuje się w obecne trendy Hollywood (nie mogę się tylko zdecydować, czy bardziej przypomina mi Alexis Bleder czy Emilię Clarke). Po raz kolejny w futurystycznej (choć oszczędnej) scenerii zadano również odwieczne pytanie: co jest bardziej ludzkie, bardziej idealne – człowiek czy jego twór? Tutaj musimy również sprecyzować, co to znaczy być człowiekiem właściwym, prawdziwą Matką nie tylko rodziny, ale i ludzkości. Odpowiedź potrafi zaskoczyć, a już na pewno skłonić do głębszych przemyśleń.

Nie spodziewajcie się po I am Mother fajerwerków, spektakularnych efektów specjalnych i widowiskowych rozwiązań. Najważniejsze dylematy również musimy rozwiązać sami. Sięgnijcie po ten film, a otrzymacie kameralny dramat o ludzkiej naturze.

I am Mother, reż. Grant Sputore, wyk. Rose Byrne, Clara Rugaard i Hilary Swank, Australia 2019.

środa, 30 stycznia 2019

Chcecie zajrzeć do otwartego domu?


UWAGA – SPOILERY!

Uwielbiam horrory. Coś jest w tym oglądaniu lub czytaniu o zagrożeniach, zwłaszcza tych paranormalnych, czyhających na biednych niczego nieświadomych bohaterów. Ciekawe, że nie bawią mnie raczej filmy w stylu „grupka nastolatków nad jeziorem/w lesie, gdzie ktośtam ileśtam lat temu coś zrobił”, choć właściwie nie wiem, dlaczego, bo literacko-filmowy popcorn bardzo mi leży. Owszem, jest to dobre na raz, ale po jakimś czasie schematy nudzą, bo są straszliwie powtarzalne. Wkurzają mnie też kolejne odsłony ZŁA (koniecznie wielką literą), wolę pojedyncze filmy. Ostatnio siedzę dość sporo na Netflixie, więc w ramach koniecznego odmóżdżania się sięgnęłam po wyszukiwarkę i oczom mym ukazał się film The Open House, własna produkcja Netflixa. Co by nie mówić, Netflix naprawdę ma świetne rzeczy, więc zatarłam ręce i zaczęłam oglądać.


Zapowiada się obiecująco. Po tragicznej śmierci ojca niejaki Logan i jego matka Naomi są zmuszeni opuścić rodzinny dom i tymczasowo udać się do domku w górach, należącego do rodziny. Miejsce rzeczywiście śliczne, ma tylko jedną jedyną wadę – jest na sprzedaż, a to oznacza, że w każdą niedzielę mogą oglądać go potencjalni klienci, staje się tym tytułowym „otwartym domem”. Oczywiście, Logan już od razu sugeruje, że w tym pomyśle jest coś dziwnego, bo obcy ludzie chodzą po domu, w którym żyjesz podczas twojej nieobecności… Wie, co mówi… Po pierwszej niedzieli zaczynają dziać się dziwne rzeczy – a to zgaśnie płomień gazowego ogrzewacza w piwnicy, a to zginie gdzieś komórka Logana… Zważywszy w dodatku, że po drodze w ciemności o mało nie zderzyli się z tajemniczo znikającym przechodniem, spodziewamy się ciekawego rozwiązania. Do mrocznej atmosfery przyczynia się jeszcze przedziwna sąsiadka, która ma ewidentne problemy, może sklerozę… a może coś innego? Znienacka pojawia się również kolejny chętny na dom… Mniam mniam. Do połowy filmu napięcie rośnie…

I niestety, na tym się kończy. W pewnym momencie stężenie standardowych horrorowych motywów staje się zdecydowanie zbyt duże i w dodatku do niczego nie prowadzi. Pamiętacie tajemniczego przechodnia? Początkowo utożsamiamy go w naszych podejrzliwych rozumkach z duchem ojca, co nasuwa się dosyć naturalnie, może też jakieś lokalne straszydło i czekamy na więcej. Na próżno. Ten wątek już się nigdy nie pojawi. Przemieszczające się miseczki z jedzeniem, okulary i zagubiony telefon… Nigdy nie doczekamy się wyjaśnienia tych fenomenów. Sceny w piwnicy, próby zapalenia gazowego palnika, z początku przyprawiające o ciarki, po kolejnym takim przypadku wywołują raptem wzruszenie ramionami. Telefon odbierany przez Naomi daje echo znane w przypadku dzwonienia z tego samego budynku… I co? I właściwie nie wiemy, co. Tylko soczewki zakładane przez Logana do biegania będą miały jakiekolwiek znaczenie i akurat tutaj muszę przyznać, że to zacny motyw.


Co więcej, bohaterowie są po prostu kompletnie głupi, wręcz stereotypowo horrorowo głupi. W sytuacji, w której się znajdują, kiedy zdarzają się takie niewyjaśnione sytuacje, oni ze sobą nie rozmawiają. Wyobraźcie sobie sytuację, w której słyszycie najpierw walenie w podłogę od spodu, w piwnicy, a potem słyszycie wrzask swojej matki... Lecicie do łazienki, dowiadujecie się, że zepsuł się ogrzewacz. Matka owinięta w ręcznik schodzi do piwnicy sprawdzić, co się dzieje. Nie zamierzacie w ogóle jej pomóc, wygodnie sobie siadacie. A kiedy matka wylatuje z wrzaskiem z piwnicy, bo ktoś zatrzasnął drzwi, dalej spokojnie sobie siedzicie, nie pamiętając kompletnie, co wydarzyło się trzy sceny wcześniej. Co więcej, rozgrywa się tutaj typowa, kiepska drama konfliktu pokoleń…

Przyznam, pod koniec oglądałam już tylko po to, by się dowiedzieć, co się dzieje i jak te wszystkie sugerowane rzeczy się łączą… Otwarty dom – może ktoś z gości nie wyszedł…? Zwariowana sąsiadka krążąca po nocy - może w ten sposób maskuje swoje niecne plany…? Przypadkowy gość – może ma ukryte zamiary…? Śmierć ojca w pierwszych scenach filmu – może to jego duch…? Nic z tego. Nigdy nie poznamy rozwiązania zagadki, a wszystkie tropy były po prostu błędne. Jest to największy grzech, jaki można popełnić przy pisaniu historii, porównywalny chyba tylko z wyrwaniem ostatnich stron w kryminale! Naprawdę nie wiem, jaki plan mieli scenarzyści – nawrzucać wszystkich typowych motywów i niech widzowie próbują odgadnąć, co się wydarzy? Macie pomysł? Ha! To my zrobimy coś innego! Tylko zasadniczo też nie wiemy, jak to wszystko rozplątać, to zrobimy to tak zagadkowo, żeby nikt z tego nic nie wiedział! Tego się nie spodziewaliście! Przysięgam, dawno nie żal mi tak było półtorej godziny zmarnowanego życia. Jako widz czuję się po prostu oszukana i zlekceważona. I to przez kogo? Przez Netlixa, który dotychczas nie zawodził… Gorąco i zdecydowanie nie polecam!

The Open House, reż. Matt Angel, Suzanne Coote, wyk. D. Minnette, P. Dalton i inni, USA 2018.

niedziela, 22 kwietnia 2018

Duszne wojny (Ghost Wars)


Kiedy przyglądam się netflixowym serialom, nie mogę się oprzeć wrażeniu, że obecnie stały się bardzo modne dwa tematy: zjawiska nadnaturalne oraz opowieści o odizolowanej w dowolny sposób społeczności danego miasteczka/wioski/okolicy. Realizuje się te dwa tematy ze zdumiewającą wręcz częstotliwością i czasem wychodzi z tego coś niestrawnego, czasem źle nie jest.


Oczywiście, czasem bywa, że oba te tematy są łączone. I tak natknęłam się ostatnio przypadkowo na serial Ghost Wars (Blacklist mi się chwilowo skończył), a potrzebowałam czegoś do „lecenia w tle”. Historyjka jest prosta jak konstrukcja cepa – mieszkańców Port Moore, małego miasteczka na Alasce zaczynają prześladować duchy. Jak łatwo się jednak domyślić, nie są to przyjazne Kacperki, a byty poważnie wpływające na losy i życie mieszkańców. Jako że nie jest to Supernatural, przyczyna pojawiania się upiornych gości nie zostanie wyjaśniona w jednym odcinku, Winchesterowie nie wyrżną kogo trzeba i nie udadzą się w stronę zachodzącego słońca, tutaj będzie nieco bardziej skomplikowanie. Przede wszystkim – poprzez oddziaływanie halucynogenne, a czasami nieco poltergeistowate, duchy poważnie przyczyniają się do zredukowania populacji miasteczka. Jak wspomniałam wcześniej, istotnym elementem takiej opowieści jest również izolacja miejsca dotkniętego katastrofą – czasem bywa to kopuła obcego pochodzenia, a czasem dosłownie nie ma się jak z niego wydostać, bo jedyna sensowna droga – most łączący nowo powstałe więzienie naszych bohaterów ze stałym lądem, zostaje za sprawą duchów odcięta. Oczywiście, mieszkańcy posiadają i łodzie, ale poirytowane duchy nie zamierzają pozwolić nikomu się wydostać tak czy siak. Opcją byłby helikopter, ale ten posiada jedynie Zua i Eksperymentująca Korporacja, dla której cała sytuacja jest wymarzonym poletkiem do eksperymentów.

Lubię głównych bohaterów tego serialu, bo są… ludzcy. Taki jest przede wszystkim Roman Mercer, obdarzony talentem tudzież przekleństwem możliwości widzenia duchów i mogący się z nimi komunikować. Zresztą, z tego też powodu zamierza opuścić Port Moore, ale nie będzie mu to dane. Staje się kluczową postacią dla ocalenia mieszkańców, ale wcale nie oznacza to, że przez nich kochaną. Wręcz przeciwnie, na samym początku serialu grozi mu niemalże lincz. Romanowi towarzyszy całkiem sensowna duszyca, Maggie, ale na równorzędną mu postać wyrasta tak naprawdę pracownica korporacji, Dr Landis (grana przez Kandyse McClure, do której mam słabość od czasów Battlestar Galactica), domyślająca się, że eksperymenty z akceleratorem posiadanym przez Lambdę przyczyniły się jakoś do zaistniałej sytuacji. Poza tym mamy bohaterów drugoplanowych, z których większość jest naprawdę dobrze napisana i zagrana: pastor z kryzysem wiary i pewnym poważnym Sekretem (koniecznie przez duże S), zrozpaczona matka małego dziecka, opętanego przez duchy, zdesperowany ojciec Maggie, lokalna barmanka uwikłana bardzo mocno w to, czego chce Nienazwane czy wreszcie świetnie zagrany szeryf, próbujący ocalić coś, co dla niego pozostaje w jakiś sposób ludzkie.


I jakkolwiek postaci te brzmią mocno archetypicznie – musimy mieć tego, tego i tego, by opowieść trzymała się kupy i wywoływała jakiekolwiek emocje, tak w tym przypadku sprawdza się całkiem nieźle. Scenarzyści są w stanie rozegrać tę historię w sposób wciągający, aż szkoda, że dorzucili do koktajlu nienazwanego, odizolowania i złej korporacji również wątek przedziwnej roślinoistoty, właściwie bogowie tylko wiedzą czego chcącej. Tutaj mam wrażenie, że nadmiernie zainspirowali się Pod kopułą. O ten jeden grzyb w barszczu za dużo – sama korporacja ze swoimi eksperymentami wystarczyłaby aż nadto, zwłaszcza że w pewnym momencie sytuacja bardzo mocno przypomina mi jeden z moich najukochańszych seriali, Flash Forward. Tym bardziej, że motywacja szefowej korporacji zdecydowanie trzyma się kupy i całość składa się w naprawdę ciekawą układankę.

Dotychczas wypuszczono raptem pierwszy sezon, ogląda się go szybko, bo ma zaledwie 13 odcinków. Zakończenie jest dosyć otwarte (i zaskakuje!), drugi sezon jak najbardziej miałby rację bytu i chyba chcę, by go nakręcono, ale tylko, jeśli coś zacznie się wyjaśniać. W pewnym momencie spiętrzenie tajemnic naprawdę zaczyna przeszkadzać. Podoba mi się jednak to, że nie dysponując specjalnie dużymi środkami, jak to zwykle bywa w przypadku produkcji Syfy, postawiono raczej na relacje międzyludzkie i tego naprawdę powinno się trzymać. Jednym słowem – warto. Nie jest to serial w jakikolwiek sposób odkrywczy, ale też nie do końca wtórny, bawiący się pewnymi motywami, przetwarzając je w przystępny sposób.

Ghost Wars, twórca: Simon Barry, w rolach głównych: Avan Jogia, Kim Coates, Luvia Petersen, Kandyse McClure, Meat Loaf, Kristin Lehman i inni, Syfy 2017.

piątek, 26 stycznia 2018

W Pretty Lake zaraza...

Wracam! Kryzysy wszelakie (oby!) się skończyły i mam trochę czasu/sił na pisanie. Jak wspominałam wcześniej, nie mam ochoty nadrabiać Supernaturala, zupełnie mnie nie wzrusza, na Rozdrożach znajdziecie zatem notki na temat książek, filmów, seriali i konwentów. Jak mawiają analizatorzy NAKWy – endżojujcie!

Koniec sezonu oznacza dosyć sporo czasu na tzw. „aktywności różne”, czyli czytanie, granie, pisanie fanfików, oglądanie… Zwłaszcza to ostatnie, odkąd Książę Małżonek wykupił abonament Netflixa, a ja z kolei odkryłam, że na youtube też znajduje się całkiem spory zasób filmów dokumentalnych. Wbrew pozorom Netflix nie oferuje mi aż tak wiele, niemniej coś tam się zawsze znajdzie. Przedwczoraj sięgnęłam po Between, kolejną produkcję tej platformy. I mam bardzo mieszane uczucia.


Akcja rozgrywa się w miasteczku Pretty Lake, w której nagle zmarli wszyscy mieszkańcy powyżej 22 roku życia. Sytuacja robi się tym groźniejsza, że wojsko i rząd obejmuje miejscowość i przedmieścia kompletną kwarantanną. Już wiecie, że to się nie może dobrze skończyć, prawda?

W Pretty Lake zostają dzieciaki – i te najmłodsze, i ci młodzi ludzie, którzy usiłują sobie poradzić w tej tak nieoczekiwanej nowej rzeczywistości. Tutaj scenarzyści mieli mnóstwo pola do popisu i muszę przyznać, że wybrnęli z tego w większości całkiem przyzwoicie, jako że bohaterowie są mocno zróżnicowani, a i ich reakcja na tak nieoczekiwaną sytuację jest kompletnie różna. Pojawią się więc altruistyczni i poświęcający się dla dobra społeczności dwudziestolatkowie, organizujący sierociniec dla dzieciaków. Jeden z nich pozbywa się nawet wszystkich zapasów spożywczych gromadzonych przez jego rodzinę i dzieli się nimi z pozostałymi, również mimo sprzeciwu swojej siostry.


Ale problemy pojawią się i tak – przede wszystkim wspomniany kryzys żywnościowy, jako że rząd nie kwapi się do jakiegokolwiek wsparcia ocalałych, nawet jeśli postępują zgodnie z ich poleceniami. Spuszczone ze smyczy dzieciaki nagle odkrywają, że tak naprawdę nikt nie ma nad nimi specjalnej władzy i organizują się po swojemu, choć i tak jest to dziwnie łagodne – ot, rozpoczynają handel ze strażnikami (widać zaraza nie tyka papieru, bo za odpowiednią ilość zielonych przeszmuglują dla nich nawet psa), piją, kradną – acz głównie jedzenie, zachowują się głośno. Bardzo przyzwoicie się zbuntowali, trzeba przyznać. Równie „porządni” są ich dorośli odpowiednicy – ludzie niejakiej Renee, którzy, wydaje się, zorganizowali się właściwie tylko po to, by jakoś razem przetrwać i zorganizować jedzenie. Latają wprawdzie ze spluwami, są raczej dosyć niegrzeczni, ale jak na gang, nie wygląda to źle.

Jednak jakby się porządniej przyjrzeć sytuacji, miasteczku właściwie brakuje „porządnych problemów”. No tak, powiecie, jeśli brak żarełka nie jest porządnym problemem, to co nim właściwie jest? Ano choróbska, nie licząc, oczywiście tego podstawowego świństwa, które zdziesiątkowało populację. W jednym z pierwszych odcinków pojawia się przypadek zapalenia wyrostka robaczkowego, zatem podjęta zostaje próba wysłania chorego poza teren kwarantanny w awionetce, którą wojsko niemal natychmiast zestrzeli. Ok, już wiemy – pierścień wokół Pretty Lake jest niemal całkowicie zaciśnięty, nie da się tego załatwić inaczej, ale… Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że tylko po to sytuacja ta została wpisana w scenariusz. Kiedy jedna z głównych bohaterek okazuje się mieć guza w podbrzuszu, idealnie zgrywa się to także z pojawieniem się w miasteczku naukowca z dużej korporacji farmaceutycznej, mającego do przetestowania lek na wirusa. Lek natychmiast zajmie się również i tym problemem. Nowo narodzonemu dziecku zabrakło pokarmu? Na pewno okaże się, że zamieszkałej w okolicy mennonickiej rodzinie zmarło niedawno niemowlę i po tych kilku tygodniach jego matka nadal posiada pokarm i maleństwo wykarmi… W jednym z pierwszych odcinków okazuje się, że w miasteczku znajdowało się mini-ZOO, tygrys wyrywa się na wolność, zostaje zastrzelony i to koniec tematu. Problemy pojawiają się i znikają, brakuje czegoś bardziej kompleksowego, bo kwestia żywności wychodzi widzowi bokiem już po chwili.

Dużo lepiej zostało to rozwiązane w adaptacji kingowego Pod kopułą, choć z drugiej strony – tam nieco bardziej podkreślono kwestię pozaziemskiego pochodzenia zagrożenia i w pewnym momencie miałam tego bardziej dość niż ostatnich sezonów Z archiwum X. Between stara się być realistyczne aż do bólu i wpisywać się w ogólny kierunek antykorporacyjny i antyrządowy. Jak mniej więcej od drugiego lub trzeciego odcinka się domyślamy, za wszystkim stoi rząd i chciwa korporacja farmaceutyczna, która spisuje uwięzionych w Pretty Lake na straty. Nie wiem, jak Wy, ale ja nie jestem specjalną fanką teorii spiskowych i w pewnym momencie zgodziłam się z jedną z postaci, twierdzącą, że „to brzmi jak kompilacja wszystkich teorii spiskowych.” Ta zła podła korporacja nie potrafi jednocześnie jednak uśmiercić uciekinierów z miasteczka, by zapobiec ewentualnemu wyciekowi informacji. Jasne, eksperymentuje na nich do woli, ale prosty strzał prosto w potylicę już nie przychodzi im do głowy. Ktoś może mi zarzucić, że byli w ten sposób idealnymi kozłami ofiarnymi dla PLANU korporacji, ale z drugiej strony przychodzi mi do głowy co najmniej dziesięć innych rozwiązań tego problemu, ukazujących, jaka ona jest naprawdę ZŁA. Oczywiście, końcowy moment odcinka drugiego sezonu ukazuje nam, do czego tak naprawdę dążyła, ale jest to… jakieś takie bez szału. Choć w sumie możliwe, że to planowano na sezon trzeci, o którym w tym momencie nie ma mowy i może to… i dobrze.


Sam serial nakręcono bardzo przyzwoicie, aktorzy całkiem nieźle dali sobie radę, choć podobno krytycy zarzucali im straszną sztuczność. Najwyraźniej nie widzieli dzieci w polskich serialach, szczęściarze – po Ciri wszystko wydaje się dobre! Główna część obsady jest wiarygodna, nie zagrywa się na śmierć i przede wszystkim jest bardzo zróżnicowana pod względem urody, co sprawia, że jeśli serial rzeczywiście był skierowany do young adults, to każdy znajdzie postać, z którą się utożsami. Bardzo przypadła mi do gustu zwłaszcza Krystal Hope Nausbaum, grająca Amandę, dziewczynę z syndromem Downa. Generalnie – jeśli macie ochotę na krótkie (jako że serial ma dwa sezony po sześć odcinków) zanurzenie się w świat teoretycznie eksperymentalny, polecam. Ale głębi to tam zdecydowanie nie znajdziecie.


Between, twórca: Michael McGowan, w rolach głównych: Jennette McCurdy, Jesse Carere, Justin Kelly, Kyle Mac i inni, City-Netflix 2015-2016.